مشک وسیلهء چرمینی از پوست گوسفند، بز و گوساله است که در افغانستان و شماری از کشور های آسیایی برای حمل و نگهداری آب، دوغ و روغن استفاده می شود.
کاربرد از مشک سابقه زیادی دارد، حتی گفته می شود در میان مردم کوچی و مالدار احتمالاً به پنج هزار سال پیش و مترادف به اختراع کار چرمگری می رسد که کاسبان پوست دوز، پوست را بعد از دباغی، مشک های خورد و بزرگ می ساختند.
البته پوستی را که برای مشک تهیه می کنند خیلی دقت می خواهد تا پوست کاملاً درست برآید و توته و پارچه نشود چرا که مشک شکل خاص دارد و بدون تسلیخ بخاطر گوشت و پوست حیوان از تن او کشیده می شود.
قابل ذکراست که از مشک در مناطق خشک و گرمسیر برای گذشتن از آب در دریا ها به حیث وسیلهء ترانسپورتی استفاده می شود که یک قسم آن متشکل از چند دانه مشک است که با چوب به هم وصل گردیده اند و بنام جاله یاد می شود.
