او همچنان به رادیو آزادی گفت که بنابر فقر و تنگدستی اخیراً تصمیم گرفت که یک گردۀ خود را بفروشد.
«میخواستم گردۀ خود را به خاطر مشکلات زندگی بفروشم
. چون زیاد قرضدار بودم، از کرایۀ خانه تقریباً سی تا سی و پنجهزار مانده.»
خانم احمدی باشندۀ ولایت هرات یکی از هزاران زن آرایشگر است که آرایشگاه های شان حدود دونیم سال پیش به دستور طالبان بسته شد.
او که به دلایل امنیتی نخواست نام مکمل اش در گزارش گرفته شود افزود که به دو کلینیک محلی مراجعه کرد ؛ اما پاسخ منفی دریافت کرد.
« به من گفتند که گرده از فردی بالای ۳۵ سال را نمی خریم و دیگر اینکه طالبان فروش گرده را منع کرده اند.»
حکومت طالبان در ماه اسد سال ۱۴۰۲ خورشیدی دستور بسته شدن تمام آرایشگاههای زنانه را در افغانستان صادر کرد.
بر اساس آمار اتاق پیشه وران و دکانداران افغانستان ، با این اقدام ۱۲ هزار آرایشگاه زنانه بسته شد.
به گفتۀ این نهاد ، حدود پنجاه هزار زن در آرایشگاه ها کار می کردند و همه آنها مانند خانم احمدی بی کار شدند.
این بانوی ۳۸ ساله با شش فرزند قد و نیم قدش در خانۀ کرایی زندگی می کند.
او یگانه نان آور خانواده اش است.
« بیست و یک سال می شد که آرایشگر بودم ، بعد از اینکه طالبان بازگشتند و آرایشگاه ما بسته شد ، تمام سرمایۀ ما از دست رفت . کرایۀ خانه دو برابر افزایش یافته . هشت هزار افغانی ماهانه کرایه می دهم . خیلی مشکلات است ، بسیار به سختی زندگی می کنیم.»
طالبان پس از حاکم شدن دوباره بر افغانستان در تابستان سال ۱۴۰۰ خورشیدی ، محدودیت های زیادی را از کار و تحصیل زنان گرفته تا گشت و گذار آنان وضع کرده اند.
رزمری دیکارلو، معاون سرمنشی ملل متحد در امور سیاسی و صلح به تازگی در دیدار با مقام های طالبان در کابل در بارۀ محدودیت های گسترده بر تحصیل ، کار و زندگی عمومی زنان در افغانستان ابراز نگرانی کرد و خواستار لغو فوری این محدودیت ها شد.
اما طالبان با وصف درخواست های مکرر ، تصمیم خود را هنوز تغییر نداده اند.
در شرایط فعلی در افغانستان ، بسیاری زنان از جمله خانم احمدی نگران آیندۀ خود و فرزندان خود است.
« نگرانی من خیلی زیاد است و خیلی نگران اولاد های خود هستم.
اگر یک اتفاق به من بی افتد ، آنها {فرزندان اش} چی باید کنند ، کی به آنها خرج و مصارف بدهد.»