او با اشاره به اینکه افغانستان همزمان با بحرانهای چون فقر، شوکهای تغییرات اقلیمی و بازگشت مهاجرین مواجه است، گفت:
" اینجا در افغانستان بحرانها به ندرت یکییکی اتفاق میافتند. از هر چهار افغان، سه نفر، یعنی ۲۹ میلیون نفر، نمیتوانند نیازهای اولیه خود را تأمین کنند."
او این موضوع را پس از دیدار با خانوادههای زلزلهشده در جلالآباد مطرح کرده است.
دی کرو و برهم صالح، کمیشنر عالی ملل متحد در امور پناهندگان به تازگی وارد افغانستان شده اند.
به گزارش خبرگزاری فرانسه، این دو مقام ملل متحد روز دوشنبه اعلام کردند که افغانستان برای مقابله با چالشهای بزرگ، به استعدادهای زنان و مردان نیاز دارد، چون به گفتۀ آنان، میلیونها نفر در حالی به این کشور بازمیگردند که با بحران شدید بشری دست و پنجه نرم میکنند.
این درحالیست که طالبان در افغانستان زیر حاکمیتشان، در کنار دیگر محدودیتها بر آموزش، کار و حضور زنان و دختران در اجتماع، زنان را از کار در ادارههای ملل متحد منع کردند.
برهم صالح، کمیشر عالی پناهندگان ملل متحد که گفته که این ممنوعیت، محدودیت بزرگی در توانایی آنان برای ارائه خدمات به مردم افغانستان است.
صالح قرار است در روزهای آینده با مقامات طالبان در کابل دیدار کند تا از آنها بخواهد ممنوعیت کارمندان زن ملل متحد را لغو کنند.
هدف از سفر این دو مقام ملل متحد به افغانستان، تعامل با بازگشتکنندگان، شرکا و مقامهای حکومت طالبان خوانده شده است.
این درحالیست که برخی از خانوادههای برگشته از پاکستان میگویند که پس از بازگشت با مشکلات زیادی از جمله بیکاری روبهرو هستند.
دولت خان، یکی از آنان که پس از حدود ۴۵ سال از خیبرپختونخوا به زادگاه اجدادیاش در ننگرهار برگشته، به رادیو آزادی میگوید:
"متأسفانه اینجا کار و روزگار وجود ندارد. آنجا که ما بودیم، برای هر کسی کاری پیدا میشد؛ کم یا زیاد، اما کار بود. اینجا دنبال کار میگردیم، ولی هیچ کاری پیدا نمیشود."
نداشتن سرپناه و همچنان محدودیت بر آموزش دختران، از دیگر مشکلاتی است که به گفته دولتخان با آن روبهرو است.
او میگوید اگر در داخل کشور برایش زمینه کار فراهم نشود، ناچار خواهد شد برای تأمین نفقه فرزندانش، دوباره به کشور همسایه پناه ببرد؛ همان جایی که نزدیک به ۴۵ سال از عمرش را در آن سپری کرده است.
"اگر وضعیت همینگونه که اکنون جریان دارد ادامه پیدا کند، مجبور میشوم دوباره مهاجر شوم و به پاکستان بروم. آنجا وطن پدری من نیست، اما انسان به جایی میرود که برایش منفعت باشد و امکانات و سهولت در آنجا فراهم باشد."
وضعیت زندگی دولت خان روایت هزاران خانوادهای است که در سالهای اخیر به دلیل فشارها در کشورهای همسایه به گونه اجباری و یا هم داوطلبانه به افغانستان برگشته اند.
در سالهای اخیر مشکلات اقتصادی، افزایش فقر و بیکاری، اخراج میلیونها مهاجر از کشورهای همسایه، پیامدهای تغییرات اقلیمی از جمله سیلابها، خشکسالی و زلزله به بحران افغانستان افزوده است.
دفتر هماهنگی امور بشردوستانه ملل متحد (اوچا) در افغانستان روز دوشنبه در صفحه ایکس خود نوشته است که بحران افغانستان شاید دیگر تیتر خبرها نباشد، اما تاثیر آن هر روز توسط میلیونها خانواده احساس میشود.
ظاهراً توجه جامعه جهانی هم به بحران افغانستان کمتر شده است. اوچا اخیراً گفت که با گذشت شش ماه از آغاز سال ۲۰۲۶، تنها ۱۷ درصد بودجه درخواستی این سازمان برای کمکرسانی به نیازمندان در افغانستان تأمین شده است.
