این در حالی است که طالبان در افغانستان سفر زنان بدون محرم را در مسافت‌های طولانی ممنوع کرده‌اند، اما زنان اجازه دارند در داخل شهر رفت‌وآمد کنند. با این حال، آنان می‌گویند که ساعت‌ها در ایستگاه‌ها منتظر می‌مانند و هیچ راننده‌ای حاضر نمی‌شود به آنان اجازه دهد از ترانسپورت استفاده کنند.
استفاده از ترانسپورت شهری در کابل برای شماری از زنان به یک مشکل روزمره تبدیل شده است. زنانی که برای کار، امور صحی، خریداری و سایر نیازمندی‌ها از یک منطقه شهر به منطقه دیگر می‌روند، می‌گویند که گاهی برای پیدا کردن موتر، مدت زیادی در ایستگاه انتظار می‌کشند.
به گفته آنان، شماری از رانندگان موتر از سوار کردن مسافران زن خودداری می‌کنند، به‌ویژه زمانی که در موتر زنان دیگری حضور نداشته باشند.
مروه، یکی از باشندگان پایتخت، به رادیو آزادی گفت: «ما در بخش ترانسپورت شهری با مشکلات بسیار زیادی روبه‌رو هستیم. هیچ راننده‌ای به زنان اجازه نمی‌دهد که با او در موتر سوار شوند؛ زیرا آنان می‌گویند که زن دیگری در موتر نیست و توقف کردن وقت‌شان را ضایع می‌کند. به همین دلیل، مردان را سوار می‌کنند، اما زنان را نه. من بارها با چنین وضعیتی روبه‌رو شده‌ام و ساعت‌ها در ایستگاه انتظار کشیده‌ام.»
من بارها با چنین وضعیتی روبه‌رو شده‌ام و ساعت‌ها در ایستگاه انتظار کشیده‌ام.مروه، باشندهٔ کابل
حکومت طالبان در افغانستان محدودیت‌هایی بر سفر زنان وضع کرده است.
وزارت امر به معروف و نهی از منکر طالبان پیش از این گفته است که زنان نباید بدون محرم به مسافت‌های طولانی سفر کنند.
اما رفت‌وآمد زنان در داخل شهر به‌گونه کامل ممنوع نشده است. با این حال، شماری از زنان باشنده کابل می‌گویند که در عمل، پیدا کردن ترانسپورت شهری برای‌شان آسان نیست و این وضعیت بر زندگی روزمره آنان تأثیر گذاشته است.
یک زن از منطقه کوته‌سنگی شهر کابل، به شرط نشر نشدن نامش، به رادیو آزادی گفت: «اول، اصلاً از خانه بیرون نمی‌شویم، اما اگر کار ضروری پیش بیاید و بیرون شویم، استفاده از ترانسپورت شهری برای ما بسیار دشوار است؛ زیرا به ما اجازه نمی‌دهند. اما اگر گاهی کدام راننده حاضر شود، آن‌گاه مجبور هستیم کرایه دو نفر را بپردازیم. به جای ۲۰ افغانی، مجبوریم ۴۰ افغانی بدهیم.»
آنان می‌گویند که در شرایط کنونی بیکاری و مشکلات اقتصادی، این وضعیت به یک بار مالی اضافی برای‌شان تبدیل شده است.
لیلاما، یکی از باشندگان منطقه احمدشاه بابا مینه یا ارزان‌قیمت کابل، به رادیو آزادی گفت: «من هر روز مجبور هستم از ارزان‌قیمت تا کارته نو، برای رفتن به مدرسه‌ام، سفر کنم، اما ترانسپورت شهری وجود ندارد. از روی ناچاری برای خودم ریکشا کرایه کرده‌ام که مرا ببرد و بیاورد و ماهانه سه هزار افغانی به آن می‌پردازم. اگر در ترانسپورت شهری برای زنان سهولت فراهم شود، من از این طرف ۱۰ افغانی و از آن طرف هم ۱۰ افغانی می‌پردازم که برایم بسیار اقتصادی‌تر تمام می‌شود.»
این مشکلات زنان در استفاده از ترانسپورت در حالی مطرح می‌شود که مردم در افغانستان با مشکلات اقتصادی و بیکاری روبه‌رو هستند. نهادهای مربوط سازمان ملل متحد نیز بارها گفته‌اند که محدودیت‌های وضع‌شده بر زنان افغان، بر کار، آموزش و مشارکت آنان در زندگی عمومی تأثیر گذاشته است.
از سال ۲۰۲۱ به این‌سو، طالبان محدودیت‌های زیادی بر زنان و دختران افغان وضع کرده‌اند. دختران از آموزش بالاتر از صنف ششم و زنان از تحصیل در پوهنتون‌ها منع شده‌اند و فرصت‌های کاری زنان نیز در بسیاری از اداره‌ها و بخش‌ها محدود شده است.
در چنین شرایطی، زنان باشنده کابل می‌گویند که مشکلات موجود در برابر استفاده از ترانسپورت شهری، مشکلات اقتصادی و اجتماعی آنان را بیشتر می‌سازد. آنان از مقام‌های مربوط می‌خواهند که برای رفت‌وآمد مسافران زن، ترتیبات روشن و عملی ایجاد کنند تا زنان مجبور نشوند ساعت‌ها در ایستگاه‌ها منتظر بمانند و برای یک مسافر از آنان کرایه دو نفر گرفته نشود.
