جنرال دیوید بارنو که مدتی به حیث قوماندان قوای ایتلاف در افغانستان ایفای وظیفه کرده است دریک مقالهء که در روزنامهء فینانشل تایمز به نشر رسیده، می نویسد:
«زمانی که من در ماه اکتوبر سال 2003 برای یک ماموریت 19 ماهه در میدان هوایی کابل از یک طیارهء سی -130 فرود آمدم. به افغانستان می اندیشیدم که به قبرستان امپراتوری ها معروف بود. به مردمی که به مخاصمت با اشغال گران شهرت داشتند و بنیاد گرایان اسلامی را به دیدهء احترام می نگریستند. آماده بودم که با مخاصمت، دشمنی و سوظن ها مواجه شوم، ولی به جای آن یگانه پرسش را که شنیدم این بود " شما امریکایی ها ما را یک بار دیگر تنها رها نه خواهید کرد؟ آیا دوباره این کار را می کنید؟".»
این پرسش که تا هنوزهم به آن پاسخ داده نشده است، مغلق بودن وضعیت امروزین افغانستان را منعکس می سازد. 9 سال گذشت و قوای ایتلاف با برخورد های شدید در این کشور مواجه می باشد.
اینک جنرال دیوید پترویس قوماندانی نیرو های بین المللی را در افغانستان به عهده گرفته است. پترویس در افغانستان با چهارآزمون عمده مقابل می باشد که حل آن ها به مفهوم پیروزی در جنگ و در صورت ناکامی در آن، پیروزی در جنگ بعید به نظر می رسد.
جنرال دیوید بارنو این آزمون ها را چنین بر می شمارد:
نخست:
پترویس باید ستراتیژی طالبان را شکست دهد. طالبان تصور می کنند که در این مسابقه تیم شان نمرات بیشتر دارد و وقت را باید بگذرانند. در آن صورت آن ها تیم آخر در میدان بازی خواهند بود. برای شکست این ستراتیژی پترویس باید دوستان و دشمنان را متقاعد سازد که ما در خارج شدن از افغانستان کدام عجلهء نداریم.
پترویس در نخستین بیانیه اش با ارایهء این پیام درست گفت:
«ما حضور داریم تا برنده شویم.»
جنرال دیوید بارنو در مورد آزمون دوم چنین می نویسد:
پترویس باید دربین بازیکنان تیم خود، نخست در بین امریکایی ها اتحاد را وجود بیاورد. اکنون وی یک رهبر بالقوه می باشد. باید تلاش های ملکی و نظامی را تقویت و رهبری کند، نه تنها از طریق قومانده و اوامر، بلکه بیشتر با قناعت دادن و مدارا.
سوم:
پترویس باید رییس جمهور کرزی و مردم افغانستان را قناعت دهد که نقش بیشتری را در جنگ اتخاذ کنند. اخیراً عبدالله عبدالله یک کاندید در انتخابات ریاست جمهوری گفته بود که 30 هزار طالب نمی تواند سرنوشت 30 ملیون افغان را تعیین کند. بلی آن ها می توانند اگر مردم افغانستان فقط ناظر اوضاع بوده، نقش قربانی را بازی کنند. امروز 30 هزار طالب با 140 هزار قوای ایتلاف بین المللی و حدود 200 هزار قوای اردوی ملی و پولیس افغانستان می جنگنند. این حالت باید تغییر کند. رییس حمهور کرزی باید مالکیت و مسوولیت جنگ را به عهده گیرد و این مساله ناگزیر باعث تلفات افراد ملکی خواهد شد.
و چهارم این که:
پترویس باید حکومت پاکستان را متقاعد سازد که موعد شرط بندی ها به پایان رسیده است. عدم اطمینان به تداوم قدرت امریکا در افغانستان باعث شده است که پاکستان با در نظر داشت «افغانستان بعد از امریکایی ها» روابطش را با طالبان حفظ کند. پترویس باید به طور منظم مسالهء سرمایه گزاری و تعهد طویل المدت امریکا را در امر امنیت پاکستان و منطقه به دولت مردان آن کشور، گوشزد کند.
جنرال دیوید بارنو ادامه می دهد:
افغانستان یک جزیره نیست و مسایل مربوط به آن باید در یک بعد منطقوی دیده شود. پترویس باید به منطقه زیاد سفر کند.
ساعت شمار خروج قوت های امریکایی ماه جولای سال 2011 عیار شده است و تا آن زمان کار های زیادی باید انجام داده شوند. این ساعت شمار به مفهوم خروج کامل نبوده، امریکا باقی خواهد ماند و منافع امریکا برهر نوع تلاش بازی دوبارهء سناریوی بعد از خروج اتحاد شوروی در سال 1989، پیروز خواهد شد.
برخی کارشناسان استخباراتی استدلال می کنند که امریکا تا حال در جنگ افغانستان دوبار برنده شده است. یک بار در سال 2001 با جدا ساختن طالبان و القاعده از هم، بار دیگر در سال 2004 با موفقیت حامد کرزی در انتخابات ریاست جمهوری سال 2004 افغانستان.
جنرال دیوید بارنو می نویسد:
بهای شکست در افغانستان برای امریکا، ناتو و مردم افغانستان غیر قابل پذیرش است. امروز جنرال دیوید پترویس در مرکز خطرناک ترین منازعه که در مقابل ما موجود است قرار دارد. این وظیفهء اوست که ما را به قلهء پیروزی برساند.
«زمانی که من در ماه اکتوبر سال 2003 برای یک ماموریت 19 ماهه در میدان هوایی کابل از یک طیارهء سی -130 فرود آمدم. به افغانستان می اندیشیدم که به قبرستان امپراتوری ها معروف بود. به مردمی که به مخاصمت با اشغال گران شهرت داشتند و بنیاد گرایان اسلامی را به دیدهء احترام می نگریستند. آماده بودم که با مخاصمت، دشمنی و سوظن ها مواجه شوم، ولی به جای آن یگانه پرسش را که شنیدم این بود " شما امریکایی ها ما را یک بار دیگر تنها رها نه خواهید کرد؟ آیا دوباره این کار را می کنید؟".»
این پرسش که تا هنوزهم به آن پاسخ داده نشده است، مغلق بودن وضعیت امروزین افغانستان را منعکس می سازد. 9 سال گذشت و قوای ایتلاف با برخورد های شدید در این کشور مواجه می باشد.
اینک جنرال دیوید پترویس قوماندانی نیرو های بین المللی را در افغانستان به عهده گرفته است. پترویس در افغانستان با چهارآزمون عمده مقابل می باشد که حل آن ها به مفهوم پیروزی در جنگ و در صورت ناکامی در آن، پیروزی در جنگ بعید به نظر می رسد.
جنرال دیوید بارنو این آزمون ها را چنین بر می شمارد:
نخست:
پترویس باید ستراتیژی طالبان را شکست دهد. طالبان تصور می کنند که در این مسابقه تیم شان نمرات بیشتر دارد و وقت را باید بگذرانند. در آن صورت آن ها تیم آخر در میدان بازی خواهند بود. برای شکست این ستراتیژی پترویس باید دوستان و دشمنان را متقاعد سازد که ما در خارج شدن از افغانستان کدام عجلهء نداریم.
پترویس در نخستین بیانیه اش با ارایهء این پیام درست گفت:
«ما حضور داریم تا برنده شویم.»
جنرال دیوید بارنو در مورد آزمون دوم چنین می نویسد:
پترویس باید دربین بازیکنان تیم خود، نخست در بین امریکایی ها اتحاد را وجود بیاورد. اکنون وی یک رهبر بالقوه می باشد. باید تلاش های ملکی و نظامی را تقویت و رهبری کند، نه تنها از طریق قومانده و اوامر، بلکه بیشتر با قناعت دادن و مدارا.
سوم:
پترویس باید رییس جمهور کرزی و مردم افغانستان را قناعت دهد که نقش بیشتری را در جنگ اتخاذ کنند. اخیراً عبدالله عبدالله یک کاندید در انتخابات ریاست جمهوری گفته بود که 30 هزار طالب نمی تواند سرنوشت 30 ملیون افغان را تعیین کند. بلی آن ها می توانند اگر مردم افغانستان فقط ناظر اوضاع بوده، نقش قربانی را بازی کنند. امروز 30 هزار طالب با 140 هزار قوای ایتلاف بین المللی و حدود 200 هزار قوای اردوی ملی و پولیس افغانستان می جنگنند. این حالت باید تغییر کند. رییس حمهور کرزی باید مالکیت و مسوولیت جنگ را به عهده گیرد و این مساله ناگزیر باعث تلفات افراد ملکی خواهد شد.
و چهارم این که:
پترویس باید حکومت پاکستان را متقاعد سازد که موعد شرط بندی ها به پایان رسیده است. عدم اطمینان به تداوم قدرت امریکا در افغانستان باعث شده است که پاکستان با در نظر داشت «افغانستان بعد از امریکایی ها» روابطش را با طالبان حفظ کند. پترویس باید به طور منظم مسالهء سرمایه گزاری و تعهد طویل المدت امریکا را در امر امنیت پاکستان و منطقه به دولت مردان آن کشور، گوشزد کند.
جنرال دیوید بارنو ادامه می دهد:
افغانستان یک جزیره نیست و مسایل مربوط به آن باید در یک بعد منطقوی دیده شود. پترویس باید به منطقه زیاد سفر کند.
ساعت شمار خروج قوت های امریکایی ماه جولای سال 2011 عیار شده است و تا آن زمان کار های زیادی باید انجام داده شوند. این ساعت شمار به مفهوم خروج کامل نبوده، امریکا باقی خواهد ماند و منافع امریکا برهر نوع تلاش بازی دوبارهء سناریوی بعد از خروج اتحاد شوروی در سال 1989، پیروز خواهد شد.
برخی کارشناسان استخباراتی استدلال می کنند که امریکا تا حال در جنگ افغانستان دوبار برنده شده است. یک بار در سال 2001 با جدا ساختن طالبان و القاعده از هم، بار دیگر در سال 2004 با موفقیت حامد کرزی در انتخابات ریاست جمهوری سال 2004 افغانستان.
جنرال دیوید بارنو می نویسد:
بهای شکست در افغانستان برای امریکا، ناتو و مردم افغانستان غیر قابل پذیرش است. امروز جنرال دیوید پترویس در مرکز خطرناک ترین منازعه که در مقابل ما موجود است قرار دارد. این وظیفهء اوست که ما را به قلهء پیروزی برساند.