صحنهء تیاتر به جهان می ماند و همه هنر پیشه های که بر روی آن نمایش اجرا می کنند، با قضاوت دیگران رو به رو می شوند.
این سخن میخاییل اوگاروف دایرکتر نمایش نامهء است که بر اساس یادداشت های روزانهء یک حقوق دان روسی به نمایش گذاشته شده است.
حقوق دانی که سال گذشته در زندان درگذشت. نام این حقوق دان سرگی مگنیتسکی است و نام نمایش نامه «یک ساعت و هژده دقیقه».
مگنیتسکی در ماه اکتوبر پارسال در ماسکو در حالی که برای تقریباً یک سال منتظر محاکمه اش بود، در زندان درگذشت.
هدف از این نمایش نامه نمایش یک نوع محاکمهء علنی است. چیزی که تا هنوز از سوی مقامات در روسیه انجام نه شده است.
در این نمایشنامه، قاضی ها و داکتران که آخرین لحظه های زنده گی مگنیتسکی حقوق دادن روسی را مشاهده کرده بودند، یادداشت هایش را ورق می زنند و در مورد مسوولیت شان صحبت می کنند.
در یکی از صحنه ها، هنر پیشهء که نقش قاضی را دارد و مدت حبس حقوق دان روسی را دوباره تمدید کرده، قسمتی از یادداشت های او را می خواند و نوشته های او را در مورد وضعیت زندان رد می کند.
وی قسمتی از یادداشت را چنین به خوانش گرفت:
« نه! این یک دشنام است. تشناب در سلول های زندان به سوراخی در زمین می ماند. تشناب چنان کثیف است که اصلاً طرفش دیده نمی شود. آنان به ما حتی برسی برای پاک کاری تشناب نمی دهند. تشناب جز و از سلول زندان است. قبلاً ما را مجبور ساخته بودند که از کاغذی که می دادند، استفاده کنیم. اما بعداً حتی استفاده از همان کاغذها هم ناممکن شد. می دانم که اصلاً در آن جا کسی از آن استفاده نمی کرد. آیا این یک دشنام نیست؟ منطقاً، به همهء این شکایت ها به طور متناسب پاسخ داده ام.»
میخاییل اوگاروف دایرکتر این نمایش نامه فکر نمی کرد که این نمایش این قدر موفق خواهد شد.
وی گفت:
« بلی، هر وقت بعد از اجرای نمایش چنین بحث موجود می بود. تماشاچیان گردهم می آمدند و صحبت می کردند که در چی نوع کشوری زنده گی می کنند و در این مورد چی می توان کرد. مهم ترین مساله این است که این همه به خاطری اتفاق می افتد که در روسیه کسی نیست که صدایش را بلند کند و به دفاع از مردم بر خیزد. خوب این نمایش نامه حداقل به یک همه پرسی کوچک می ماند و حکومت، قاضی ها و محکمه همه در مورد آن می دانند. آنان خود نمایش نامه را خوش نه دارند، اما کاری نمی توانند بکنند.»
روزنامه ها و نشریات روسی این نمایش نامه را بررسی و نقد کردند. حتی رییس کمسیون عامه در امور نظارت بر زندان ها هم این نمایشنامه را تماشا کرده است.
تماشاچیان هر شب بعد از اجرای این نمایش نامه در مورد آن صحبت می کردند و آن را پروژهء اجتماعی می خواندند.
یکی از تماشاچیان این نمایشنامه را سیاسی نه، بلکه بشری می خواند:
« می خواهم بگویم که این چنان یک نمایش نیست. تنها در مورد سیاست نیست، بلکه از انسانیت هم سخن می گوید. دایرکترها و هنر پیشه های این نمایش نامه تنها در مورد مگنیتسکی حقوق دان روسی حرف نمی زنند، بلکه در مجموع بیچاره گی انسان ها را نمایش می دهند.»
تیاتر مستند در روسیه یک چیز معمول نیست. این دومین نمایش مستند است که در این کشور اجرا می شود.
نمایش نامهء اول در مورد قتل عام شاگردان مکتب بسلان ساخته شده بود، حادثهء که تقریباً شش سال قبل در آن 330 تن که بسیاری شان اطفال بودند، کشته شدند.
این مکتب در اوسیتهء جنوبی موقعیت دارد و حادثه زمانی رخ داده بود که گروهی شورشیان مسلح داخل آن شده و شاگردان را به گروگان گرفته بود.
مگنیتسکی حقوق دان روسی در روز مرگش از دردهای شدید معده رنج می برد و مکرراً خواهان کمک صحی شده بود. اصل داستان در نام آن خلاصه شده است.
یک ساعت و هژده دقیقه: یعنی این حقوق دان روسی با دستان بسته و در تنهایی ظرف یک ساعت و هژده دقیقه درگذشت و ماموران زندان به او کمک نه کردند.
دایرکتر این نمایش نامه می گوید که با نقدهای زیاد رو به رو شده است. منتقدان می گویند که تیاتر نه باید بر صحنه های واقعی زنده گی سایه بی افگند. اما نظر او کاملاً متفاوت است.
وی می گوید:
« مردم در روسیه فکر می کنند که تیاتر نه باید با زنده گی واقعی انسان ها درآمیزد. کسانی که در تیاتر کار می کنند، چنین می اندیشند. اما نظر ما کاملاً متفاوت است. معلوم است که این یک مسیر جدید است. مشکل است که آدم با قصه های واقعی زنده گی کار کند، اما کار کردن در این بخش جالب است.»
میخاییل اوگاروف دایرکتر این نمایش نامه می گوید که موفقیت آن برای رشد تیاتر در روسیه با اهمیت است.
او به این باور است که این نمایشنامه های مستند زمینه را برای صحبت های علنی مساعد می سازد، صحبت در مورد مسایل که غالباً در اجتماع روسیه خاموش گذاشته شده اند. تماشاچیان هم با نظر اوگاروف موافق اند.
بسیاری به این باور اند که مگنیتسکی حقوق دان روسی که در زندان درگذشت، به سمبول مخالفت سیاسی مبدل شده و نمایشنامه های از این نوع مردم را بیدار ساخته و این اطمینان را حاصل می کند که چنین یک میراث غم انگیز هرگز فراموش نه خواهد شد.
این سخن میخاییل اوگاروف دایرکتر نمایش نامهء است که بر اساس یادداشت های روزانهء یک حقوق دان روسی به نمایش گذاشته شده است.
حقوق دانی که سال گذشته در زندان درگذشت. نام این حقوق دان سرگی مگنیتسکی است و نام نمایش نامه «یک ساعت و هژده دقیقه».
مگنیتسکی در ماه اکتوبر پارسال در ماسکو در حالی که برای تقریباً یک سال منتظر محاکمه اش بود، در زندان درگذشت.
هدف از این نمایش نامه نمایش یک نوع محاکمهء علنی است. چیزی که تا هنوز از سوی مقامات در روسیه انجام نه شده است.
در این نمایشنامه، قاضی ها و داکتران که آخرین لحظه های زنده گی مگنیتسکی حقوق دادن روسی را مشاهده کرده بودند، یادداشت هایش را ورق می زنند و در مورد مسوولیت شان صحبت می کنند.
در یکی از صحنه ها، هنر پیشهء که نقش قاضی را دارد و مدت حبس حقوق دان روسی را دوباره تمدید کرده، قسمتی از یادداشت های او را می خواند و نوشته های او را در مورد وضعیت زندان رد می کند.
وی قسمتی از یادداشت را چنین به خوانش گرفت:
« نه! این یک دشنام است. تشناب در سلول های زندان به سوراخی در زمین می ماند. تشناب چنان کثیف است که اصلاً طرفش دیده نمی شود. آنان به ما حتی برسی برای پاک کاری تشناب نمی دهند. تشناب جز و از سلول زندان است. قبلاً ما را مجبور ساخته بودند که از کاغذی که می دادند، استفاده کنیم. اما بعداً حتی استفاده از همان کاغذها هم ناممکن شد. می دانم که اصلاً در آن جا کسی از آن استفاده نمی کرد. آیا این یک دشنام نیست؟ منطقاً، به همهء این شکایت ها به طور متناسب پاسخ داده ام.»
میخاییل اوگاروف دایرکتر این نمایش نامه فکر نمی کرد که این نمایش این قدر موفق خواهد شد.
وی گفت:
« بلی، هر وقت بعد از اجرای نمایش چنین بحث موجود می بود. تماشاچیان گردهم می آمدند و صحبت می کردند که در چی نوع کشوری زنده گی می کنند و در این مورد چی می توان کرد. مهم ترین مساله این است که این همه به خاطری اتفاق می افتد که در روسیه کسی نیست که صدایش را بلند کند و به دفاع از مردم بر خیزد. خوب این نمایش نامه حداقل به یک همه پرسی کوچک می ماند و حکومت، قاضی ها و محکمه همه در مورد آن می دانند. آنان خود نمایش نامه را خوش نه دارند، اما کاری نمی توانند بکنند.»
روزنامه ها و نشریات روسی این نمایش نامه را بررسی و نقد کردند. حتی رییس کمسیون عامه در امور نظارت بر زندان ها هم این نمایشنامه را تماشا کرده است.
تماشاچیان هر شب بعد از اجرای این نمایش نامه در مورد آن صحبت می کردند و آن را پروژهء اجتماعی می خواندند.
یکی از تماشاچیان این نمایشنامه را سیاسی نه، بلکه بشری می خواند:
« می خواهم بگویم که این چنان یک نمایش نیست. تنها در مورد سیاست نیست، بلکه از انسانیت هم سخن می گوید. دایرکترها و هنر پیشه های این نمایش نامه تنها در مورد مگنیتسکی حقوق دان روسی حرف نمی زنند، بلکه در مجموع بیچاره گی انسان ها را نمایش می دهند.»
تیاتر مستند در روسیه یک چیز معمول نیست. این دومین نمایش مستند است که در این کشور اجرا می شود.
نمایش نامهء اول در مورد قتل عام شاگردان مکتب بسلان ساخته شده بود، حادثهء که تقریباً شش سال قبل در آن 330 تن که بسیاری شان اطفال بودند، کشته شدند.
این مکتب در اوسیتهء جنوبی موقعیت دارد و حادثه زمانی رخ داده بود که گروهی شورشیان مسلح داخل آن شده و شاگردان را به گروگان گرفته بود.
مگنیتسکی حقوق دان روسی در روز مرگش از دردهای شدید معده رنج می برد و مکرراً خواهان کمک صحی شده بود. اصل داستان در نام آن خلاصه شده است.
یک ساعت و هژده دقیقه: یعنی این حقوق دان روسی با دستان بسته و در تنهایی ظرف یک ساعت و هژده دقیقه درگذشت و ماموران زندان به او کمک نه کردند.
دایرکتر این نمایش نامه می گوید که با نقدهای زیاد رو به رو شده است. منتقدان می گویند که تیاتر نه باید بر صحنه های واقعی زنده گی سایه بی افگند. اما نظر او کاملاً متفاوت است.
وی می گوید:
« مردم در روسیه فکر می کنند که تیاتر نه باید با زنده گی واقعی انسان ها درآمیزد. کسانی که در تیاتر کار می کنند، چنین می اندیشند. اما نظر ما کاملاً متفاوت است. معلوم است که این یک مسیر جدید است. مشکل است که آدم با قصه های واقعی زنده گی کار کند، اما کار کردن در این بخش جالب است.»
میخاییل اوگاروف دایرکتر این نمایش نامه می گوید که موفقیت آن برای رشد تیاتر در روسیه با اهمیت است.
او به این باور است که این نمایشنامه های مستند زمینه را برای صحبت های علنی مساعد می سازد، صحبت در مورد مسایل که غالباً در اجتماع روسیه خاموش گذاشته شده اند. تماشاچیان هم با نظر اوگاروف موافق اند.
بسیاری به این باور اند که مگنیتسکی حقوق دان روسی که در زندان درگذشت، به سمبول مخالفت سیاسی مبدل شده و نمایشنامه های از این نوع مردم را بیدار ساخته و این اطمینان را حاصل می کند که چنین یک میراث غم انگیز هرگز فراموش نه خواهد شد.