هنوز هم فرهنگ حیوانآزاری وجود داردامید حقجو، فعال حقوق معلولین
امید حقجو، فعال حقوق معلولین و فعالیتهای رضاکارانه در افغانستان که در ولایت هرات، زندگی می کند می گوید:
"در افغانستان بنابراینکه هنوز آگاهیدهی نشده و در بین مردم در ارتباط به اینکه به حیوانات رحم بکنند، شفقت داشته باشند و یا اینکه آزار ندهند، هنوز هم این فرهنگ جا نخورده و هنوز هم فرهنگ حیوانآزاری وجود دارد."
در افغانستان، جاییکه دههها جنگ، مشکلات اقتصادی و کمبود خدمات تخصصی، حتی رسیدهگی به انسانها را با چالشهای فراوان روبهرو کردهاست، اما جوانی دارای معلولیت جسمی در شهر هرات، با ابتکاری متفاوت در تلاش است زنده گی حیوانات آسیبدیده و دارای معلولیت را تغییر دهد.
امید حقجو، این فعال حقوق معلولین و فعالیتهای رضاکارانه در افغانستان، از یکونیم سال به اینسو با طراحی و ساخت وسایل کمکی، از جمله ویلچرها و بریسهای حمایتی، به حیواناتیکه در اثر تصادفات، بیماری یا آسیبهای دیگر توانایی حرکت خود را از دست دادهاند، کمک میکند تا دوباره راه بروند.
او در صحبت با رادیو آزادی میافزاید:
«تلاش میکنیم که به کتگوری مختلف حیوانات رسیدهگی کنیم، از جمله سگهای که بیمار اند، سگهای که شکستهگی عمیق دارند و به خصوص حادثات ترافیکی که بعضی حیوانات متأسفانه در آن ضرر میبینند و ما در آن حادثات و مکانها حضور پیدا میکنیم و آن حیوانات را تحت مراقبت قرار میدهیم.»
سگها، پشکها و دیگر حیواناتیکه زمانی به سختی راه میرفتند، اکنون با استفاده از این وسایل دستساز، فرصت دوبارهی برای حرکت و زندهگی یافته اند.
آقای حقجو که مرکزی را برای این حیوانات در هرات ساخته میگوید، برعلاوه توانبخشی حیوانات معلول با وسایل حمایتی، برنامههای چون غذا دادن به حیوانات خیابانی و فراهم کردن واکسین و دوا به حیواناتیکه بیمار اند، نیز از برنامههای اساسی شامل فعالیتهای شان اند.
بهگفته او، این فعالیتهایش از سوی شماری از مردم به خصوص افغانهای که در خارج از کشور زندهگی می کنند، حمایت مالی میشود.
چیزیکه اما مشخص است، این است که تجربه شخصی امید حقجو از زندهگی با معلولیت، انگیزهی شده تا به موجوداتی کمک کند که صدایی برای بیان درد و نیازهای خود ندارند.
قرار است بخیر در ولایات هرات، کابل، جلالآباد و مزار شریف چهار مرکز را ایجاد کنیمامید حقجو، فعال حقوق معلولین
او به جای آنکه محدودیتهای جسمی مانعی در برابر آرزوهایش باشد، از آن الهام گرفته و با بهرهگیری از خلاقیت و مهارتهای فنی، راهی برای بازگرداندن تحرک به حیوانات آسیبدیده پیدا کردهاست و اکنون تلاش دارد فعالیتهایش را به ولایات مختلف أفغانستان گسترش دهد.
امید حقجو در این مورد به رادیو آزادی گفت:
«ما قرار است بخیر در ولایات هرات، کابل، جلالآباد و مزار شریف چهار مرکز را ایجاد کنیم که بتوانیم هم پناهگاهی برای حیوانات داشته باشیم و هم یک شفاخانه مخصوص برای حیوانات بسازیم که در آن داکتران حیوانات داشته باشیم و حیواناتیکه به مشکل روبهرو میشوند در آنجا تداوی کنیم. فعلا ما در هرات به ۵۰ تا ۶۰ سگ رسیدهگی میکنیم.»
در افغانستان، خدمات تخصصی تداوی و توانبخشی برای حیوانات بسیار محدود است و یا هم أصلا وجود ندارند و بسیاری از مراکز حیوانی امکانات لازم برای ساخت وسایل کمکی را در اختیار ندارند. به همین دلیل، ابتکار این جوان خلأی را پر کرده که پیش از این کمتر به آن توجه شده بود.
او هر وسیله را متناسب با اندازه، وزن و نوع آسیب حیوان طراحی میکند و با استفاده از مواد و امکانات موجود، تلاش میکند وسایلی سبک، مقاوم و راحت بسازد. گاهی نیز برای رسیدن به نتیجه مطلوب، یک وسیله را چندین بار تغییر میدهد تا حیوان بتواند با آسوده گی بیشتری حرکت کند.
امید حقجو همچنان از مردم و حکومت طالبان میخواهد که به حقوق حیوانات توجه کنند.
تلاشهای او نمونهی از نوآوری، همدلی و مسئولیتپذیری اجتماعی پنداشته میشود.
کار او نهتنها کیفیت زندهگی بسیاری از حیوانات آسیبدیده را بهبود بخشیده، بلکه پیام مهمی را نیز به جامعه منتقل میکند؛ اینکه معلولیت، مانعی برای خدمت به دیگران نیست و میتواند به انگیزهی برای خلق راهحلهای نوآورانه حتی به حیوانات تبدیل شود.
همچنین برای امید حقجو، این جوان هراتی، هر گامیکه یک حیوان با کمک این وسایل برمیدارد، تنها یک موفقیت فنی نیست، بلکه نمادی از امید، پشتکار و این باور است که حتی در شرایط دشوار افغانستان نیز، اراده و خلاقیت میتواند زندهگی موجودات آسیبپذیر را دگرگون کند.