تلاش های چند جانبه که در سال جاری با افزایش نیروهای امریکایی و افغان در جنوب افغانستان آغاز شد، امنیت را به صورت قابل ملاحظه در این مناطق بهبود بخشید. اما حملات پی در پی بشمول حمله بالای سفارت امریکا در کابل و ترور یک تعداد از شخصیت های کلیدی افغان اعتماد مردم را بالای نیروهای حکومتی افغانستان و نیروهای حمایت کننده آنها کاهش داده است.
نیروهای نظامی ایالات متحده امریکا می گویند: این حملات غیر عادی در حقیقت نه تنها نشانهء از ضعف طالبان است، بلکه تعداد حملات دشمن هم نسبت به گذشته کاهش یافته است.
داستان مسلط در افغانستان اینست که: امریکایی ها افغانستان را ترک می کنند، حکومت ضعیف است، شورشیان طالب هنوز قوی می باشند و پاکستان هم مشکل دیگر است. هر چند که تفصیل بمبارد مان روز شنبه ناتو در طول سرحدات که باعث کشته شدن 24 عسکر پاکستانی گردید روشن نیست، ولی بدون شک که این حادثه روابط میان ایالات متحده امریکا و پاکستان را تیره تر می سازد.
نشریه فارن پالیسی می نویسد، افزایش نیروهای امریکایی بخاطر آغاز شد تا نیروی حرکتی را که در حال حاضر به نفع طالبان است عوض کند، ولی اقدامات سیاسی و نظامی افغان ها ضرورت است تا این احساس یا واقعیت را ایجاد کند که گویا حکومت افغانستان توانایی آن را دارد که بعد از خروج نیروهای خارجی در افغانستان باقی می ماند و گسترش میابد.
چند عامل آزار دهنده میان امروز و تابستان سال آینده وجود دارد که حکومت افغانستان برای تعویض احساس مردم و تغییر نیروی حرکتی به نفع خود باید به آن توجه کند:
1 - رسیدن به یک موافقتنامه ستراتیژیک با ایالات متحده امریکا که به اساس آن، واشنگتن تعهد کند کمک های امنیتی و اقتصادی خود را بعد از سال 2014 میلادی به افغانستان ادامه می دهد تا ترس افغان ها از رها کردن کاهش بیابد. حکومت افغانستان و ایالات متحده امریکا از یک سال به این طرف روی مواد این موافقتنامه با هم مذاکره می نمایند و نظر عمومی اینست که این موافقتنامه قبل از آغاز اجلاس بن نهایی شود.
2- ضرورت است تا نیروهای امنیتی افغان به اثبات برسانند که آنها توانایی رهبری عملیات علیه شورشیان را دارند. برای این که نیروهای افغان آمادگی کامل رهبری عملیات ها را پیدا کنند، باید نیروهای امریکایی امور تربیه نیروهای افغان را در صدر اولویت های شان قرار بدهند. در عین زمان پروگرام دفاع خودی یا پولیس محلی باید در قریه ها توسعه داده شود.
3 – وعده های که به مردم دهات افغانستان داده شده باید احترام شود ولی این وعده ها متوازن تر و معتدل تر ساخته شود. حقیقت اینست که در بیروکراسی غیر عادی افغان ها، کمک ها از ولایات به سطح ولسوالی ها جایکه حدود بیش از هشتاد فیصد مردم در آن زندگی دارند نمی رسد.
و آخر این که پاکستان یک مشکل است که روز به روز بد تر و بد تر می گردد که باید برای حل آن چاره سنجیده شود. چنانچه یک مقام بلند پایه امریکایی در کابل به نویسنده مقاله صریحاً گفته است « ما موفق شده نمی توانیم مگر این که پایگاه های امن در پاکستان از بین نرفته باشد.»
به باور لندا رابنسن نویسنده مقاله، با وصف تقاضای مکرر ایالات متحده امریکا، پاکستان حاضر نیست علیه شورشیان افغان اقدامات جدی نماید، زیرا این ورق یا کارت مرکزی ستراتیژی پاکستان با گروپ های شورشی افغان خاصتاً شبکه حقانی است که در وزیرستان شمالی پایگاه دارد.
نیروهای نظامی ایالات متحده امریکا می گویند: این حملات غیر عادی در حقیقت نه تنها نشانهء از ضعف طالبان است، بلکه تعداد حملات دشمن هم نسبت به گذشته کاهش یافته است.
داستان مسلط در افغانستان اینست که: امریکایی ها افغانستان را ترک می کنند، حکومت ضعیف است، شورشیان طالب هنوز قوی می باشند و پاکستان هم مشکل دیگر است. هر چند که تفصیل بمبارد مان روز شنبه ناتو در طول سرحدات که باعث کشته شدن 24 عسکر پاکستانی گردید روشن نیست، ولی بدون شک که این حادثه روابط میان ایالات متحده امریکا و پاکستان را تیره تر می سازد.
نشریه فارن پالیسی می نویسد، افزایش نیروهای امریکایی بخاطر آغاز شد تا نیروی حرکتی را که در حال حاضر به نفع طالبان است عوض کند، ولی اقدامات سیاسی و نظامی افغان ها ضرورت است تا این احساس یا واقعیت را ایجاد کند که گویا حکومت افغانستان توانایی آن را دارد که بعد از خروج نیروهای خارجی در افغانستان باقی می ماند و گسترش میابد.
چند عامل آزار دهنده میان امروز و تابستان سال آینده وجود دارد که حکومت افغانستان برای تعویض احساس مردم و تغییر نیروی حرکتی به نفع خود باید به آن توجه کند:
1 - رسیدن به یک موافقتنامه ستراتیژیک با ایالات متحده امریکا که به اساس آن، واشنگتن تعهد کند کمک های امنیتی و اقتصادی خود را بعد از سال 2014 میلادی به افغانستان ادامه می دهد تا ترس افغان ها از رها کردن کاهش بیابد. حکومت افغانستان و ایالات متحده امریکا از یک سال به این طرف روی مواد این موافقتنامه با هم مذاکره می نمایند و نظر عمومی اینست که این موافقتنامه قبل از آغاز اجلاس بن نهایی شود.
2- ضرورت است تا نیروهای امنیتی افغان به اثبات برسانند که آنها توانایی رهبری عملیات علیه شورشیان را دارند. برای این که نیروهای افغان آمادگی کامل رهبری عملیات ها را پیدا کنند، باید نیروهای امریکایی امور تربیه نیروهای افغان را در صدر اولویت های شان قرار بدهند. در عین زمان پروگرام دفاع خودی یا پولیس محلی باید در قریه ها توسعه داده شود.
3 – وعده های که به مردم دهات افغانستان داده شده باید احترام شود ولی این وعده ها متوازن تر و معتدل تر ساخته شود. حقیقت اینست که در بیروکراسی غیر عادی افغان ها، کمک ها از ولایات به سطح ولسوالی ها جایکه حدود بیش از هشتاد فیصد مردم در آن زندگی دارند نمی رسد.
و آخر این که پاکستان یک مشکل است که روز به روز بد تر و بد تر می گردد که باید برای حل آن چاره سنجیده شود. چنانچه یک مقام بلند پایه امریکایی در کابل به نویسنده مقاله صریحاً گفته است « ما موفق شده نمی توانیم مگر این که پایگاه های امن در پاکستان از بین نرفته باشد.»
به باور لندا رابنسن نویسنده مقاله، با وصف تقاضای مکرر ایالات متحده امریکا، پاکستان حاضر نیست علیه شورشیان افغان اقدامات جدی نماید، زیرا این ورق یا کارت مرکزی ستراتیژی پاکستان با گروپ های شورشی افغان خاصتاً شبکه حقانی است که در وزیرستان شمالی پایگاه دارد.