عربخان حقیار، باشنده روستای چلس در ولسوالی چوکی ولایت کنر است، او به رادیو آزادی میگوید: «تمام سال گذشته را در خیمه سپری کردیم، اینک امسال دوباره زمستان در راه است و ما هنوز خانه نداریم.» او میافزاید، که سال گذشته در نتیجه زلزله شدید در این ولایت، علاوه بر جانباختن اعضای خانوادهاش،
تمام سال گذشته را در خیمه سپری کردیم، اینک امسال دوباره زمستان در راه استعربخان حقیار، باشنده روستای چلس در ولسوالی چوکی ولایت کنر
خانهاش نیز ویران شد و از آن زمان تا کنون زیر خیمه بهسر میبرد. او به رادیو آزادی گفت: «در چلس و سه روستای دیگر، تا هنوز هیچ نوع خانهای برای زلزلهزدگان ساخته نشده و بسیاری از خانهها ویران شدهاند. هر جایی که میرویم و عریضه میکنیم، به ما میگویند که پول آمده، اما در بانکها است؛ ولی تا هنوز به وضعیت ما رسیدگی نکردهاند.»
ملک عبدالصمد، باشنده دیگر این روستا نیز سخن مشابهی دارد. او میگوید زنان و کودکان که بیشترشان به بیماریهای گوناگون مبتلا هستند، هنوز هم در خیمهها ساکن اند. او ابراز نگرانی میکند که اگر سرپناههای مناسب برای آنان فراهم نشود، زمستان پیشرو را نیز زیر برف و بارندگی در خیمهها سپری خواهند کرد: «در چلس، به جز یک خانواده شهید، به هیچکس دیگری که خانههایشان ویران شده، هیچ نوع کمکی نشده است و همه در خیمه زندگی میکنیم. اینک دوباره زمستان میرسد؛ اگر این بار برای خانههای مردم چارهای سنجیده نشود، وضعیت مردم دوباره چگونه خواهد شد؟»
اما تنها باشندگان روستای چلس نیستند؛ شماری از باشندگان دره دیوگل در همین ولسوالی نیز شکایت مشابهی دارند. عزیزالرحمن، باشنده این دره، به رادیو آزادی گفت که زلزله سال گذشته باعث جانباختن شش عضو خانوادهاش شد و خانهاش نیز به اندازهای ویران شد که از آن زمان تا کنون در مناطق مختلف این ولایت زیر خیمه زندگی میکند.
او گفت: «خیمههایی که به نام کمپ ساخته شده بودند، در سیلابهای اخیر از بین رفتند و حتی سه نفر در نتیجه آن جان باختند. جسد یک نفر هنوز هم پیدا نشده است، ما با چنین مشکلاتی روبهرو هستیم.» این باشندگان ولایت کنر با شریک ساختن ویدیوهایی با رادیو آزادی گفتند، که از دو روز به اینسو در مناطقشان بارندگیهای شدید و سیلابها نیز ادامه داشته و این وضعیت آنان را بیش از هر زمان دیگر نگران کرده است.
مسؤولان محلی حکومت طالبان در ولایت کنر میپذیرند که شماری زیادی از خانوادههای زلزلهزده هنوز هم زیر خیمه زندگی میکنند، اما میگویند تلاش دارند هر چه زودتر به آنان رسیدگی کنند.
مولوی محمد مبین، رئیس اداره آمادگی مبارزه با حوادث طبیعی حکومت طالبان در ولایت کنر، به رادیو آزادی گفت که برای این زلزلهزدگان و افراد بیسرپناه زمین مشخص شده و در حال ساخت خانه برای آنان هستند: «در ولسوالی چوکی تا اکنون تقریباً یک هزار و ۲۰۰ خانه برای زلزلهزدگان ساخته شده است. برخی مناطق ولسوالیهای چوکی و نورگل نیز بسیار کوهستانی است. برای افرادی که دیگر در آنجا محل ساختوساز ندارند، در ننگرهار و اطراف دریای کنر زمین داده شده است. تا اکنون ترتیب ساخت خانهها برای آنان آماده نشده و ریاستهای شهرسازی و مخابرات کنر به صورت مشترک روی آن کار میکنند و پلان تهیه میکنند؛ اما همه این کارها در یک سال ممکن نیست.»
آقای مبین گفت که خیمههای بیشتر زلزلهزدگان که فرسوده و غیرقابل استفاده شدهاند، دوباره بررسی میشوند و توزیع خیمههای جدید میان مردم آغاز شده است؛ اما او نیز میپذیرد که این خیمهها مشکل سرپناه مردم را حل نمیکند.
ولایت کنر در اواخر شب ۳۱ اگست سال ۲۰۲۵ میلادی، در نتیجه زلزلهای شدید به مقیاس ۶ درجه ریشتر به شدت آسیب دید، مرکز اصلی این زلزله ولسوالیهای چوکی و نورگل بودند. بر اساس ارقام اعلامشده از سوی حکومت طالبان، در این زلزله بیش از دو هزار نفر کشته، حدود چهار هزار نفر زخمی و بیش از هشت هزار خانه به طور کامل یا قسمی تخریب شدند.
اما پسلرزههای این زلزله تا چندین ماه در کنار ولسوالیهای دیگر کنر، به ولایتهای ننگرهار، لغمان و نورستان نیز رخ داد. شماری از نهادهای بینالمللی نیز پس از این زلزلهها، بارها درباره وضعیت خانوادههایی که در خیمهها در ولایت کنر زندگی میکنند، ابراز نگرانی کردهاند.
صندوق کودکان سازمان ملل متحد (یونیسف) در آن زمان گفته بود که حدود ۷ هزار و ۶۰۰ خانواده در خیمهها زندگی میکنند. پس از آن، شماری از نهادهای خصوصی و امدادرسان برای برخی از این خانوادهها در ولسوالی چوکی خانه ساختهاند، اما شماری دیگر هنوز هم در کمپهایی زیر خیمه زندگی میکنند که از سوی حکومت طالبان برای آنان ایجاد شده و نهادهای سازمان ملل متحد آنها را موقت خوانده بودند.
یونیسف برای کمکهای زمستانی به زلزلهزدگان کنر و حمایت از کودکان، از کمبود بودجه به ارزش ۱۱.۶ میلیون دالر خبر داده است. کمیته بینالمللی صلیب سرخ و شماری دیگر از نهادهای بینالمللی فعال در بخش امور بشردوستانه نیز در گزارشهای پیدرپی خود گفتهاند که بیشتر خانوادههایی که از زلزله کنر آسیب دیدهاند، هنوز به اندازه کافی به امکانات اولیه، آب پاک، خدمات صحی و سرپناه مناسب دسترسی ندارند.
