نصرت ۱۳ ساله، که تا صنف هفتم درس خوانده ، در منطقه پل باغ عمومی شهر کابل برای موترهای شهری مسافر پیدا میکند،او با صدا زدن ، تلاش میکند برای موترها سرنشین پیدا کند.
او میگوید در برابر پیدا کردن پنج مسافر، راننده ده افغانی به او میدهد و بهطور متوسط روزانه از صد تا یکونیمصد افغانی درآمد دارد.
نصرت به رادیو آزادی گفت که پدرش بیمار است و فرد دیگری برای کار در خانواده وجود ندارد، به همین دلیل ناچار شده درسش را نیمه رها کند و برای خانواده نفقه بهدست آورد.
پدرم پیر و بیمار است، کسی دیگری برای کار ندارم
«پدرم پیر و بیمار است، کسی دیگری برای کار ندارم. اینجا روزانه صد تا یکونیمصد افغانی کار میکنم و شام یک لقمه نان به خانه میبرم. برادر ندارم. ماهانه دو هزار افغانی کرایه خانه میپردازیم، تا صنف هفتم درس خواندهام و اکنون اینجا برای موترها مسافر پیدا میکنم.»
در منطقه دهمزنگ کابل، فریدالله کودک ۱۱ ساله دیگری گفت که تمام روز در کوچهها و جادهها پلاستیک و کاغذ جمعآوری میکند و سپس آنها را میفروشد.
او گفت که سرپرست دیگری در خانواده ندارد و ناچار است بهجای درس خواندن کار کند.
«روزانه همین صد تا یکونیمصد افغانی بهدست میآورم. از صبح تا چاشت و سپس تا شام کار میکنم. فرد دیگری برای کار نداریم و من مجبور هستم کار کنم.»
سردارولی، یکی دیگر از باشندگان منطقه کارتهنو کابل که حدود ۱۲ سال سن دارد، به رادیو آزادی گفت:
مجبورم خودم در کوچهها زباله و اشیای که مردم دور می اندازند برای فروش جمع میکنم
«کار هم نیست، اما مجبورم. خودم در کوچهها زباله و اشیای که مردم دور می اندازند برای فروش جمع میکنم و بعد آنها را میفروشم، حکومت هم هیچ توجهی به ما نمیکند.»
در همین حال، شماری از باشندگان کابل میگویند که مشکلات اقتصادی و فقر شدید، کودکان را وادار کرده است که بهجای آموزش به کار روی آورند.
آنان میگویند که در شرایط کنونی، ادامه کار کودکان نهتنها آینده آنان را با تهدیدهای جدی روبهرو میکند، بلکه زمینه گسترش بیسوادی، فقر و آسیبهای اجتماعی را نیز فراهم میسازد.
نورمحمد، یکی از باشندگان پایتخت، به رادیو آزادی گفت: «وقتی در شهر رفتوآمد میکنیم، کودکان زیادی را میبینیم که زباله جمع میکنند، کارهای سخت انجام میدهند، آب میفروشند و به کارهای دیگر مشغولاند، به نظر من دولت باید به آنان توجه کند و آنها را به آموزش تشویق کند.»
او با ابراز نگرانی گفت که کودکان کارگر در جریان فعالیتهای روزانه خود با خطرهای گوناگونی از جمله حوادث ترافیکی، خشونت و سوءاستفاده روبهرو هستند.
وی از نهادهای مسئول خواست که با ایجاد فرصتهای اقتصادی برای خانوادههای نیازمند و فقیر و اجرای برنامههای حمایتی، زمینه کاهش کار کودکان و دسترسی آنان به آموزش را فراهم کنند.
در این باره، وزارت کار و امور اجتماعی طالبان به پرسشهای رادیو آزادی پاسخ نداد؛ اما مسوولان این وزارت، در سال ۱۴۰۴ خورشیدی به رسانهها گفته بودند که تلاش میکنند شمار کودکان کارگر در افغانستان را مشخص کرده و در بخشهای مختلف به آنها کمک کنند.
این در حالی است که پس از بازگشت دوباره طالبان به قدرت در افغانستان، گزارشهایی از افزایش فقر و بیکاری در این کشور منتشر شده است.
بر اساس آمار سازمان ملل متحد، در حال حاضر نزدیک به ۲۲ میلیون نفر در افغانستان به کمکهای بشردوستانه نیاز دارند.
صندوق نجات کودکان «Save the Children» نیز در گزارشی در سال ۲۰۲۵ میلادی اعلام کرده بود که بیش از شش میلیون کودک در افغانستان با خطر گرسنگی روبهرو هستند.
