"اگر معلول نمیبودم، زندگیام بهترین میبود. من فردی فعال، کاریگر و زحمتکش بودم و مطمئن هستم که بهترین زندگی را میداشتم، اما حالا اینگونه نیست…"
فردی فعال، کاریگر و زحمتکش بودم و مطمئن هستم که بهترین زندگی را میداشتم، اما حالا اینگونه نیست
امان الله، باشنده ولایت کندز، میگوید یک حادثه حدود ده سال پیش زندگیاش را برای همیشه تغییر داد و او را معلول ساخت. او در گفتگو با رادیو آزادی خاطرات روزی را شریک کرد که آغازش خوشی بود، اما پایانش چیزی بود که هرگز تصورش را هم نمیکرد.
"روز عید بود و روز خوشی. با همسر و اولادهایم به خانه خواهرم رفتم پس از عیدی خانواده را همانجا گذاشتم و ساعت یک یا دو بعد از ظهر بود دوباره طرف خانه میامدم و خودم با یک مسافر دیگر سوار یک زرنج شدم. در مسیر، یک موتر نظامی پشت سر ما بود و ماین که اصلاً برای هدف قرار دادن آن رینجر جاسازی شده بود، متأسفانه زرنج ما را هدف گرفت. ناگهان صدا شد و دیگر نفهمیدم چه شد."
امان الله از زمانی یاد میکند که چشمانش را برای اولین بار در شفاخانه باز کرد: "وقتی چشمانم را در شفاخانه باز کردم و به حال آمدم دیدم که دستم و پایم قطع است. گفتم چی شده گفتند هدف ماین قرار گرفتی. بسیار حالت ماامیدی بود گفتم آینده فامیلم چطور خواهد شد بسیار وحشتناک بود."
وقتی چشمانم را در شفاخانه باز کردم و به حال آمدم دیدم که دستم و پایم قطع است
امان الله که ۴۳ سال دارد، با همسر و پنج فرزندش در یک خانه کرایی در کندز زندگی میکند. او از وضعیت زندگی پیش از معلول شدنش میگوید: "زمانی که معلول نشده بودم، راننده بودم و ماهانه بیست تا بیست و پنج هزار افغانی پسانداز داشتم. حتی پس از حادثه، تا یک سال از پسانداز خود که حدود دونیم لک افغانی بود مصرف میکردم، اما بعداً هیچ چیز نماند و آهسته آهسته همه چیز خاتمه یافت."
اما اکنون میگوید که معلولیت و نداشتن درآمد باعث شده که بر زندگی خانواده اش هم تاثیر عمیق بگذارد.
" فعلا در خانه یک آدم بیکار نشسته ام، اولادهایم زمانی که در دسترخوان میشیندند برخی اوقات که تنها نان خشک به خوردن میباشد میپرسند زمانی که جور هم بودی نان خشک میخوردی خیلی بالایم بد تاثیر میکند اولادهای کسانی که درآمد دارند میتوانند به کورس بروند لباس نو بپوشند اما از من اینگونه نیست."
اولادهای کسانی که درآمد دارند میتوانند به کورس بروند لباس نو بپوشند اما از من اینگونه نیست
وقتی از امان الله پرسیدم که اکنون چگونه مخارج خانه را تأمین میکند، گفت: "در همین سال تنها نه ماه از حکومت طالبان ۴۵ هزار افغانی دریافت کردهام و نمیدانم چگونه به چی برسانم هفت نفر نانخور استیم، کرایه خانه داریم، بل برق و گاز داریم."
ماینها در افغانستان میراث سال ها جنگ است.
دفتر هیئت معاونت سازمان ملل متحد در افغانستان (یوناما) روز سهشنبه، ۱۴ دلو، اعلام کرد که افغانستان سومین کشور جهان از نظر بلندترین میزان تلفات ناشی از ماین و مهمات انفجاری بهجامانده از جنگ است؛ تهدیدی که ۸۰ درصد قربانیان آن کودکان هستند.
حکومت طالبان در مورد گزارش تازه یوناما هنوز ابراز نظر نکرده است.
یوناما پیشتر گفته بود که تقریباً یک و نیم میلیون نفر در افغانستان با معلولیت شدید زندگی میکنند. شهاب حکیمی، رئیس مؤسسه ماینپاکی (MDC) نیز در ماه جوزا به رادیو آزادی گفت که ماهانه حدود ۶۰ نفر در اثر انفجار ماینها و مهمات منفجرنشده کشته یا زخمی میشوند.
مؤسسه «هلو ترست» اعلام کرده است که ۶.۴ میلیون نفر در افغانستان در معرض خطر مستقیم انفجار مواد انفجاری قرار دارند. بر اساس آمار سازمان ملل، حدود ۳ میلیون و ۳۰۰ هزار نفر در شعاع یک کیلومتری مناطق آلوده به ماینها زندگی میکنند؛ آماری که نگرانیها درباره ادامه بحران انسانی را افزایش داده است.
