در یکی از خانههای کابل، یک آرایشگر زن هنوز کار میکند؛ او حالا در خفا و با ترس، برای تأمین هزینههای زندگی خانوادهاش مشتری میپذیرد.
او که خود را ندا معرفی می کند می گوید ، بارها از سوی نیرو های طالبان هشدار گرفته و حتی وسایل کاریاش ضبط شده، اما به دلیل نداشتن منبع درآمد دیگر، مجبور به ادامه کار شده است.
مشکل خود را گفتم که من مرد و کارگر ندارم، سه دختر و پسر ده ساله دارم، مجبور هستم کار کنم، باز هم گوش نکردند
«خودم نان آور خانه هستم، آرایشگاه دارم و آن را بسیار به مشکل اینجا پیش میبرم، در همین بلاکی که ما خانه کرایه گرفته ایم، همینجا در خانه کار هم میکنیم. تا به حال سه دفعه از خود حوزه و امر به معروف به ما اخطار داده اند که کار نکنید، بعد من برایشان مشکل خود را گفتم که من مرد و کارگر ندارم، سه دختر و پسر ده ساله دارم، مجبور هستم کار کنم، باز هم گوش نکردند، یک اندازه وسایل آرایشی ما را هم باخود بردند، که بخاطر آن ضرر کردیم.»
وزارت امر به معروف و نهی از منکر حکومت طالبان نزدیک به سه سال قبل در ۳ اسد ۱۴۰۲ فعالیت تمامی آرایشگاههای زنانه در سراسر افغانستان را متوقف ساخت، براساس معلومات مسئولان اتحادیه پیشهوران افغانستان، در آن زمان حدود ۱۲ هزار آرایشگاه فعال بود که نزدیک به ۶۰ هزار زن در این بخش کار میکردند.
شماری از زنان آرایشگر در آن زمان گفتند که توصیههای این وزارت را رعایت کردهاند، اما مقامهای آن که مسئول اجرای مقررات و محدودیتهای اجتماعی بر اساس تفسیر طالبان از شریعت هستند، تأکید کردند که فعالیت آرایشگاههای زنانه از دید آنان با ارزشهای اسلامی مغایرت دارد.
در پی این ممنوعیت، زنان آرایشگر که شماری از آنان نانآور خانوادههایشان بودند، شغل خود را از دست دادند و برخی از آنان به فعالیت پنهانی در این بخش روی آوردند؛ وضعیتی که زندگی آنان را با ترس، فشار، بیکاری و مشکلات اقتصادی روبهرو ساخته است.
در این حال یک زن آرایشگر که نخواست نامش در گزارش گنجانده شود و قبلا در هرات آرایشگاه داشت بدون آنکه مشخص کند هنوز به کارش ادامه میدهند یا نه معلوماتش را با رادیو آزادی چنین شریک ساخت:
«کسی جرات نمیکند که دو ماه در یک خانه آرایشگری کند در تماس تیلفونی به عروس میگویند که با موتر گلپوش و پیراهن عروسی نیاید یا به خانواده اش میگویند عروس را فلان جا بیار باز به تو زنگ میزنم که از فلان جا بیا ببر. ادامه این کار بسیار ترس و هول دارد همین حالا برخی خانم ها به جرم آرایشگری زندانی اند، آرایشگری به هرات نمانده که( از سوی طالبان )بازداشت نشده باشد و از او ضمانت عدم ادامه کار گرفته نشده باشد.»
از وقتی که آرایشگاه بسته شده، دیگر من هم دکان را بستم، در خانه هستم
یک آرایشگر دیگر که نخواست نامش در گزارش ذکر شود؛ اما از کابل میگوید هرچند با وضعیت دشوار اقتصادی روبرو است پس از منع فعالیت از سوی طالبان، دیگر به کارش ادامه داده نتوانسته است:
«از وقتی که آرایشگاه بسته شده، دیگر من هم دکان را بستم، در خانه هستم فعلاً، هیچ کدام کار و بار ندارم، در خانه نشستم دیگر خلاص.»
حکومت طالبان با آنکه مدعی است که حقوق زنان در چهارچوب شریعت اسلام تامین است؛برعلاوه منع فعالیت آرایشگاه های زنانه ، دختران بالاتر از صنف ششم را نیز از آموزش در مکتب و تحصیل در پوهنتون محروم ساخته و کار زنان را در بسیاری اداره های دولتی و غیر دولتی ممنوع اعلام کرده است.
با وجود این شرایط، برخی زنان آرایشگر هنوز برای تأمین حداقل هزینههای زندگی با ترس بهصورت پنهانی کار میکنند؛ کاری که به گفته ندا تنها برای زنده ماندن ادامه دارد.
«حالا دیگر بسیار به طور پنهانی یگان مشتری را میپذیریم، آنقدر که مصرف زندگی و کرایه خانه داده شود.»
