اگر دقیق شویم همه ما به نحو در تلاش هستیم تا یکی از همنوعان خود را کمک و یاری کنیم و نیازمندان را در حد توان مساعدت کنیم و بر چهره غمگین آنان خوشی و مسرت را باز بیاوریم.
اهدای خون به نیازمندان و مریضان یکی از شیوه های پسندیده و یک امر نیک است.
بسیاری به این باور اند که با اهدای خون به نیازمندان سبب نجات حیات دیگران می شوند و از این کار شان دلخوش اند.
اما حقیقت اینست که اهدای خون پیش از آنکه حرکتی انسان دوستانه باشد، در بیشترین اوقات سبب سلامتی فرد اهدا کننده هم می شود.
مریضان که نیازمند خون استند ساعت ها در پشت شفاخانه بانک خون مرکزی منتظر قطره خون استند تا باشد که یک شخص پیدا شود و جان مریض شان را نجات دهد. به خصوص مریضانیکه مجبور اند تا برای ادامه حیات در هر ماه خون شان را تبدیل کنند.
***
می گویند در گذشته ها هویت و شخصیت افراد و روابط شان با دیگران وابسته به فضای مادی یی بود که در آن زندگی می کردند و مکان، عنصری تعیین کننده بود، اما در حال حاضر این شناخت وابسطه به گسترش تکنالوژی بوده و به وسیله آن محدودیت های زمان و مکان از بین رفته و افراد می توانند با جهان بزرگ تری در ارتباط باشند.
تکنالوژی های جدید بر زندگی جوانان هم بی تاثیر نبوده، تنوع طبعی و نوجوانی از ویژگی های نسل جوان است که جوانان را مصروف این تکنالوژی جدید کرده است.
کسانی که به انترنت دسترسی دارند از طریق سایت های انترنتی با یکدیگر ارتباط برقرار کرده و در این اواخر بیشتر «چت» می کنند.
در واقع گفتگو و گپ زدن به طور زنده با افراد از طریق انترنت را، چت می گویند که گفته می شود روزانه ملیون ها نفر در جهان با هم چت می کنند، بعضی شان برای کارهای ضروری، برخی ها بخاطر وقت گذرانی و عده ی هم بخاطر دوست یابی از انترنت و چت استفاده می کنند.
اما در افغانستان اگر از اکثر جوانان پرسیده شود که هدف تان از چت کردن چیست؟ در پاسخ می گویند: وقت گذرانی، سر گرمی و یا بخاطر اینکه لحظه ی تنهایی خود را فراموش کنند به این کار روی آورده اند.
