هرچند که اوضاع بعد از حمله وحشیانه شورشیان طالب در قلب شهر کابل و در نزدیک قصر ریاست جمهوری و ساختمان های وزارت خانه های کلیدی بحالت عادی برگشته است، اما اینکه هفت طالب شورشی توانستند بمب انتحاری را دریک مارکیت مزدحم شهر منفجربسازند و برای یک مدت طولانی با نیروهای امنیتی بجنگند، سوال های جدی را در ارتباط به وضع امنیتی حتی در جا های که گفته می شود نسبتاً مصوون هستند به وجود می آورد.
جمال ناصریک باشنده شهر کابل، نگرانی های باشندگان این شهر را در یک مصاحبه ای چنین بیان می کند:
« حملهء روز دوشنبه که در نتیجهء آن سه عسکر افغان و دو فرد ملکی کشته و هفتاد تن دیگر زخمی شدند، هم چنان توانایی شورشیان طالب را به نمایش می گزارد که گویا می توانند قلب یک ستراتیژی کلیدی را که توسط جنرال مک کرستال قوماندان نیروهای امریکایی وناتو در جهت حفاظت از مراکز شهر ها براه انداخته مورد حمله قرار بدهند.»
استقرار 40000 عسکر تازهء امریکایی وناتو در مناطق پر نفوس ولایات هلمند وقندهار وهم چنان درولایات شرقی افغانستان هم سرحد با پاکستان یک جزء اساسی پلان جنرال مک کرستال است. اما تحویل دادن امنیت شهر کابل پایتخت افغانستان به نیروهای امنیتی افغان، الزاماً می تواند یک امتحان باشد برای نیروهای امنیتی خود این کشور.
هارون میر آمر مرکز پالیسی وتحقیق به آژانس خبری رویتر گفته است، از حملهء روز دوشنبه در شهر کابل می توان درس های مثبت آموخت.
هارون میر افزود:
« هرگا] این حمله کنندگان با تفنگ ها، مهمات ومواد انفجاری شان قادر هستند که از پسته های امنیتی به گذرند، معنی اش اینست که نیروهای امنیتی افغان هنوز هم کاستی ها وضعف هایی دارند. آن ها نیز قادر هستند تا بعضی از نیروهای پولیس را رشوت بدهند. اما به نظر من، مهم ترین چیزاین بود که می توانست وضع خرابتر شود، به گروگان گیری مردم، ساختمان ها و کشته شدن تعداد بیشتر مردم بی انجامد. اما خوشبختانه که نیروهای امنیتی توانستند در ظرف چند ساعت حمله را خنثی سازند و هفت بمب گزار انتحاری را از بین ببرند. من فکر می کنم این مساله یک موفقیت بزرگ بود.»
هرچند هفت حمله کننده توسط نیروهای امنیتی کشته شدند و یا هم خود شان را منفجر ساختند، اما تامس روتیش یک دیپلومات اروپایی که اوضاع امنیتی وسیاسی افغانستان را از نزدیک نظارت می کند، می گوید:
« این حمله پلان جنرال مک کرستال را یک اندازه مورد سوال قرار می دهد. زیرا من فکر می کنم که این عملیات طالبان بخاطر آن طرح نه شده بود تا مراکز پر نفوس را در تحت تصرف در آورند .آن ها ویرانی ایجاد می کنند، آن ها مردم را می کشند، آن ها به دارایی های مردم خساره وارد می کنند تا نشان دهند که گویا در این جا امنیت وجود ندارد.»
روتیش می گوید:
«حفاظت مراکز پر نفوس نیز به این معنی است تا مانع شویم که این مراکز به دست شورشیان نیافتد. من فکر می کنم که ما تا حال به آن مرحله نه رسیده ایم.»
جمال ناصریک باشنده شهر کابل، نگرانی های باشندگان این شهر را در یک مصاحبه ای چنین بیان می کند:
« حملهء روز دوشنبه که در نتیجهء آن سه عسکر افغان و دو فرد ملکی کشته و هفتاد تن دیگر زخمی شدند، هم چنان توانایی شورشیان طالب را به نمایش می گزارد که گویا می توانند قلب یک ستراتیژی کلیدی را که توسط جنرال مک کرستال قوماندان نیروهای امریکایی وناتو در جهت حفاظت از مراکز شهر ها براه انداخته مورد حمله قرار بدهند.»
استقرار 40000 عسکر تازهء امریکایی وناتو در مناطق پر نفوس ولایات هلمند وقندهار وهم چنان درولایات شرقی افغانستان هم سرحد با پاکستان یک جزء اساسی پلان جنرال مک کرستال است. اما تحویل دادن امنیت شهر کابل پایتخت افغانستان به نیروهای امنیتی افغان، الزاماً می تواند یک امتحان باشد برای نیروهای امنیتی خود این کشور.
هارون میر آمر مرکز پالیسی وتحقیق به آژانس خبری رویتر گفته است، از حملهء روز دوشنبه در شهر کابل می توان درس های مثبت آموخت.
هارون میر افزود:
« هرگا] این حمله کنندگان با تفنگ ها، مهمات ومواد انفجاری شان قادر هستند که از پسته های امنیتی به گذرند، معنی اش اینست که نیروهای امنیتی افغان هنوز هم کاستی ها وضعف هایی دارند. آن ها نیز قادر هستند تا بعضی از نیروهای پولیس را رشوت بدهند. اما به نظر من، مهم ترین چیزاین بود که می توانست وضع خرابتر شود، به گروگان گیری مردم، ساختمان ها و کشته شدن تعداد بیشتر مردم بی انجامد. اما خوشبختانه که نیروهای امنیتی توانستند در ظرف چند ساعت حمله را خنثی سازند و هفت بمب گزار انتحاری را از بین ببرند. من فکر می کنم این مساله یک موفقیت بزرگ بود.»
هرچند هفت حمله کننده توسط نیروهای امنیتی کشته شدند و یا هم خود شان را منفجر ساختند، اما تامس روتیش یک دیپلومات اروپایی که اوضاع امنیتی وسیاسی افغانستان را از نزدیک نظارت می کند، می گوید:
« این حمله پلان جنرال مک کرستال را یک اندازه مورد سوال قرار می دهد. زیرا من فکر می کنم که این عملیات طالبان بخاطر آن طرح نه شده بود تا مراکز پر نفوس را در تحت تصرف در آورند .آن ها ویرانی ایجاد می کنند، آن ها مردم را می کشند، آن ها به دارایی های مردم خساره وارد می کنند تا نشان دهند که گویا در این جا امنیت وجود ندارد.»
روتیش می گوید:
«حفاظت مراکز پر نفوس نیز به این معنی است تا مانع شویم که این مراکز به دست شورشیان نیافتد. من فکر می کنم که ما تا حال به آن مرحله نه رسیده ایم.»