بر اساس گزارش خبرگزاری رویترز، هاشمی پس از بازگشت طالبان به قدرت در سال ۲۰۲۱ افغانستان را ترک کرد و اکنون در ایتالیا زندگی میکند.
او امیدوار است که از طریق زندگی و مسیر ورزشی خود، برای دختران و زنان دیگر در افغانستان نیز الهامبخش باشد؛ دخترانی که به گفتهٔ سازمان یونسکو، از زمان بازگشت طالبان به قدرت، ۲.۴ میلیون تن آنان از آموزشهای متوسطه محروم شدهاند.
هاشمی تاکید کرده است که هنوز زنده است و مبارزه میکند
هاشمی گفته است که برای او موضوع تنها مسابقه و نتیجهٔ آن نیست؛ بلکه میخواهد نشان بدهد که یک زن چه کارهایی میتواند انجام دهد. هاشمی تاکید کرده است که هنوز زنده است و مبارزه میکند.
او افزوده است که امیدوار است روزی تغییری به وجود بیاید که دختران نسل آینده بتوانند از افغانستان در بازیهای آسیایی شرکت کنند، جهان را ببینند و مدال به دست آورند.
در بازیهای آسیایی که جاپان میزبان آن است و در ۲۸ سنبله افتتاح شد، ۳۲ ورزشکار از افغانستان در ۹ رشتهٔ ورزشی شرکت کردهاند که همهٔ آنان مرد هستند.
با این حال، در کنار آنها، شماری از ورزشکاران زن افغان، از جمله خانم هاشمی و چند زن دیگر که در خارج از کشور زندگی میکنند، نیز در این رقابتها شرکت کرده اند.
طالبان، که اکنون بر افغانستان حکومت میکنند، زنان و دختران را در کنار بسیاری از بخشهای دیگر جامعه، از ورزش نیز منع کردهاند.
فعالان حقوق زن می گویند که حضور زنان افغان در مسابقات آسیایی این پیام را به جهان می رساند که زنان افغان با وجود تمام محدودیت ها و فشار ها هنوز هم ایستاده اند و اجازه نمی دهند که استعداد ها، توانایی و آرزوهای شان خاموش شوند.
این زنان به جهان می گویند که زنان افغانستان حذف شدنی نیستند و محدودیت نمی تواند که اراده و توانایی آنان را از بین ببرد
آزیتا ناظیمی یکی از فعالان حقوق زن در صحبت با رادیوآزادی گفت که موفقیت بانو هاشمی تنها یک موفقیت ورزشی نیست بلکه حضور او در میدان صدای زنانی است که در داخل افغانستان امکان رفتن به مکتب، پوهنتون، کار و حتی ورزش را ندارند.
"این زنان به جهان می گویند که زنان افغانستان حذف شدنی نیستند و محدودیت نمی تواند که اراده و توانایی آنان را از بین ببرد. جامعه جهانی باید بداند که آنچه امروز در افغانستان بر زنان می گذرد نباید به یک وضعیت عادی تبدیل شود. حضور زنان مانند فریبا هاشمی باید برای جهان یادآور این می باشد که زنان افغانستان حق دارند که در کنار تمام زنان جهان در عرصه های علمی، فرهنگی، اجتماعی و ورزشی حضور داشته باشند. فریبا هاشمی شاید امروز در یک مسابقه دوچرخهسواری رکاب می زند اما پیام او بسیار فراتر از ورزش است، پیام او این است که زنان افغان هنوز هم ایستاده اند، هنوز رویا دارند و برای رسیدن به آزادی و ساختن آینده بهتر تلاش می کنند."
فریبا هاشمی به خبرگزاری رویترز گفته است که در ۱۵ سالگی، با تشویق خواهر بزرگترش یلدوز، به بایسکلسواری روی آورد. خواهرش نیز یک بایسکلسوار بینالمللی است.
اما او میگوید که ادامه دادن این ورزش در ولایت فاریاب، محل زندگیشان با خطر های زیادی همراه بود و همیشه برای تمرین مانند مردان لباس میپوشیده است.
دو یا سه ماسک مختلف روی صورتش میبسته تا مردم او را نشناسند و به او حمله نکنند. وی همچنان افزوده که همیشه میترسیده که مبادا مردم او را بشناسند.
به گفتهٔ بانو هاشمی، گاهی اوقات مردم به سویشان سنگ یا بوتل پرتاب میکردند و از آنان میخواستند که دوباره به خانه برگردند.
بانو هاشمی به این باور است که مردم کشورش بد نیستند اما طرز فکر آنان متفاوت است.
هاشمی با کمک الیسندرا کاپیلوتو، قهرمان جهانی در سال ۱۹۹۷ در رشته بایسکل سواری جادهای، به ایتالیا رفت.
او و خواهرش یلدوز، هر دو دو سال پیش نیز در بازیهای المپیک پاریس شرکت کرده بودند.
هاشمی میگوید مدت زیادی است که خانوادهاش را ندیده و این موضوع برایش ناراحتکننده است که نمیتواند در کشور خودش زندگی کند.
او افزود که برای تحقق رؤیایش کشورش را ترک کرده است، اما بزرگترین آرزویش این است که روزی دوباره به افغانستان برگردد و برای مردم خود الهامبخش باشد.
