فرا رسیدن روز های عید برای همه خانواده ها و مردم روز های خوشی است که از آن تجلیل می کنند، اما در این میان خانواده های فقیر هستند که مشکلات زیاد دارند و نتوانسته اند ضروریات و نیازمندی های عید را تهیه کنند.
در بازار های مزدحم کابل اطفال نیز دیده می شوند که باید در هوای گرم و سرد در هر مناسبت کار کنند تا به خانواده های شان نان ببرند.
ولی الله و کریم الله دو تن از اطفال هستند که مجبور هستند کار کنند، آنان در بازار مرکزی کابل میوه می فروشند و عید هم برای شان معنی ندارد.
آنها گفتند:
« 9 نفر اعضای فامیل ما است مجبور استم کار کنیم. صرف در خانه من و پدرم کار می کنیم. »
« من صنف چهار مکتب استم. خرید و فروش خوب است. از وقت که در مکتب شامل شده ام من در همین جا کار می کنم.»
این دو تن نمونهء از هزاران و یا هم ده ها هزار تن از اطفال اند که در کابل و ولایات افغانستان مجبور هستند تا از خوشی های عید محروم بمانند.
محمد نعمان شنواری یک تن از علمای دین می گوید که نیاز است تا بر مبنای تعالیم اسلامی برای خانواده های فقیر کمک شود تا آنان نیز عید داشته باشند.
وی افزود:
« متاسفانه دوری از اسلام در عمل آن چیزیکه دین، قرآن و سنت پیامبر اسلام می فرماید، آنرا عملی نمی سازد. در کابل ما آسمان خراش ها را می بینیم، پول های را می بینیم که به یک دسترخوان هزار ها دالر مصرف می شود. همین حالا ما مشاهده می کنیم که اطفال خورد و معصوم به خاطر بدست آوردن یک لقمه نان تمام روز در همین سرک پر گرد، غبار زیر آفتاب سوزان می گردند.
متاسفانه جامعهء ما نه جامعهء معنوی است و نه هم مادی. خداوند این درک را بین صاحبان این آسمان خراش ها بی اندازد. پول که به دست آورده اند از خون ملت است، اما این مردم بیچاره، محروم باقی مانده اند.»
وی خواست تا همه مردم که توانایی دارند، حداقل در همسایه گی خود برای کسانی که می شناسند، کمک کنند.
در این میان فرهاد یک تن از تاجران افغان است که در آخرین روز رمضان به بازار آمده بود تا نیازمندی های عیدش را خریداری کند.
او گفت که برای خانواده های فقیر در کابل کمک کرده است.
« برای کسانی که زنده گی شان خوب نیست و بی بضاعت اند، باید کمک فوق العاده شود، تا از این بی بضاعتی نجات پیدا کنند. مردم باید فطر شان را قبل از فرارسیدن عید، به فامیل های بی بضاعت و فقیر بدهند.»
در کابل و شماری از ولایات افغانستان به اضافه خانواده های فقیر که زنده گی می کنند، صد ها خانواده بی جا شده نیز به سر می برند.
این خانواده ها در نتیجه درگیری ها، مشکلات اقتصادی و خشک سالی ها از مناطق اصلی شان بی جا شده اند.
در ماه مبارک رمضان برخی از نهاد ها کمک های را به این خانواده ها فراهم کردند، اما نیاز است تا در روز های عید نیز دست این خانواده ها با فراهم کردن کمک ها گرفته شود.
گزارشگر: حمید پژمان
در بازار های مزدحم کابل اطفال نیز دیده می شوند که باید در هوای گرم و سرد در هر مناسبت کار کنند تا به خانواده های شان نان ببرند.
ولی الله و کریم الله دو تن از اطفال هستند که مجبور هستند کار کنند، آنان در بازار مرکزی کابل میوه می فروشند و عید هم برای شان معنی ندارد.
آنها گفتند:
« 9 نفر اعضای فامیل ما است مجبور استم کار کنیم. صرف در خانه من و پدرم کار می کنیم. »
« من صنف چهار مکتب استم. خرید و فروش خوب است. از وقت که در مکتب شامل شده ام من در همین جا کار می کنم.»
این دو تن نمونهء از هزاران و یا هم ده ها هزار تن از اطفال اند که در کابل و ولایات افغانستان مجبور هستند تا از خوشی های عید محروم بمانند.
محمد نعمان شنواری یک تن از علمای دین می گوید که نیاز است تا بر مبنای تعالیم اسلامی برای خانواده های فقیر کمک شود تا آنان نیز عید داشته باشند.
وی افزود:
« متاسفانه دوری از اسلام در عمل آن چیزیکه دین، قرآن و سنت پیامبر اسلام می فرماید، آنرا عملی نمی سازد. در کابل ما آسمان خراش ها را می بینیم، پول های را می بینیم که به یک دسترخوان هزار ها دالر مصرف می شود. همین حالا ما مشاهده می کنیم که اطفال خورد و معصوم به خاطر بدست آوردن یک لقمه نان تمام روز در همین سرک پر گرد، غبار زیر آفتاب سوزان می گردند.
متاسفانه جامعهء ما نه جامعهء معنوی است و نه هم مادی. خداوند این درک را بین صاحبان این آسمان خراش ها بی اندازد. پول که به دست آورده اند از خون ملت است، اما این مردم بیچاره، محروم باقی مانده اند.»
وی خواست تا همه مردم که توانایی دارند، حداقل در همسایه گی خود برای کسانی که می شناسند، کمک کنند.
در این میان فرهاد یک تن از تاجران افغان است که در آخرین روز رمضان به بازار آمده بود تا نیازمندی های عیدش را خریداری کند.
او گفت که برای خانواده های فقیر در کابل کمک کرده است.
« برای کسانی که زنده گی شان خوب نیست و بی بضاعت اند، باید کمک فوق العاده شود، تا از این بی بضاعتی نجات پیدا کنند. مردم باید فطر شان را قبل از فرارسیدن عید، به فامیل های بی بضاعت و فقیر بدهند.»
در کابل و شماری از ولایات افغانستان به اضافه خانواده های فقیر که زنده گی می کنند، صد ها خانواده بی جا شده نیز به سر می برند.
این خانواده ها در نتیجه درگیری ها، مشکلات اقتصادی و خشک سالی ها از مناطق اصلی شان بی جا شده اند.
در ماه مبارک رمضان برخی از نهاد ها کمک های را به این خانواده ها فراهم کردند، اما نیاز است تا در روز های عید نیز دست این خانواده ها با فراهم کردن کمک ها گرفته شود.
گزارشگر: حمید پژمان