شرکت نفت ایالات متحده یونوکال در اواسط سالهای ۱۹۹۰ میلادی تلاش کرد که با طالبان در مورد ایجاد یک خط لوله گاز معامله کند.
طالبان در آن زمان پس از جنگ داخلی ویرانگر در این کشور مناطق زیاد را به شمول پایتخت کابل اداره میکردند.
این نخستین تلاش امریکا برای ایجاد مشارکت با رژیم بنیادگرای طالبان بود، رژیمی که جامعۀ بینالمللی آنرا به رسمیت نمی شناخت.
شرکت یونوکال، که حالا از کار افتاده، در سال ۱۹۹۷ به هدف رسیدن به توافق حتی اعضای ارشد طالبان را به ایالت تکزاس امریکا دعوت کرد.
زلمی خلیلزاد در آن زمان به حیث مشاور این شرکت کار میکرد.
خلیلزاد در دوران رونالد ریگن رئیس جمهور فقید امریکا در وزارت خارجه این کشور کار میکرد.
او در سال ۱۹۹۷ با رهبران طالبان در شهر هیوستون تکزاس دیدار و آشکار حمایت خود را از این گروه تندرو اسلامی اعلام کرد.
خلیلزاد در سال ۱۹۹۶ در مقالۀ به روزنامۀ واشنگتن پُست نوشت: "طالبان از شیوه تندروی ضد امریکایی که ایران به پیش میبرد، استفاده نمیکند." او گفته بود "این گروه مدل نزدیک به عربستان سعودی است." خلیلزاد در این مقاله نوشته که "این گروه ترکیبی از ارزشهای سنتی پشتون و تفسیر سنتی اسلام است."
مذاکرات بر سر خط لولۀ گاز در سال ۱۹۹۸ هنگامی ناکام شد که شبکۀ القاعده در دو سفارتخانۀ ایالات متحده در افریقا بمبگذاری کرد.
این گروه تروریستی به رهبری اسامه بن لادن از سودان به افغانستان رفت، جاییکه طالبان به آن پناهگاه امن دادند.
همان بود که طالبان از یک شریک بالقوۀ اقتصادی ایالات متحده به یک گروه منزوی در سطح بینالمللی تبدیل شد که مورد تحریم و سپس حملههای هوایی ایالات متحده قرار گرفت.
سه سال پس از آن، شبکۀ القاعده حملات تروریستی را در یازدهم سپتمبر سال ۲۰۰۱ بر نیویارک، واشنگتن دی.سی، و پنسیلوانیای امریکا راه انداخت که در نتیجۀ آن نزدیک به سه هزار نفر کشته شدند. سپس، ایالات متحده بر افغانستان حمله کرد.
اما اکنون، پس از ۱۹ سال جنگ و شورشگری مرگبار، طالبان موقف خود را به عنوان شریک بالقوۀ ایالات متحده دوباره به دست آوردند.
امریکا و طالبان در ۲۹ فبروری موافقتنامۀ را به هدف ختم طولانیترین جنگ ایالات متحده در افغانستان امضاء کردند.
موافقتنامه جدول زمانی را برای خروج نیروهای امریکایی از افغانستان تعیین کرد. در بدل آن، طالبان تعهدات امنیتی سپردند و به گفتوگوی بین افغانان آمادگی نشان دادند.
طالبان گفتند که حقوق زنان را در چارچوب ارزشهای اسلامی و عنعنات افغانی احترام میکنند.
بسیاری از زنان در افغانستان میترسند که حقوق مندرجشان در قانون اساسی افغانستان در بخشی از جورآمد صلح با طالبان از دست رود.
بسیاری از مردم افغانستان از مذاکراتی پشتیبانی میکنند که به جنگ طولانی در افغانستان پایان دهد و صلح پایدار و نه به هر قیمت را در این کشور برقرار کند.