قتل کارمندان موسسه هیات معاونت بین المللی یا آی ای ام، عکس العمل های زیادی را در جهان بر انگیخته است.
ارایه خدمات صحی به شمول تداوی دندان برای اطفالی که تا آن زمان برس دندان را نمی شناختند، یکی از وظایف این هشت داکتر خارجی بود.
آنها بر علاوه، در بخش تداوی چشم و بیماری های طفل و مادر، مردم را به صورت مجانی تداوی می کردند.
قریه یی که این داکتران در آن فعالیت می کردند، یکی از مناطق دور دست ولایت نورستان بود که خدمات صحی در آنجا بسیار کم است.
خانواده ها و دوستانی تعدادی از داکتران قربانی می گویند که این متخصصین صرف برای تداوی مردم نیازمند به چنین منطقه دور افتاده افغانستان رفته بودند.
با آنکه از سوی سفارت های امریکا، بریتانیا و آلمان در مورد هویت این افراد معلومات داده نشده اما دوستان و اعضای خانواده های آنها، در مورد این داکتران معلومات داده اند.
رهبری این گروه را تام لیتل باشنده ایالت نیویارک امریکا به عهده داشت. او بیش از سی سال در افغانستان کار کرده بود و حتی در جنگ های داخلی دهه 90 در این کشور حضور داشت.
داکتر لیتل به زبان های دری و پشتو آشنایی کامل داشت و برای تداوی مریضان از ترجمان استفاده نمی کرد.
او صرف از ماه اگست سال 2001 میلادی تا نومبر همین سال یعنی تقریباً برای چهار ماه، افغانستان را ترک کرد زیرا در همان سال، طالبان هشت کارمند یک موسسه خیریه را به اتهام تبلیغ مسیحیت دستگیر کرده بودند.
داکتر لیتل که متخصص چشم بود، دوباره پس از سقوط رژیم طالبان به افغانستان بازگشت.
دان تیری، داکتر دیگر 64 ساله در همین گروه بود. او به زبان دری تسلط کامل داشت و برای نخستین بار در سال 1971 به افغانستان آمده بود. سپس در سال 1980 میلادی یعنی سی سال پیش با همسر و سه فرزندش در افغانستان مستقر شد.
مایکل سیمپل، یک نماینده سابق اتحادیه اروپا در کابل، در باره تیری می گوید:
او هیچ گاهی تظاهر نمی کرد و همیشه به فکر بشریت بود.
کیت کلارک یک دوست دان تیری، در مورد او می گوید:
تیری در سال 2000 میلادی بخاطر ویزه اش از سوی طالبان بازداشت و راهی زندان شد.
به گفته کلارک، تیری در آن زمان فرصت می یابد تا زبان پشتو را در زندان فرا گیرد.
سپس او از زندان رها می شود اما طالبان در آن زمان ادعا می کنند که دان تیری وقت کمی را در زندان سپری کرده و باید دوباره به زندان انداخته شود.
با زندانی شدن دوباره تیری، سایر زندانیانی که با او در دور نخست زندانش آشنایی داشتند، از دیدن وی خرسند می شوند و او هم دوباره فرصت می یابد تا زبان پشتو را بیشتر بیاموزد.
سایر افرادی که در این گروه همراه بودند، به نحوی قربانی های مادی و معنوی داده بودند.
داکتر توماس گرامز، پنجاه و یک ساله بود و در کولورادوی امریکا به حیث داکتر دندان کار می کرد.
کاتی شاو از موسسه بین المللی کمک در بخش تداوی مجانی دندان که در ایالت دنویر امریکا مستقر است، می گوید که داکتر گرامز امتیازات خوب و معاش زیادی داشت اما چهار سال پیش کارش را ترک کرد و تصمیم گرفت برای اطفال نیازمند در افغانستان و نیپال، خدمات دندان را فراهم کند.
تیم گرامز، برادر توماس گرامز می گوید که او به قوانین و مذاهب احترام داشت و هیچگاهی تلاش نه کرده تا کسی را به دین و مذهب دیگری تشویق کند.
کریس نیدام، رییس موسسه اطفال برای اطفال افغان می گوید که داکتر گرامز، برای اطفالی که در زنده گی خود برس دندان را ندیده بودند، آموزش میئداد که چگونه از دندان های خود مراقبت کنند.
حتی به آنها می گفت که بعد از شستن دندان های خود، به خوبی می توانند تا به دیگران بخندند.
یکی از تراژیدی های دیگر، مرگ یک زن در میان گروهی از این داکتران بود.
داکتر کارین وو، سی و شش ساله و تبعه بریتانیا بود. او کارش را در یکی از کلینیک های لندن ترک کرد و برای فراهم سازی خدمات صحی به افغانستان آمد.
قرار بود او در همین هفته ها بخاطر مراسم عروسی اش افغانستان را ترک کند اما هیچگاهی به این آرزویش نه رسید.
خانواده کارین وو در یک اعلامیه یی گفته اند، عامل کار وی، حس بشر دوستی او بود.
قربانی دیگر این رویداد، گلین لپ، نرس مسلکی چهل ساله از ایالات پنسلوانیای امریکا بود.
او در یادداشتی به کمیته مرکزی میننونایت که در آنجا وظیفه داشت، نوشته بود:
در جای که من استم، کشوری است که مردم آن به تداوی نیاز دارند و من تا جای که می توانم آنها را با محبت و احترام معالجه می کنم.
قربانی دیگر چیرل بیکیت خانم سی و دو ساله از ایالت تینیسی امریکا است.
خانواده او گفته اند که بیکیت شش سال را در افغانستان سپرده کرده و راحتی و آزادی های امریکا را کنار گذاشت، صرف برای اینکه به مردم افغانستان خدمت کند.
آنها همچنان می گویند:
افراد حمله کننده باید احساس کنند که تا چه حد در نزد خود، مردم و سایر جوامع سرافگنده و شرمسار باشند زیرا بشریت و انسانیت را به قتل رسانده اند.
قتل این افراد از سوی ایالات متحده و سایر کشور های غربی به شدت تقبیح شده است.
هیلیری کلنتن وزیر خارجه امریکا با محکوم کردن این عمل، آنرا یک اقدام بزدلانه و شریر خوانده و گفته است که طالبان با این عمل قساوت خود را نشان دادند.
کارل آیکن بیری سفیر امریکا در کابل نیز می گوید که آنها واقعاً نمی دانند که در قبال این حادثه کی دخیل بوده است.
او گفت:
«شورشیان، افراط گرایان و طالبان مسوولیت این کشتار ها را به عهده گرفته اند. ما نمی دانیم که آیا آنها واقعاً مسوول این حادثه هستند و یا می خواهند تا به خاطر چنین اقدامات بزدلانه و زبون بالای دیگران، نیک نامی کسب کنند. طالبان گفته اند که این کارمندان صحی جاسوس و مبلغین دین مسیحی بودند. آنها چنین کاری نمی کردند. آنها تمام شان به صورت داوطلبانه خدمات صحی را، به طور مجانی در مناطق بسیار روستایی و مشکل این کشور فراهم می کردند. کشته شدن آنها، نادیده گرفتن تمامی معیار ها از سوی گروه های ترورستی و طالبان را، در باره صحت شما، امنیت و فرصت ها برای شما نشان می دهد. آنها هیچ توجهی به آینده شما ندارند. آنها صرف به خود و مفکوره های خود فکر می کنند.»
در عین حال ویلیم هیگ وزیر خارجه بریتانیا، کشته شدن کرین وو، تبعه کشورش را در این حادثه تایید کرده است. هیگ گفته که این عمل ضد منافع مردم افغانستان است.
وزارت خارجه آلمان نیز گفته است که در میان کشته شده ها یک خانم 35 ساله که تبعه این کشور بوده نیز شامل است.
در عین حال وزارت داخله افغانستان گفته که در مورد این حادثه تحقیقات را آغاز کرده است.
زمری بشری سخنگوی وزارت داخله به رادیو آزادی گفت که در حال حاضر پیش از وقت خواهد بود که در مورد عوامل این حادثه صحبت شود.
در عین حال تحقیق از صفی الله، یکی از دو فرد افغان که از این حادثه جان به سلامت برده اند، ادامه دارد.
او در صحبت هایش گفته بود که 10 نفر از سوی افراد مسلح در ولسوالی کران و منجان ولایت بدخشان به قتل رسیدند.
این نخستین باری است که در افغانستان به صورت دسته جمعی به کارمندان غیرنظامی یک موسسه چنین تلفاتی وارد می شود.
طالبان و حزب اسلامی مسوولیت قتل این افراد را پذیرفته اند. آنها ادعا می کنند که این افراد به تبلیغ دین مسیحی در افغانستان مشغول بودند اما تمامی این ادعا ها از سوی موسسه آی ای ام و خانواده و دوستان قربانیان رد شده است.
ارایه خدمات صحی به شمول تداوی دندان برای اطفالی که تا آن زمان برس دندان را نمی شناختند، یکی از وظایف این هشت داکتر خارجی بود.
آنها بر علاوه، در بخش تداوی چشم و بیماری های طفل و مادر، مردم را به صورت مجانی تداوی می کردند.
قریه یی که این داکتران در آن فعالیت می کردند، یکی از مناطق دور دست ولایت نورستان بود که خدمات صحی در آنجا بسیار کم است.
خانواده ها و دوستانی تعدادی از داکتران قربانی می گویند که این متخصصین صرف برای تداوی مردم نیازمند به چنین منطقه دور افتاده افغانستان رفته بودند.
با آنکه از سوی سفارت های امریکا، بریتانیا و آلمان در مورد هویت این افراد معلومات داده نشده اما دوستان و اعضای خانواده های آنها، در مورد این داکتران معلومات داده اند.
رهبری این گروه را تام لیتل باشنده ایالت نیویارک امریکا به عهده داشت. او بیش از سی سال در افغانستان کار کرده بود و حتی در جنگ های داخلی دهه 90 در این کشور حضور داشت.
داکتر لیتل به زبان های دری و پشتو آشنایی کامل داشت و برای تداوی مریضان از ترجمان استفاده نمی کرد.
او صرف از ماه اگست سال 2001 میلادی تا نومبر همین سال یعنی تقریباً برای چهار ماه، افغانستان را ترک کرد زیرا در همان سال، طالبان هشت کارمند یک موسسه خیریه را به اتهام تبلیغ مسیحیت دستگیر کرده بودند.
داکتر لیتل که متخصص چشم بود، دوباره پس از سقوط رژیم طالبان به افغانستان بازگشت.
دان تیری، داکتر دیگر 64 ساله در همین گروه بود. او به زبان دری تسلط کامل داشت و برای نخستین بار در سال 1971 به افغانستان آمده بود. سپس در سال 1980 میلادی یعنی سی سال پیش با همسر و سه فرزندش در افغانستان مستقر شد.
مایکل سیمپل، یک نماینده سابق اتحادیه اروپا در کابل، در باره تیری می گوید:
او هیچ گاهی تظاهر نمی کرد و همیشه به فکر بشریت بود.
کیت کلارک یک دوست دان تیری، در مورد او می گوید:
تیری در سال 2000 میلادی بخاطر ویزه اش از سوی طالبان بازداشت و راهی زندان شد.
به گفته کلارک، تیری در آن زمان فرصت می یابد تا زبان پشتو را در زندان فرا گیرد.
سپس او از زندان رها می شود اما طالبان در آن زمان ادعا می کنند که دان تیری وقت کمی را در زندان سپری کرده و باید دوباره به زندان انداخته شود.
با زندانی شدن دوباره تیری، سایر زندانیانی که با او در دور نخست زندانش آشنایی داشتند، از دیدن وی خرسند می شوند و او هم دوباره فرصت می یابد تا زبان پشتو را بیشتر بیاموزد.
سایر افرادی که در این گروه همراه بودند، به نحوی قربانی های مادی و معنوی داده بودند.
داکتر توماس گرامز، پنجاه و یک ساله بود و در کولورادوی امریکا به حیث داکتر دندان کار می کرد.
کاتی شاو از موسسه بین المللی کمک در بخش تداوی مجانی دندان که در ایالت دنویر امریکا مستقر است، می گوید که داکتر گرامز امتیازات خوب و معاش زیادی داشت اما چهار سال پیش کارش را ترک کرد و تصمیم گرفت برای اطفال نیازمند در افغانستان و نیپال، خدمات دندان را فراهم کند.
تیم گرامز، برادر توماس گرامز می گوید که او به قوانین و مذاهب احترام داشت و هیچگاهی تلاش نه کرده تا کسی را به دین و مذهب دیگری تشویق کند.
کریس نیدام، رییس موسسه اطفال برای اطفال افغان می گوید که داکتر گرامز، برای اطفالی که در زنده گی خود برس دندان را ندیده بودند، آموزش میئداد که چگونه از دندان های خود مراقبت کنند.
حتی به آنها می گفت که بعد از شستن دندان های خود، به خوبی می توانند تا به دیگران بخندند.
یکی از تراژیدی های دیگر، مرگ یک زن در میان گروهی از این داکتران بود.
داکتر کارین وو، سی و شش ساله و تبعه بریتانیا بود. او کارش را در یکی از کلینیک های لندن ترک کرد و برای فراهم سازی خدمات صحی به افغانستان آمد.
قرار بود او در همین هفته ها بخاطر مراسم عروسی اش افغانستان را ترک کند اما هیچگاهی به این آرزویش نه رسید.
خانواده کارین وو در یک اعلامیه یی گفته اند، عامل کار وی، حس بشر دوستی او بود.
قربانی دیگر این رویداد، گلین لپ، نرس مسلکی چهل ساله از ایالات پنسلوانیای امریکا بود.
او در یادداشتی به کمیته مرکزی میننونایت که در آنجا وظیفه داشت، نوشته بود:
در جای که من استم، کشوری است که مردم آن به تداوی نیاز دارند و من تا جای که می توانم آنها را با محبت و احترام معالجه می کنم.
قربانی دیگر چیرل بیکیت خانم سی و دو ساله از ایالت تینیسی امریکا است.
خانواده او گفته اند که بیکیت شش سال را در افغانستان سپرده کرده و راحتی و آزادی های امریکا را کنار گذاشت، صرف برای اینکه به مردم افغانستان خدمت کند.
آنها همچنان می گویند:
افراد حمله کننده باید احساس کنند که تا چه حد در نزد خود، مردم و سایر جوامع سرافگنده و شرمسار باشند زیرا بشریت و انسانیت را به قتل رسانده اند.
قتل این افراد از سوی ایالات متحده و سایر کشور های غربی به شدت تقبیح شده است.
هیلیری کلنتن وزیر خارجه امریکا با محکوم کردن این عمل، آنرا یک اقدام بزدلانه و شریر خوانده و گفته است که طالبان با این عمل قساوت خود را نشان دادند.
کارل آیکن بیری سفیر امریکا در کابل نیز می گوید که آنها واقعاً نمی دانند که در قبال این حادثه کی دخیل بوده است.
او گفت:
«شورشیان، افراط گرایان و طالبان مسوولیت این کشتار ها را به عهده گرفته اند. ما نمی دانیم که آیا آنها واقعاً مسوول این حادثه هستند و یا می خواهند تا به خاطر چنین اقدامات بزدلانه و زبون بالای دیگران، نیک نامی کسب کنند. طالبان گفته اند که این کارمندان صحی جاسوس و مبلغین دین مسیحی بودند. آنها چنین کاری نمی کردند. آنها تمام شان به صورت داوطلبانه خدمات صحی را، به طور مجانی در مناطق بسیار روستایی و مشکل این کشور فراهم می کردند. کشته شدن آنها، نادیده گرفتن تمامی معیار ها از سوی گروه های ترورستی و طالبان را، در باره صحت شما، امنیت و فرصت ها برای شما نشان می دهد. آنها هیچ توجهی به آینده شما ندارند. آنها صرف به خود و مفکوره های خود فکر می کنند.»
در عین حال ویلیم هیگ وزیر خارجه بریتانیا، کشته شدن کرین وو، تبعه کشورش را در این حادثه تایید کرده است. هیگ گفته که این عمل ضد منافع مردم افغانستان است.
وزارت خارجه آلمان نیز گفته است که در میان کشته شده ها یک خانم 35 ساله که تبعه این کشور بوده نیز شامل است.
در عین حال وزارت داخله افغانستان گفته که در مورد این حادثه تحقیقات را آغاز کرده است.
زمری بشری سخنگوی وزارت داخله به رادیو آزادی گفت که در حال حاضر پیش از وقت خواهد بود که در مورد عوامل این حادثه صحبت شود.
در عین حال تحقیق از صفی الله، یکی از دو فرد افغان که از این حادثه جان به سلامت برده اند، ادامه دارد.
او در صحبت هایش گفته بود که 10 نفر از سوی افراد مسلح در ولسوالی کران و منجان ولایت بدخشان به قتل رسیدند.
این نخستین باری است که در افغانستان به صورت دسته جمعی به کارمندان غیرنظامی یک موسسه چنین تلفاتی وارد می شود.
طالبان و حزب اسلامی مسوولیت قتل این افراد را پذیرفته اند. آنها ادعا می کنند که این افراد به تبلیغ دین مسیحی در افغانستان مشغول بودند اما تمامی این ادعا ها از سوی موسسه آی ای ام و خانواده و دوستان قربانیان رد شده است.