آنان میگویند که از جمله از سرپناه و دیگر خدمات اساسی زندگی محروماند، هرچند مقداری کمک با آنان صورت گرفته، اما وعدههایی که برای ساخت خانهها، سرکها، شفاخانهها و مکاتب داده شده بود، هنوز عملی نشده است.
«خانهها ویران شدهاند، هنوز هم در خیمهها زندگی میکنیم، زمینهای ما از بین رفتهاند، شفاخانه نداریم و مسجدها نیز ویران شدهاند.»
امیرگل، یکی از باشندگان ولسوالی نورگل کنر که در این زلزلهٔ مرگبار و ویرانگر خسارات جانی و مالی دیده است، به رادیو آزادی گفت:
کشتزارها و زمینهای زراعتی ما از بین رفتهاند، در خیمه زندگی میکنیم. هوا بسیار گرم است
«سرکهای ما هنوز هم ویران باقی ماندهاند، کشتزارها و زمینهای زراعتی ما از بین رفتهاند، در خیمه زندگی میکنیم. هوا بسیار گرم است. دیشب طوفان بود. در بیرون تعداد زیادی از خیمهها در نتیجه طوفان به زمین افتاده اند، همچنان شفاخانه نداریم، کودکان بیمار هستند. به همهچیز نیاز داریم، اما مهمترین نیاز ما سرپناه است. برای شماری از مردم خانه ساخته شده، اما تعداد آن بسیار کم است.»
اما این تنها داستان امیرگل نیست؛ بلکه تصویری از زندگی صدها خانوادهای است که در زلزلهٔ مرگبار سال گذشته همهچیزشان را از دست دادهاند و هنوز هم در محلهای اقامت موقت زندگی میکنند.
خانمحمد، یکی دیگر از زلزلهزدگان منطقهٔ مزاردرهٔ همین ولسوالی، به رادیو آزادی گفت که گرمی تابستان، کمبود آب آشامیدنی پاک، نبود امکانات صحی و شرایط نامناسب برای کودکان و زنان در محلهای اقامت موقت، زندگی روزمرهٔ آنان را دشوار کرده است.
«مهمترین نیاز ما سرپناه است، اما آب صحی و پاک نیز نداریم، از جوی آب میآوریم و به همین دلیل کودکان بیمار شدهاند، همچنان مرزعه ها و زمینهای زراعتی ما همه از بین رفتهاند.»
سردارمحمد، یکی دیگر از زلزلهزدگان کنر، در گفتوگو با رادیو آزادی از مسئولان خواست تا به مشکلات آنان در بخشهای مختلف رسیدگی کنند.
خواست ما این است که برای مشکل سرپناه ما رسیدگی شود. همچنان باید مکاتب ویرانشده دوباره ساخته شوند
«خواست ما این است که برای مشکل سرپناه ما رسیدگی شود. همچنان باید مکاتب ویرانشده دوباره ساخته شوند، سرکها ساخته شوند و کلینیکها دوباره فعال شوند. اینها خواستههای ماست و از شما میخواهیم صدای ما را به مسئولان برسانید.»
زلزلهٔ مرگبار و ویرانگر ۳۱ اگست سال ۲۰۲۵ در کنر، دستکم ۲۲۰۰ نفر را کشت و بیش از ۴ هزار نفر دیگر را زخمی کرد.
بر اساس آمار رسمی، در این زلزله نزدیک به ۷ هزار خانه نیز ویران شد.
هرچند در روزهای نخست این رویداد، حکومت طالبان و شماری از سازمانهای غیردولتی وعده داده بودند که برای خانوادههای آسیبدیده خانههای دایمی میسازند، اما شماری از زلزلهزدگان میگویند که به استثنای موارد اندک، تا اکنون خانههای جدید برای آنان ساخته نشده است.
ادارهٔ مبارزه با حوادث طبیعی حکومت طالبان به پرسشهای رادیو آزادی دربارهٔ مشکلات زلزلهزدگان پاسخ نداد؛ اما در چهارم اگست سال جاری، وزارت دفاع طالبان اعلام کرد ۰د۰ که پس از ساخت خانهها، آنها را به ۳۶ خانوادهٔ زلزلهزده در کنر سپرده است.
با این حال، زلزلهزدگان میگویند شمار آنان به هزاران نفر میرسد و اکنون شبها را در خیمهها و در گرمی شدید سپری میکنند و چند ماه دیگر نیز با فرا رسیدن فصل زمستان، با مشکلات ناشی از سردی هوا روبهرو خواهند شد.
در حال حاضر، بزرگترین امید آنان این است که از خیمههای موقت بیرون شوند، به جای خانههای ویرانشدهٔ خود دوباره سقفی بالای سر داشته باشند و بهتدریج به زندگی عادیای بازگردند که زلزله آن را از آنان گرفته است.
