سمیرا بلخی، دختر جوان افغان، پنج سال است که در هند زندگی می‌کند. او برای تحصیل در مقطع ماستری در بخش صحت عامه به این کشور رفته بود، اما می‌گوید پس از تحولات سیاسی افغانستان و محدودیت‌های وضع‌شده بر زنان و دختران، نتوانست به افغانستان برگردد.
او پس از پایان تحصیل درخواست پناهندگی داده و هنوز در انتظار پاسخ است.
سمیرا به رادیو آزادی گفت: « بعد از درخواست پناهندگی تاحال هیچ جوابی دریافت نکردیم و صرف انتظار است و انتظار»
او می‌گوید نداشتن اسناد اقامتی و اجازه کار، زندگی‌اش را دشوار کرده است: «به عنوان یک دختر جوان که تنها هستم و دوره ماستری خود را در این‌جا به پایان رساندیم من نمی‌توانم در هند کار بکنم، چون به عنوان کسی که اسناد ندارد و درخواست پناهندگی داده اجازه کار برایش ناممکن است و مثل من هزارن دختر جپان افغان دیگر نیز در این وضعیت که نمی‌توانیم به کشور خود هم برگردیم و این بسیار آزار دهنده است.»
برای زنانی که سال‌هاست همراه با فرزندان‌شان در هند زندگی می‌کنند، این انتظار با مشکلات بیشتری همراه شده است.
خاطره رستم‌زاده می‌گوید ۱۵ سال است که همراه با پسرش در هند زندگی می‌کند.
او به رادیو آزادی گفت: «مدت ۱۵ سال می‌شود با پسرم تنها در هند زندگی می‌کنم، مشکلات و سختی‌های زیادی را سپری کردیم، به خاطر مشکلات اقتصادی پسرم دیگر نتوانست درس بخواند، تنها تا صنف هشت توانست مکتب برود، سازمان ملل تا حال هیچ کمکی با ما نکرده لطفا صدای ما را به جهان برسانید.»
خدیجه پاینده نیز می‌گوید ده سال است در هند زندگی می‌کند و در این مدت با مشکلات زیادی روبه‌رو بوده است.
او گفت: «به خاطر اسناد که داریم نمی‌توانیم کار کنیم، کودکان ما نمی‌توانند به مکاتب دولتی بروند چون نفوس خود هند بسیار زیاد است، مکاتب خصوصی پول زیاد می‌گیرد، در شفاخانه‌های دولتی بسیار بیروبار است نوبت نمی‌رسد، در این ده سال بی‌سرنوشت ماندیم، مشکلات زیاد را تجربه کردیم.»
شمس‌الدین قاری‌زاده، رئیس هیئت مدیره کمیته همبستگی افغان‌ها (ASC)، کمبود کارمندان را یکی از عوامل طولانی شدن روند بررسی پرونده‌های مهاجران در هند می‌داند.
در هند همواره این مشکل وجود داشته و خانواده‌های داریم که تا ۱۰،۱۵ و حتی ۳۰ سال منتظر ماندندشمسالدین قاری‌زاده، رئیس هیئت مدیره کمیته همبستگی افغان‌ها
او به رادیو آزادی گفت: «کمبود کارمند و کمبود در سازمان ملل متحد در هند از دلایل تاخیر در پرونده‌های مهاجران است، در هند همواره این مشکل وجود داشته و خانواده‌های داریم که تا ۱۰،۱۵ و حتی ۳۰ سال منتظر ماندند.»
رادیو آزادی برای دریافت دیدگاه کمیشنری عالی سازمان ملل متحد برای پناهندگان و مقام‌های مربوط در هند درباره تأخیر در بررسی پرونده‌های افغان‌ها تلاش کرد، اما تا زمان نشر این گزارش پاسخی دریافت نکرد.
بر اساس معلومات کمیشنری عالی سازمان ملل متحد برای پناهندگان، تا پایان فبروری ۲۰۲۶ بیش از هشت هزار پناهنده و پناهجوی افغان در هند ثبت شده‌اند. این نهاد گفته است که در روند اسکان مجدد، زنان و دختران افغان که با خطرهای جدی حفاظتی روبه‌رو هستند، از گروه‌های دارای اولویت به شمار می‌روند.
سازمان ملل متحد در هند همچنان گفته است که برخی متقاضیان افغان که مراحل مصاحبه یا درخواست تجدیدنظر خود را تکمیل کرده‌اند، در سال ۲۰۲۶ به‌تدریج پاسخ دریافت خواهند کرد، اما کاهش ظرفیت کارمندان باعث شده است این روند زمان‌گیر باشد.
افغان‌ها تنها در هند با انتظار طولانی برای تعیین سرنوشت پرونده‌های پناهندگی روبه‌رو نیستند. شماری از پناهجویان افغان در کشورهای دیگر، از جمله پاکستان و ایران، نیز سال‌ها در انتظار اسکان مجدد یا انتقال به کشورهای سوم مانده‌اند.
در همین حال، بریتانیا در ۲۸ سپتمبر اعلام کرد که برنامه اسکان مجدد این کشور برای معرفی‌های جدید دوباره باز شده است.
بر اساس اعلام حکومت بریتانیا، حدود یک‌چهارم معرفی‌ها شامل زنان و دختران افغان و پناهجویان فلسطینی خواهد بود. این تصمیم برای شماری از زنان افغان که سال‌ها در انتظار اسکان مجدد هستند، امید تازه ایجاد کرده است، اما هنوز روشن نیست چه تعداد از آنان شامل این برنامه خواهند شد و روند انتقال آنان چه زمانی آغاز خواهد شد.
