او در صحبت با رادیوآزادی می گوید:
اصلا اگر کمکی بیاید به واسطه داران و پولدران می آید برای افراد مثل من غریب و بیچاره که واسطه ندارم داده نمی شود
کسی حرف مرا تحویل نمی گیرد، باور کنید که تا حال در زندگی یک افغانی پول از موسسات بدست نیآورده ام."
دفتر هماهنگی کمکهای بشردوستانه سازمان ملل متحد (اوچا) اما میگوید که کمکهای بشردوستانه در افغانستان بر اساس میزان نیازمندی افراد و خانوادههای آسیبپذیر توزیع میشود و افراد دریافتکننده باید بر اساس معیارهای مشخص انتخاب شوند.
این نهاد همچنان تأکید میکند که برای ثبت شکایتها در این خصوص، راههای مشخصی وجود دارد.
بر اساس گزارش(اوچا) تنها از ماه جنوری تا اپریل ۲۰۲۶، شرکای بشردوستانه توانستهاند به حدود ۵.۹ میلیون فرد نیازمند در افغانستان حداقل یک نوع کمک ارائه کنند.
با این حال نهاد بینالمللی کمک رسان«Ground Truth Solutions»در سال ۲۰۲۵در گزارشی گفت که افراد واسطه در روند توزیع کمکها نقش دارند و بخشی از کمکها را به افراد نزدیک و آشنایان خود منتقل میکنند.
در این گزارش فساد و بیعدالتی در سیستم توزیع کمکها از عوامل اصلی محرومیت بسیاری از افغانها از دریافت کمکهای بشری عنوان شده و تاکید شده بود که در کمک های توزیع شده به اولویتها و نیازهای جدی مردم توجه نمی شود.
پیش از آن، اداره های مختلف سازمان ملل متحد گفته اند که به دلیل دخالت طالبان در افغانستان، بیشتر کمکهای بشردوستانه به افغانهای نیازمند نمی رسد.
ذبیحالله مجاهد، سخنگوی حکومت طالبان، به تماسهای رادیوآزادی برای ارائه معلومات در این مورد پاسخ نداد.
پیش از این؛ اما مقامات مختلف حکومت طالبان با رد گزارش ها در این مورد گفته اند که در توزیع کمک های هیچ نهاد کمک رسان دخالت نمی کنند.
بر اساس گزارش سازمان ملل متحد افغانستان با یکی از شدیدترین بحرانهای بشری و غذایی در جهان مواجه است و در سال جاری میلادی ۲۱ اعشاریه ۹ میلیون نفر در این کشور نیاز به کمکهای بشردوستانه دارند.
در کنار برخی زنان سرپرست خانواده، شماری از مهاجران بازگشته نیز میگویند که با وجود نیازمندی، هنوز به کمکهای بشردوستانه دسترسی پیدا نکردهاند
یکی از آنان که نخواست نامش در گزارش گرفته شود و پس از چهار سال مهاجرت از ایران به کشور بازگشته به رادیو آزادی گفت:
"در این یکسال که ما به وطن خود افغانستان برگشته ایم برای دریافت کمک ها ثبت نام کرده ایم؛ اما هیچ خبری از آن نشد در چند جای ثبت نام کردیم در بامیان در غزنی و چند جای دیگر، مگر هیچ کمکی برای ما نیآمد."
این در حالی است که بخش زنان سازمان ملل متحد و گروه کاری «جنسیت در اقدامهای بشردوستانه» دو ماه قبل گفته اند که به دلیل بحران حقوق زنان و وضعیت وخیم بشردوستانه در افغانستان، نزدیک به ۱۱ میلیون زن و دختر در این کشور به کمکهای فوری نیاز دارند و بیکاری یا فقر مشکل اصلی ۸۳ درصد خانوادههایی است که توسط زنان سرپرستی میشوند.
بر اساس این گزارش این نهاد ها، در سال ۲۰۲۵، حدود ۴۳ درصد خانوادههای که زنان سرپرست آنها اند، در وضعیت اضطراری معیشتی قرار داشته اند و برای زنده ماندن و تأمین نیازهای اساسی خود، به اقدامهای خطرناک و گاه برگشت ناپذیر متوسل شدهاند.
در کنار مشکلات اقتصادی، به گفته سازمان دیدهبان حقوق بشر محدودیتهای اعمالشده بر زنان درافغانستان، دسترسی آنان به خدمات و کمکهای بشردوستانه را با چالشهای بیشتری روبهرو کرده است.
با آنکه حکومت طالبان گزارش های مشابه در این مورد را رد کرده، اما این سازمان پیش از این گفته که ممنوعیت کار زنان و محدودیت رفتوآمد آنان توسط طالبان باعث شده دسترسی زنان به خدمات و کمکهای بشردوستانه دشوارتر و نابرابر شود.
فوزیه در ادامه گفتگو، تجربه خود را با رادیوآزادی شریک ساخت و گفت که در جای که کمک ها توزیع می شود میرود اما برایش می گویند که از اینجا برود زیرا کمک ها برای او نیست. او افزود که هیچ کسی کسی حرفش را گوش نمی کند و صدایش را نیز نمی شنود.