در حالی که موجودیت انجو ها در بازسازی افغانستان یک امر ضروری پنداشته می شود، کیفیت پایین کار در پروژه های بازسازی و عدم نظارت کافی از فعالیت آنان این نگرانی را در بین مردم به میان آورده است که اعمار سرک ها و در مجموع احداث ساختمان ها و پروژه های عام المنفعه در کوتاه مدت از بین رفته، دولت مجبور خواهد بود تا در بازسازی آنها مبالغ دیگر را تهیه کند.
شماری از مردم فعالیت انجو ها را ضروری می دانند و شماری دیگر با در نظر داشت تقلب در کار آنان، خواهان مسدود شدن آنها اند و برخی دیگر دولت را در عدم نظارت دقیق از کار موسسات غیر دولتی یا انجو ها متهم می کنند.
چند تن از باشنده گان کابل در مورد چنین ابراز نظر کردند:
«سرک های که توسط انجو های ساخته شده در مدت کم از بین رفته و قابل استفاده نمی باشد.»
«قرارداد ها از یک انجو گرفته می شود و بالای چند انجو دیگر به فروش می رسد، هر کدام مفاد خود را می گیرند، از همین خاطر است که کیفیت کار انجو ها بسیار پاین است.»
« انجو های خارجی به خاطر منافع مردم افغانستان کار می کنند، اما انجو های داخلی افغانستان یک اندازه پول را حیف و میل می کنند.»
« در بین این انجو ها تعداد آنها کار کرده اند و تعداد شان کار نکرده اند. چون دولت ضعیف است، کار بدون انجو ها نیز به پیش نمی رود.»
« اگر دولت یک جا با موسسات که این انجو ها را تمویل می کنند، یک هیات بررسی مشترک ایجاد کند تا کار این موسسات را بررسی کند، به فکر من این کار بالای فعالیت هر چه بیشتر و خوب تر انجو ها موثر خواهد بود.»
در سال 2001 میلادی گروهی از انجو ها به افغانستان سرازیر شدند و با استفاده از نام بازسازی جای پایی برای خود پیدا کردند، که در حال حاضر صد ها انجو عمده تاً پروژه های را مورد تطبیق قرار می دهند که هزینه های تطبیق پروژه ها را از کشور های خارجی به دست می آورند.
اما با در نظر داشت کیفیت پایین کاری و تقلب در کار برد مواد ارزان و بی کیفیت، شماری از مردم و کارشناسان به این نظر اند که مسوولین انجو ها تنها در تلاش به دست آوردن پول های هنگفت هستند.
احمد سعیدی کارشناس امور سیاسی از جمله کسانی است که به این مساله تاکید بیشتر دارد:
« متاسفانه انجو های افغانستان انجو های کاری نیستند، آنها زیادتر به جیب خود توجه دارند. بعضی از انجوها جز مشکل افغانستان هستند. بهتر است از تعداد این انجو ها مطابق ارزش های موجود در این کشور یک تشکل واحد ایجاد شود.»
کار انجوهای داخلی که شمار آنها بیشتر از انجوهای خارجی است، به نظر مردم کیفیت بهتر به مقایسه با انجو های خارجی ندارد، در حالیکه داکتر زهره نوابی رییس موسسهء انکشاف صحت در افغانستان یا NHDO با رد انتقاد های شماری از مردم از روند قانونی و فعالیت دقیق در کار حرف های دارد.
داکتر زهره در مورد می گوید:
« مشکل عمدهء که امروز در افغانستان وجود دارد، تعداد زیاد جوانان بیکار هستند و آنها به خاطر کار مجبور هستند به کشورهای همسایه بروند که در آن کشورها نیز برای شان مشکلات ایجاد می شود. همین انجو ها است که توانسته اند برای تعداد زیاد از جوانان زمینه کار را مساعد بسازند. اگر موسسات داخلی در مدت همین 7 الی 8 سال در کشور فعالیت نمی داشتند، ما نمی توانستیم به پیشرفت های کنونی دست یابیم. انجو های داخلی با دولت افغانستان همکار هستند و توانسته اند توجه انجو های بین المللی را در عرصه های مختلف انکشافی و اقتصادی جلب کنند.»
از سوی دیگر دولت افغانستان که همواره بر مصرف کمک های جهانی از طریق بودجهء ملی این کشور تاکید دارد به این باور است که کار انجو ها از سوی یک کمسیون بین الوزارتی بررسی می شود و مسدود شدن صد ها انجو را که در عدم فعالیت غیر قانونی که به تازه گی صورت گرفته است، دلیل به این ادعای خود می داند.
صدیق امرخیل سخنگوی وزارت اقتصاد در صحبت با رادیو آزادی گفت که کار و فعالیت ادارات غیر دولتی از سوی یک بورد تخنیکی به شکل منظم نظارت می شود و بعداQ جواز فعالیت به آنها صادر می گردد.
وی در ادامه گفت:
« در افغانستان 1224 انجوی داخلی و 301 انجوی خارجی فعالیت دارند.
شماری از انجو ها به خاطر این که پول به دست بیاورند، در اوایل متعهد به کار بهتر می باشند، اما بعداً نمی توانند آن را انجام دهند و کار آنها از سوی وزارت اقتصاد نظارت می شود و مطابق ماده 33 قانون انجو ها، مساله به کمسیون مربوط گزارش می شود.
بنا بر فیصله دولت به روز پنجشنبه گذشته حدود 152 انجوی داخلی و 20 انجوی خارجی از سوی کمسیون موظف منحل شد.»
در عین حال اداره دیگری در افغانستان بنام اکبر وجود دارد که فعالیت انجو های خارجی و داخلی را تنظیم و هم آهنگ می سازد.
محمد هاشم مایار معاون موسسه اکبر در مورد پروسه کاری این اداره به رادیو آزادی چنین گفت:
« طرزالعملی که برای یک تعداد از موسسات غیر دولتی که اعضای موسسهء ACBAR هستند، ساخته شده است. این موسسات متعهد هستند که کار با کیفیت را انجام دهند.»
به گفته مایار حدود 72 هزار تن در انجو ها کار می کنند که بیشتر آنان جوانان اند.
فعالیت انجو ها یا ادارات غیر دولتی در افغانستان پس از سقوط اداره طالبان رونق گرفت.
این انجو ها بخش اعظم پول های کمک شده بین المللی برای بازسازی افغانستان را با ارایه پروپوزل ها دریافت کرده، پروژه های را نیز در مرکز و ولایات افغانستان راه اندازی کرده اند.
اما به زودی روشن شده است که بخش اعظم این انجو ها به فساد اداری آغشته بوده و پول های هنگفتی از کمک های بین المللی را به بیرون از افغانستان انتقال داده اند، اما بسیاری از کارشناسان می گویند که ادامه این وضعیت می تواند روند بازسازی را کند ساخته و فساد اداری را نیز تشدید کند.
گزارش از فیض الله «قرداش»
شماری از مردم فعالیت انجو ها را ضروری می دانند و شماری دیگر با در نظر داشت تقلب در کار آنان، خواهان مسدود شدن آنها اند و برخی دیگر دولت را در عدم نظارت دقیق از کار موسسات غیر دولتی یا انجو ها متهم می کنند.
چند تن از باشنده گان کابل در مورد چنین ابراز نظر کردند:
«سرک های که توسط انجو های ساخته شده در مدت کم از بین رفته و قابل استفاده نمی باشد.»
«قرارداد ها از یک انجو گرفته می شود و بالای چند انجو دیگر به فروش می رسد، هر کدام مفاد خود را می گیرند، از همین خاطر است که کیفیت کار انجو ها بسیار پاین است.»
« انجو های خارجی به خاطر منافع مردم افغانستان کار می کنند، اما انجو های داخلی افغانستان یک اندازه پول را حیف و میل می کنند.»
« در بین این انجو ها تعداد آنها کار کرده اند و تعداد شان کار نکرده اند. چون دولت ضعیف است، کار بدون انجو ها نیز به پیش نمی رود.»
« اگر دولت یک جا با موسسات که این انجو ها را تمویل می کنند، یک هیات بررسی مشترک ایجاد کند تا کار این موسسات را بررسی کند، به فکر من این کار بالای فعالیت هر چه بیشتر و خوب تر انجو ها موثر خواهد بود.»
در سال 2001 میلادی گروهی از انجو ها به افغانستان سرازیر شدند و با استفاده از نام بازسازی جای پایی برای خود پیدا کردند، که در حال حاضر صد ها انجو عمده تاً پروژه های را مورد تطبیق قرار می دهند که هزینه های تطبیق پروژه ها را از کشور های خارجی به دست می آورند.
اما با در نظر داشت کیفیت پایین کاری و تقلب در کار برد مواد ارزان و بی کیفیت، شماری از مردم و کارشناسان به این نظر اند که مسوولین انجو ها تنها در تلاش به دست آوردن پول های هنگفت هستند.
احمد سعیدی کارشناس امور سیاسی از جمله کسانی است که به این مساله تاکید بیشتر دارد:
« متاسفانه انجو های افغانستان انجو های کاری نیستند، آنها زیادتر به جیب خود توجه دارند. بعضی از انجوها جز مشکل افغانستان هستند. بهتر است از تعداد این انجو ها مطابق ارزش های موجود در این کشور یک تشکل واحد ایجاد شود.»
کار انجوهای داخلی که شمار آنها بیشتر از انجوهای خارجی است، به نظر مردم کیفیت بهتر به مقایسه با انجو های خارجی ندارد، در حالیکه داکتر زهره نوابی رییس موسسهء انکشاف صحت در افغانستان یا NHDO با رد انتقاد های شماری از مردم از روند قانونی و فعالیت دقیق در کار حرف های دارد.
داکتر زهره در مورد می گوید:
« مشکل عمدهء که امروز در افغانستان وجود دارد، تعداد زیاد جوانان بیکار هستند و آنها به خاطر کار مجبور هستند به کشورهای همسایه بروند که در آن کشورها نیز برای شان مشکلات ایجاد می شود. همین انجو ها است که توانسته اند برای تعداد زیاد از جوانان زمینه کار را مساعد بسازند. اگر موسسات داخلی در مدت همین 7 الی 8 سال در کشور فعالیت نمی داشتند، ما نمی توانستیم به پیشرفت های کنونی دست یابیم. انجو های داخلی با دولت افغانستان همکار هستند و توانسته اند توجه انجو های بین المللی را در عرصه های مختلف انکشافی و اقتصادی جلب کنند.»
از سوی دیگر دولت افغانستان که همواره بر مصرف کمک های جهانی از طریق بودجهء ملی این کشور تاکید دارد به این باور است که کار انجو ها از سوی یک کمسیون بین الوزارتی بررسی می شود و مسدود شدن صد ها انجو را که در عدم فعالیت غیر قانونی که به تازه گی صورت گرفته است، دلیل به این ادعای خود می داند.
صدیق امرخیل سخنگوی وزارت اقتصاد در صحبت با رادیو آزادی گفت که کار و فعالیت ادارات غیر دولتی از سوی یک بورد تخنیکی به شکل منظم نظارت می شود و بعداQ جواز فعالیت به آنها صادر می گردد.
وی در ادامه گفت:
« در افغانستان 1224 انجوی داخلی و 301 انجوی خارجی فعالیت دارند.
شماری از انجو ها به خاطر این که پول به دست بیاورند، در اوایل متعهد به کار بهتر می باشند، اما بعداً نمی توانند آن را انجام دهند و کار آنها از سوی وزارت اقتصاد نظارت می شود و مطابق ماده 33 قانون انجو ها، مساله به کمسیون مربوط گزارش می شود.
بنا بر فیصله دولت به روز پنجشنبه گذشته حدود 152 انجوی داخلی و 20 انجوی خارجی از سوی کمسیون موظف منحل شد.»
در عین حال اداره دیگری در افغانستان بنام اکبر وجود دارد که فعالیت انجو های خارجی و داخلی را تنظیم و هم آهنگ می سازد.
محمد هاشم مایار معاون موسسه اکبر در مورد پروسه کاری این اداره به رادیو آزادی چنین گفت:
« طرزالعملی که برای یک تعداد از موسسات غیر دولتی که اعضای موسسهء ACBAR هستند، ساخته شده است. این موسسات متعهد هستند که کار با کیفیت را انجام دهند.»
به گفته مایار حدود 72 هزار تن در انجو ها کار می کنند که بیشتر آنان جوانان اند.
فعالیت انجو ها یا ادارات غیر دولتی در افغانستان پس از سقوط اداره طالبان رونق گرفت.
این انجو ها بخش اعظم پول های کمک شده بین المللی برای بازسازی افغانستان را با ارایه پروپوزل ها دریافت کرده، پروژه های را نیز در مرکز و ولایات افغانستان راه اندازی کرده اند.
اما به زودی روشن شده است که بخش اعظم این انجو ها به فساد اداری آغشته بوده و پول های هنگفتی از کمک های بین المللی را به بیرون از افغانستان انتقال داده اند، اما بسیاری از کارشناسان می گویند که ادامه این وضعیت می تواند روند بازسازی را کند ساخته و فساد اداری را نیز تشدید کند.
گزارش از فیض الله «قرداش»