شریفه که باشنده منطقه بریکوت ولسوالی ناری کنر است میگوید که پس از درگیریهای شدید در امتداد خط دیورند، همراه با فرزندان و نواسههایش با عجله خانه و کاشانه خود را ترک کرد و خود را به منطقهای امن رساند.
او میگوید حاصل سالها زحمت، مالداری و تمام وسایل زندگیاش در خانه باقی ماند و اکنون همراه با ده عضو خانوادهاش شب و روز را در یک خیمه سپری میکند.
او به رادیو آزادی گفت:
نفهمیدیم چه شد و هر کس به کدام سو رفت، اما ما خود را به اسعدآباد رساندیم و حالا همینجا ماندهایم
با مشکلات شدید اقتصادی روبهرو هستیم. آنقدر پول نداریم که وقتی این کودکان گریه میکنند، که به آنها بدهیم تا از دکان برای خوردن چیزی بخرند. بچهها از یک قریه به قریه دیگر میروند و با گدایی لقمهای نان جمع میکنند و همان را میخوریم. زندگی خوبی که داشتیم همانجا ماند. گاوهای ما در طویلهها ماندند و ما تنها با لباسهایی که بر تن داشتیم جان خود را نجات دادیم."
شریفه میگوید از یکسو فقر و از سوی دیگر گرمی شدید، شرایط نامناسب زیر خیمه و کمبود مواد غذایی، مشکلاتی است که هر روز با آن دستوپنجه نرم میکنند.
او میگوید کودکان خانوادهاش بیمار هستند، اما توان پرداخت هزینه درمان آنان را ندارند و تاکنون نیز کمک قابل توجهی دریافت نکردهاند.
او افزود:
"مشکلات بسیار زیاد است. همین حالا حتی نان برای خوردن نداریم. کودکان بیمار هستند و هیچ پولی برای بردنشان نزد داکتر نداریم. خودم هم بیمار هستم. هوا بسیار گرم است، سرپناه مناسبی نداریم، نه پول داریم و نه چیزی برای پوشیدن. فقط به امید خدا اینجا ماندهایم."
شریفه از زندگی گذشته خود در روستا یاد میکند و میگوید زندگی آرام و آبادشان در یک لحظه بر اثر جنگ از هم پاشید.
این زن بیجاشده از ولسوالی ناری ولایت کنر میگوید که در نزدیک به ۶۵ سال عمرش هرگز در خیمه زندگی نکرده بود و حتی تصور نمیکرد روزی با چنین دشواریهایی روبهرو شود.
او در ادامه افزود:
تا حالا اصلاً خیمه ندیده بودیم. گاو و گوسفند میفروختیم و زندگی خود را می گذراندیم
اما حالا کودکانما از شدت سختیها گویی دیوانه شدهاند. وضعیت بسیار دشواری داریم."
در اواخر ماه فبروری سال ۲۰۲۶، پس از درگیریها میان حکومت طالبان در افغانستان و نیروی های پاکستان که هنوز نیز به طور رسمی پایان نیافته است، هزاران خانواده از مناطق نزدیک به خط دیورند آواره شدند.
دفتر هماهنگی امور بشردوستانه سازمان ملل متحد (اوچا) در گزارشی که سوم ماه جوزا منتشر کرد، اعلام کرد که در پی حملات هوایی و حملات زمینی نیروهای پاکستانی در امتداد خط دیورند، بیش از ۱۰۰ هزار نفر در ولایتهای ننگرهار، کنر، نورستان، خوست، پکتیا و پکتیکا آواره شدهاند.
همچنین نزدیک به هزار خانه، شماری از مکاتب، مراکز صحی و شبکههای آبرسانی آسیب دیده یا ویران شدهاند.
اوچا گفته بود که هرچند در حال حاضر شدت درگیریها کاهش یافته، اما به گفته این نهاد، هنوز هم گاهگاهی در برخی ولایتها رویدادهای خشونتآمیز رخ میدهد.
شماری از بیجاشده گان نیز از آغاز دوباره درگیریها و وخیمتر شدن وضعیت بیم دارند.
در ۲۹ جون، نیروی هوایی پاکستان بار دیگر ولایتهای کنر، پکتیا و پکتیکا را هدف قرار داد.
بر اساس اطلاعات هیئت معاونت سازمان ملل متحد در افغانستان یوناما، در این حملات ۲۸ غیرنظامی کشته و ۴۹ تن دیگر زخمی شدند.
این حملات، خانوادههای آواره بسیاری از جمله شریفه را که قصد بازگشت به خانههایشان را داشتند، بیش از پیش نگران و هراسان کرد.
با این حال، شریفه میگوید بزرگترین آرزویش این است که آتشبسی پایدار برقرار شود تا بتوانند به خانههای خود، همان جایی که دههها در آن زندگی کردهاند، بازگردند.
او میگوید به محض بازگشت به قریه، نخستین کاری که انجام خواهد داد، بازسازی خانه ویرانشدهاش خواهد بود.
"خدا کند دوباره به قریه ام برگردم، خیلی خوشحال خواهم شد. خانه ویرانشده خود را دوباره میسازیم و زندگی خوش گذشته خود را از سر میگیریم."