لینک های دستیابی پذیر

Breaking News
جمعه ۲۹ سرطان ۱۳۹۷ کابل ۰۵:۵۰

سرگذشت مادر یک قربانی حمله انتحاری در کابل!


یک سازمان بنام حقوق بشر و دموکراسی افغانستان تشبثی را آغاز کرده‎است تحت عنوان "صندوق خاطرات" که می‎خواهد توسط آن خاطرات قرباینان جنگ را زنده نگهدارد و برای مرهم گذاشتن روی زخم‎های بازمانده‎گان از آن استفاده کند.

خبرگزاری اسوشیتد پرس در همین مورد گزارشی را تهیه کرده که با سرگذشت مادر یک قربانی حمله انتحاری در کابل آغاز می‎شود.

نویسنده مطلب می‎نویسد که شامی بود مانند شام‎های دیگر در کابل.

فیصلِ جوان با مادرش شوخی کرده و راهی محل کار شد. او در یک دواخانه کار می‎کرد و برای کورس‎های الجبر و انگلیسی پول بدست می‎آورد.

فیصل ۱۷ ساله آرزوی داکتر شدن را داشت.

بعد از بوسیدن دست مادرش و خدا حافظی او آخرین بار خانه خود را ترک کرد، چند لحظه بعد صدای انفجاری بگوشش رسید و فیصل و پسر کاکایش احمدالله هر دو کشته شدند.

عادله حمیدی مادر فیصل در یک مصاحبه غم انگیز آخرین خاطرات فرزندش را شرح نموده و گفت که او با لب‎های خندان دوید و خانه را ترک کرد و ۵ دقیقه بعد صدای انفجار بلند شد.

از ده‎ها سال به اینسو که افغانستان دامنگیر جنگ است بسیاری جوانان و خانواده‎ها به سرنوشت فیصل و مادرش مبتلا شده‎اند که این عمل سبب شده‎است سازمان حقوق بشر و دموکراسی افغانستان تشبثی را آغاز نماید تحت نام "مِموری باکس" یا صندق خاطرات.

سلیم رجبی ترتیب دهنده این پروژه گفت، این ابتکار برای یادبود از قربانیان جنگ ۴۰ ساله افغانستان ترتیب شده تا بر زخم‎های جسمی و روانی قربانیان این جنگ مرهم بگذارد.

تا حال ۳۰۰ صندوق خاطرات در یک اطاق محفوظ جا داده شده‎اند.

هر صندق با بیرق افغانستان پوشیده شده و در داخل صندوق بیرق دیگری می‎باشد که بیان کننده دوره و زمان قربانی می‎باشد.

افغانستان در این ۴۰ سال اخیر بیرق‎های مختلفی داشته‎است، اما بیشترین صندوق‎ها به دوره بعد از سقوط طالبان مربوط می‎شود که اکثریت آن‎ها در حملات انتحاری کشته شده‎اند.

مادر فیصل خاطرات تلخ روز کشته شدن فرزندش را شرح نموده که او و پسر کاکایش در چه وضعیتی بودند.

او گفت که در آن روز صدای فریاد و گریه از هر سو بلند شده بود.

رجبی می‎گوید، پروسه صندوق خاطرات بزرگتر و مهمتر از صندوق می‎باشد زیرا بازمانده‎گان قربانیان دور هم جمع می‎شوند و خاطرات تلخ خود را شریک می‎سازند و بر زخم‎های یک دیکر مرهم می‎گذارند.

این پروسه زمینه تبادل تجربه را بین بازمانده‎گان فراهم ساخته و آن‎ها پیام‎های محبت خود را به از دست داده‎گان می‎فرستند.

به گفته رجبی به آن‎ها توصیه می‎شود که دو مکتوب بنویسند یکی برای قربانیان خود و دیگرش برای همه مردم. بسیاری از افراد خواندن و نوشتن یاد ندارند به آن‎ها گفته می‎شود که پیام خود را با رسامی به دیگران برسانند.

مادر فیصل یک باغ سبز کشیده که در وسط آن یک سیب بزرگ سرخ دیده می‎شود زیرا پسرش سیب را بسیار خوش داشت.

ماه آینده این صندوق‎های خاطرات در شهر فرانکفورت جرمنی به نمایش گذاشته می‎شوند.

XS
SM
MD
LG