این را زنی که نخواست نامش در گزارش ذکر شود، در پیامی به رادیو آزادی گفت. او یکی از بیجاشدگان ولایت پنجشیر است که اکنون به گفته خودش در ولایت پروان در وضعیت دشوار اقتصادی زندگی میکند.
او میگوید با وجود اینکه مستحق دریافت کمکهای بشردوستانه است، این کمکها هرگز به نیازمندان واقعی نمیرسد و به ادعای او، در میان مسئولان طالبان توزیع میشود.
هر کمکی که میآید، ملاصاحبها میان خود تقسیم میکنند و چیزی به مردم نیازمند نمیرسد
او گفت:"پنج سال از حاکمیت طالبان میگذرد. تنها در سال اول، یک مؤسسه خیریه به خانه ما آمد، سروی کرد و برای ما کمک داد. بعد از آن، هیچ کمکی دریافت نکردهایم. هر کمکی که میآید، ملاصاحبها میان خود تقسیم میکنند و چیزی به مردم نیازمند نمیرسد."
این اظهارات در حالی مطرح میشود که بخش زنان سازمان ملل متحد (UN Women) روز یکشنبه چهارم اسد، در شبکه ایکس نوشت که محمد نصیری یکی از مقام های ارشد این نهاد در جریان سفرش به افغانستان با شرکای دیپلماتیک و مقامهای حاکم طالبان دیدار کرده و بر ضرورت اقدام فوریتر برای حمایت از زنان و دختران افغان تأکید کرده است.
او همچنین خواستار رفع محدودیتهای عملیاتی شده که فعالیت کارکنان امدادرسان، بهویژه زنان افغان را با دشواری روبهرو کرده است.
طالبان در ۲۴ دسمبر سال ۲۰۲۲ با صدور یک دستور، کار زنان افغان در نهادهای غیردولتی داخلی و خارجی را ممنوع اعلام کردند؛ اقدامی که به گفته سازمان ملل متحد، روند ارائه کمکهای بشردوستانه، بهویژه برای زنان و دختران، را با مشکلات جدی روبهرو ساخت.
بر اساس آمار سازمان ملل متحد، افغانستان همچنان با یکی از شدیدترین بحرانهای بشردوستانه و غذایی جهان روبهرو است و در سال ۲۰۲۶ حدود ۲۱.۹ میلیون نفر در این کشور به کمکهای بشردوستانه نیاز دارند که زنان و کودکان دچار آسیب پذیری بیشتر در این کشور اند.
سازمانهای امدادرسان هشدار دادهاند که بازگشت گسترده مهاجران افغان از پاکستان و ایران نیز میتواند این بحران را عمیقتر سازد.
یکی از افغانهای بازگشته از ایران که او نیز نخواست نامش در گزارش ذکر شود، به رادیو آزادی گفت که با وجود ثبتنام برای دریافت کمک، تاکنون هیچ کمکی به او و خانوادهاش نرسیده است.
در چندین محل، از جمله در بامیان و غزنی، برای دریافت کمک ثبتنام کردیم، اما تا امروز هیچ کمکی به ما نرسیده است
او گفت: "یک سال میشود که از ایران به افغانستان برگشتهایم. در چندین محل، از جمله در بامیان و غزنی، برای دریافت کمک ثبتنام کردیم، اما تا امروز هیچ کمکی به ما نرسیده است."
بر اساس گزارش دفتر هماهنگی امور بشردوستانه سازمان ملل متحد (اوچا)، تنها در فاصله ماههای جنوری تا اپریل سال ۲۰۲۶، نهادهای امدادرسان توانستهاند دستکم یک نوع کمک بشردوستانه را به حدود ۵.۹ میلیون نفر در افغانستان برسانند.
با این حال، نهاد بینالمللی Ground Truth Solutions در گزارشی در سال ۲۰۲۵ اعلام کرد که واسطهها در روند توزیع کمکها در افغانستان نقش دارند و بخشی از کمکها به افراد نزدیک و آشنایان آنان میرسد.
در این گزارش، فساد و بیعدالتی در روند توزیع کمکها از عوامل اصلی محروم ماندن بسیاری از خانوادههای نیازمند عنوان شده و آمده است که در بسیاری موارد، اولویتها و نیازهای واقعی مردم در نظر گرفته نمیشود.
پیش از این نیز، شماری از نهادهای وابسته به سازمان ملل متحد گفته بودند که به دلیل مداخلات طالبان، بخشی از کمکهای بشردوستانه به نیازمندان واقعی نمیرسد.
رادیو آزادی برای دریافت دیدگاه حکومت طالبان در این مورد با ذبیحالله مجاهد، سخنگوی این حکومت، تماس گرفت، اما او تا زمان نشر این گزارش به پرسشها پاسخ نداد.
با این حال، مقامهای طالبان در گذشته بارها گزارشها درباره مداخله در روند توزیع کمکهای بشردوستانه را رد کرده و گفتهاند که در کار نهادهای امدادرسان دخالت نمیکنند.
کارشناسان، کاهش کمکهای بینالمللی، محدودیتهای وضعشده از سوی طالبان بر فعالیت زنان در نهادهای داخلی و بینالمللی و نبود شفافیت در روند توزیع کمکها را از مهمترین عوامل نرسیدن کمکهای بشردوستانه به نیازمندان واقعی در افغانستان میدانند.
