«یک معامله افغانی» ، این مطلب عنوان مقاله تحلیلی روزنامه واشنگتن پست است.
روزنامه می نویسد، استراتیژی افزایش نیرو های اداره بارک اوباما هنوز در مراحل ابتدایی قرار دارد. همان طوریکه قبلاً پیش بینی شده بود، عملیات در ولایت هلمند به روز شنبه و با موافقیت حامد کرزی رییس جمهور افغانستان آغاز شد.
حامد کرزی هم یک پلان صلح را با طالب ها به راه انداخته است. از جمله، در مدت چند هفتهء آینده یک جرگه بزرگ قومی دایر خواهد شد.
امکان دارد قبل از این که قسمت زیاد نیرو های 40000 نفری تقویتی امریکا به افغانستان برسند، جنگ از طریق راه حل سیاسی خاتمه پیدا کند.
اما دیپلوماسی آقای کرزی، با پلان ایالات متحده امریکا و ناتو نه باید با هم مغشوش ساخته شود.
ابتکار حکومت افغانستان که تلاش دارد با رهبران بلند پایه طالب ها مذاکره کند، با پلان ایالات متحده امریکا که می خواهد طالب های سطح پایین سلاح های شان را به زمین بگذارند، در مغایرت قرار دارد.
به اساس راپور ها، رهبر یکی از گروپ های شورشی با حکومت افغانستان در تماس است. حکمتیار و رهبر یک گروپ دیگر شورشی، سراج الدین حقانی جنگ سالار های هستند که هنوز هم از سوی اداره استخبارات پاکستان حمایت می شوند.
روزنامه می افزاید، بعضی از متخصصین امور به این باورند که امکان دارد حکمتیار و سراج الدین حقانی را تشویق کرد تا جهت شان را تغیر بدهند.
اما آنهای که از این نظر حمایت می کنند فراموش کرده اند که هردوی این دو رهبر شورشی با شبکه القاعده ارتباط دارند.
خاصتاً حقانی که گفته می شود در حملات تروریستی در کابل به شمول حمله بالای سفارت هند، دست داشته است.
حتی اگر طالب ها با شبکه القاعده بریده باشند، آنها نمی توانند ماهیت شان را تغیر بدهند.
به نوشته روزنامه، آقای حکمتیار یکی از بی رحم ترین جنگ سالار های افغان است.
در اوایل سال های 1990 میلادی، نیرو های حکمتیار شهر کابل را با فیر راکت ویران کردند و او مسوول قتل و کشتار هزار ها انسان بی گناه می باشد.
بناءً برگشت و معامله با هر یک این دو رهبر شورشی، در حق حقوق بشر جفا خواهد بود.
روزنامه در ادامه می نویسد، آقای کرزی گفته است که به حیث یک بخش از راه حل، رهبران طالب باید روابط شان را با القاعده قطع کنند، از خشونت دست بکشند و قانون اساسی افغانستان را بپذیرند.
پادشاه عربستان سعودی که یک میانجی بالقوه در معامله صلح افغانستان می باشد، نیز عین شرایط را طرح کرده است.
اما این پیشنهاد ممکن شک و تردید و بد گمانی ها را در میان گروپ های مختلف شورشی به وجود بیاورد، بدون این که به کدام نتیجه برسد.
این موضوع هم چنان باعث می شود تا امیدواری های نادرست در میان افغان ها و در میان کشور های غربی که علاقه مند یافتن یک استراتیژی خروج از افغانستان هستند به وجود بیاورد.
بناءً بهتر است که اداره اوباما یک پیام روشن بفرستد و آن این که:
« تحویل دادن قدرت یا دادن مشروعیت به گروپ های حقانی و حکمتیار یا ملا عمر، برای ایالات متحده امریکا یک پیامد غیر قابل قبول می باشد.»
روزنامه می نویسد، استراتیژی افزایش نیرو های اداره بارک اوباما هنوز در مراحل ابتدایی قرار دارد. همان طوریکه قبلاً پیش بینی شده بود، عملیات در ولایت هلمند به روز شنبه و با موافقیت حامد کرزی رییس جمهور افغانستان آغاز شد.
حامد کرزی هم یک پلان صلح را با طالب ها به راه انداخته است. از جمله، در مدت چند هفتهء آینده یک جرگه بزرگ قومی دایر خواهد شد.
امکان دارد قبل از این که قسمت زیاد نیرو های 40000 نفری تقویتی امریکا به افغانستان برسند، جنگ از طریق راه حل سیاسی خاتمه پیدا کند.
اما دیپلوماسی آقای کرزی، با پلان ایالات متحده امریکا و ناتو نه باید با هم مغشوش ساخته شود.
ابتکار حکومت افغانستان که تلاش دارد با رهبران بلند پایه طالب ها مذاکره کند، با پلان ایالات متحده امریکا که می خواهد طالب های سطح پایین سلاح های شان را به زمین بگذارند، در مغایرت قرار دارد.
به اساس راپور ها، رهبر یکی از گروپ های شورشی با حکومت افغانستان در تماس است. حکمتیار و رهبر یک گروپ دیگر شورشی، سراج الدین حقانی جنگ سالار های هستند که هنوز هم از سوی اداره استخبارات پاکستان حمایت می شوند.
روزنامه می افزاید، بعضی از متخصصین امور به این باورند که امکان دارد حکمتیار و سراج الدین حقانی را تشویق کرد تا جهت شان را تغیر بدهند.
اما آنهای که از این نظر حمایت می کنند فراموش کرده اند که هردوی این دو رهبر شورشی با شبکه القاعده ارتباط دارند.
خاصتاً حقانی که گفته می شود در حملات تروریستی در کابل به شمول حمله بالای سفارت هند، دست داشته است.
حتی اگر طالب ها با شبکه القاعده بریده باشند، آنها نمی توانند ماهیت شان را تغیر بدهند.
به نوشته روزنامه، آقای حکمتیار یکی از بی رحم ترین جنگ سالار های افغان است.
در اوایل سال های 1990 میلادی، نیرو های حکمتیار شهر کابل را با فیر راکت ویران کردند و او مسوول قتل و کشتار هزار ها انسان بی گناه می باشد.
بناءً برگشت و معامله با هر یک این دو رهبر شورشی، در حق حقوق بشر جفا خواهد بود.
روزنامه در ادامه می نویسد، آقای کرزی گفته است که به حیث یک بخش از راه حل، رهبران طالب باید روابط شان را با القاعده قطع کنند، از خشونت دست بکشند و قانون اساسی افغانستان را بپذیرند.
پادشاه عربستان سعودی که یک میانجی بالقوه در معامله صلح افغانستان می باشد، نیز عین شرایط را طرح کرده است.
اما این پیشنهاد ممکن شک و تردید و بد گمانی ها را در میان گروپ های مختلف شورشی به وجود بیاورد، بدون این که به کدام نتیجه برسد.
این موضوع هم چنان باعث می شود تا امیدواری های نادرست در میان افغان ها و در میان کشور های غربی که علاقه مند یافتن یک استراتیژی خروج از افغانستان هستند به وجود بیاورد.
بناءً بهتر است که اداره اوباما یک پیام روشن بفرستد و آن این که:
« تحویل دادن قدرت یا دادن مشروعیت به گروپ های حقانی و حکمتیار یا ملا عمر، برای ایالات متحده امریکا یک پیامد غیر قابل قبول می باشد.»