موفقیت در افغانستان درعجین شدن مذهب و سیاست و سازش آنها با همدیگر نهفته است. ستراتیژی ضد شورش ایالات متحده امریکا باید عدالت اسلامی پشتون ها را در نظر داشته باشد، این مطلب در روزنامهء کرسشن ساینس مانیتور چاپ امریکا گزارش یافته است.
روزنامه می نویسد:
چهل ملیون پشتون های مسلمان که در دو طرف سرحد افغانستان وپاکستان زنده گی دارند، همان نوع نظام را می خواهند که درآن طرزدید بر اساس اصول اخلاقی استوار باشد.
تا زمانیکه ستراتیژی ضد شورش ایالات متحدهء امریکا، این اصول را درک نکرده و به آن احترام نگذاشته باشد، هیچ نوع نیروی نظامی و طیارات بی پیلوت غالب شده نمی تواند.
نویسندهء مقاله می نویسد:
"اکرم خان درانی وزیر اعلی ایالت شمال غرب پاکستان و یک تعداد از رهبران سیاسی ومذهبی پشتون ها، در جریان چندین سفرکه من به پاکستان داشتم ومهمان آنها بودم، زمینهء شناخت عمیق مرا راجع به مردم این منطقه میسر ساختند. در جریان صحبت ها با اقوام درانی وسایر رهبران پشتون، آنها نا رضایتی عمیق شان را از واشنگتن و اسلام آباد ابراز داشته، گفته اند که ایالات متحدهء امریکا بعد از شکست روس ها در افغانستان، ایالت شمال غرب را با داشتن شش ملیون مهاجرافغان ترک گفتند. اسلام آباد نیز هیچگاهی با این ایالت قبایلی توجه لازم نکرد. نتیجه این شد که مردم در فقر و بیسوادی مطلق زندگی کنند."
به نوشتهء روزنامه، اسلامیست های گوناگون، اکثرا پشتون ها که اکنون بنام طالبان یاد می شوند، این وضع را بی عدالتی به حقوق خود می دانند. آنها داخل یک قریه می شوند، محکمهء را ایجاد می کنند که درآن اعمال غیر اسلامی، مانند مسایل جنسی منع می باشد. آنها اختلافات محلی را حل و فصل و جنایت کاران محلی را مجازات می کنند. بعد رهبران قومی محل را از بین می برند، تا بدیل برای حکمروایی آنها وجود نداشته باشد. مردم این نوع عدالت را می پذیرند، زیرا آنها جز این، انتخاب دیگر ندارند و حکومت های محلی نمی خواهند ویا نمی توانند علیه طالب ها بایستند.
روزنامه در ادامهء مقاله اش می نویسد، ستراتیژی ضد شورش ایالات متحده امریکا فقط روی یک نظام تاکید می کند که با طرز دید شورشیان طالب فرق دارد.
هرگاه قرار باشد که در دو طرف سرحد افغانستان و پاکستان یک طرز دید قابل تحمل به نمایش گذاشته شود، درآنصورت باید عدالت را از طرز دید اسلا میست های پشتون در نظر گرفته، رعایت کرد. زیرا اسلام با هویت پشتون ها بافت خورده، محو نمی شود و بیان می کند که عدالت چگونه تصدیق و پذیرفته شود.
بگفته روزنامه، فرهنگ مذهبی قبایل از هم فرق دارد. شکایت ها در بارهء امنیت و خدمات عمومی نیز در هر قریه و وادی از هم متفاوت می باشد. بناً ریشه شکایات محلی اکثراً در بی عدالتی های دراز مدت در این مناطق سرحدی نهفته است که در سال 1893 میلادی میان افغانستان وپاکستان توسط بریتانیا کشیده شد.
این سرحد مصنوعی بزرگترین گروپ قومی را که از خود کشور ندارند از هم جدا ساخت. این حقیقت استعماری حد اقل در ذهن اسلامیست های پشتون راجع به درک عدالت نقطه گزاری شده است و در این اخر، فرق نمی کند که سرحد در کجا کشیده شده است. پشتون ها، افراد مسلح خارجی متشکل از عرب، چیچین و ازبک که به القاعده مربوط هستند ایتلاف ناتو وقوای پاکستانی را در سرزمین شان نمی خواهند.
متاسفانه معلوم می شود که تلاش های امریکا بصورت فعال این درک از عدالت رادر نظر نگرفته است.
در افغانستان، ایالات متحدهء امریکا از سال 2003 میلادی به این طرف در هر ولایت تیم های باز سازی ایجاد کرده، اما از بسیاری جهات نتایج این تیم ها مختلف بوده است.
نویسنده در اخیر مقاله اش می نویسد، در همکاری با متحدین، ستراتیژی موثر ضد شورش ایالات متحده امریکا باید مطالب آتی را در نظر داشته باشد:
• ایجاد زمینه برای آتش بست و یکجا شدن رهبران مذهبی وقومی جهت شنیدن شکایات ونظر آنها در بارهء حکومت داری یا نظام.
• دایر کردن یک جرگهء بزرگ که درآن تمام رهبران قومی ومذهبی از سر تا سر این منطقه شر کت کرده، درآن راجع به سرحدات بین المللی میان افغانستان و پاکستان که مردم پشتون را از هم جدا ساخته است، بشمول خارج ساختن همه خارجی ها از دو طرف سرحد، بحث کنند.
• ایجاد کورس های آموزش فرهنگی برای پرسونل ملکی و نظامی امریکایی و ناتو قبل از اعزام آنها به افغانستان.
• مشغول ساختن تمام پشتون های پراگنده در امر بازسازی و در آخر امر شناختن این مفهوم که درک اسلامیست های پشتون ها از عدالت وحکومت داری، اکسیر یا نوش دارو نیست و پیروزی را تضمین نمی کند. اما پیروزی بدون آنها نیز ممکن نمی باشد.
روزنامه می نویسد:
چهل ملیون پشتون های مسلمان که در دو طرف سرحد افغانستان وپاکستان زنده گی دارند، همان نوع نظام را می خواهند که درآن طرزدید بر اساس اصول اخلاقی استوار باشد.
تا زمانیکه ستراتیژی ضد شورش ایالات متحدهء امریکا، این اصول را درک نکرده و به آن احترام نگذاشته باشد، هیچ نوع نیروی نظامی و طیارات بی پیلوت غالب شده نمی تواند.
نویسندهء مقاله می نویسد:
"اکرم خان درانی وزیر اعلی ایالت شمال غرب پاکستان و یک تعداد از رهبران سیاسی ومذهبی پشتون ها، در جریان چندین سفرکه من به پاکستان داشتم ومهمان آنها بودم، زمینهء شناخت عمیق مرا راجع به مردم این منطقه میسر ساختند. در جریان صحبت ها با اقوام درانی وسایر رهبران پشتون، آنها نا رضایتی عمیق شان را از واشنگتن و اسلام آباد ابراز داشته، گفته اند که ایالات متحدهء امریکا بعد از شکست روس ها در افغانستان، ایالت شمال غرب را با داشتن شش ملیون مهاجرافغان ترک گفتند. اسلام آباد نیز هیچگاهی با این ایالت قبایلی توجه لازم نکرد. نتیجه این شد که مردم در فقر و بیسوادی مطلق زندگی کنند."
به نوشتهء روزنامه، اسلامیست های گوناگون، اکثرا پشتون ها که اکنون بنام طالبان یاد می شوند، این وضع را بی عدالتی به حقوق خود می دانند. آنها داخل یک قریه می شوند، محکمهء را ایجاد می کنند که درآن اعمال غیر اسلامی، مانند مسایل جنسی منع می باشد. آنها اختلافات محلی را حل و فصل و جنایت کاران محلی را مجازات می کنند. بعد رهبران قومی محل را از بین می برند، تا بدیل برای حکمروایی آنها وجود نداشته باشد. مردم این نوع عدالت را می پذیرند، زیرا آنها جز این، انتخاب دیگر ندارند و حکومت های محلی نمی خواهند ویا نمی توانند علیه طالب ها بایستند.
روزنامه در ادامهء مقاله اش می نویسد، ستراتیژی ضد شورش ایالات متحده امریکا فقط روی یک نظام تاکید می کند که با طرز دید شورشیان طالب فرق دارد.
هرگاه قرار باشد که در دو طرف سرحد افغانستان و پاکستان یک طرز دید قابل تحمل به نمایش گذاشته شود، درآنصورت باید عدالت را از طرز دید اسلا میست های پشتون در نظر گرفته، رعایت کرد. زیرا اسلام با هویت پشتون ها بافت خورده، محو نمی شود و بیان می کند که عدالت چگونه تصدیق و پذیرفته شود.
بگفته روزنامه، فرهنگ مذهبی قبایل از هم فرق دارد. شکایت ها در بارهء امنیت و خدمات عمومی نیز در هر قریه و وادی از هم متفاوت می باشد. بناً ریشه شکایات محلی اکثراً در بی عدالتی های دراز مدت در این مناطق سرحدی نهفته است که در سال 1893 میلادی میان افغانستان وپاکستان توسط بریتانیا کشیده شد.
این سرحد مصنوعی بزرگترین گروپ قومی را که از خود کشور ندارند از هم جدا ساخت. این حقیقت استعماری حد اقل در ذهن اسلامیست های پشتون راجع به درک عدالت نقطه گزاری شده است و در این اخر، فرق نمی کند که سرحد در کجا کشیده شده است. پشتون ها، افراد مسلح خارجی متشکل از عرب، چیچین و ازبک که به القاعده مربوط هستند ایتلاف ناتو وقوای پاکستانی را در سرزمین شان نمی خواهند.
متاسفانه معلوم می شود که تلاش های امریکا بصورت فعال این درک از عدالت رادر نظر نگرفته است.
در افغانستان، ایالات متحدهء امریکا از سال 2003 میلادی به این طرف در هر ولایت تیم های باز سازی ایجاد کرده، اما از بسیاری جهات نتایج این تیم ها مختلف بوده است.
نویسنده در اخیر مقاله اش می نویسد، در همکاری با متحدین، ستراتیژی موثر ضد شورش ایالات متحده امریکا باید مطالب آتی را در نظر داشته باشد:
• ایجاد زمینه برای آتش بست و یکجا شدن رهبران مذهبی وقومی جهت شنیدن شکایات ونظر آنها در بارهء حکومت داری یا نظام.
• دایر کردن یک جرگهء بزرگ که درآن تمام رهبران قومی ومذهبی از سر تا سر این منطقه شر کت کرده، درآن راجع به سرحدات بین المللی میان افغانستان و پاکستان که مردم پشتون را از هم جدا ساخته است، بشمول خارج ساختن همه خارجی ها از دو طرف سرحد، بحث کنند.
• ایجاد کورس های آموزش فرهنگی برای پرسونل ملکی و نظامی امریکایی و ناتو قبل از اعزام آنها به افغانستان.
• مشغول ساختن تمام پشتون های پراگنده در امر بازسازی و در آخر امر شناختن این مفهوم که درک اسلامیست های پشتون ها از عدالت وحکومت داری، اکسیر یا نوش دارو نیست و پیروزی را تضمین نمی کند. اما پیروزی بدون آنها نیز ممکن نمی باشد.