برنامه جهانی غذا (WFP) میگوید گرسنگی و فقر در افغانستان میزان مرگومیر کودکان را افزایش داده است.
جان ایلییف رئیس این برنامه در افغانستان، گفته است که در چند ماه گذشته بیش از ۵۰۰ مورد مرگ کودکان را در افغانستان ثبت کردهاند.
وزارت صحت عامه حکومت طالبان میگوید با امکانات موجود، مراکز درمان سوءتغذیه را از بیش از ۸۰۰ مرکز به بیش از ۲۳۰۰ مرکز افزایش دادهاند، اما به گفته آنان، جامعه جهانی نباید کمکهای صحی را با سیاست گره بزند.
برنامه جهانی غذا (WFP) میگوید در چند ماه گذشته تنها این نهاد بیش از ۵۰۰ مورد مرگ کودکان را ثبت کرده است، اما به گفته این سازمان، احتمال دارد موارد مرگ بیشتری نیز رخ داده باشد که ثبت نشدهاند.
رئیس این سازمان در افغانستان به خبرگزاری اسوشیتد پرس گفته است که میزان گرسنگی در این کشور نگرانکننده است و به دلیل کاهش کمکها، آنان تنها میتوانند از هر چهار کودک نیازمند، به یک کودک کمک کنند.
او افزوده است که در حال حاضر دو سوم جمعیت افغانستان با سطح جدی یا بحرانی سوءتغذیه روبهرو هستند و این وضعیت زندگی چهار میلیون کودک را تهدید میکند.
از سوی دیگر، شماری از شهروندان افغانستان نیز از ناتوانیهای خود سخن میگویند و میافزایند که درآمد خانوادههایشان برای تأمین غذای کافی و دارو بسنده نیست.
در جنوب افغانستان، مادری که کودک دچار سوءتغذیه را در آغوش دارد، به رادیو آزادی گفت: «پدرش در شاروالی کار میکند و ماهانه پنج هزار معاش میگیرد. آن را صرف روغن کنم، آرد بخرم یا دوا برای کودک؟ اگر پول پیدا کنیم برایش شیر میخریم، اگر نه، به رضای خدا میسپاریم.»
در شرق افغانستان نیز مردی که از پاکستان اخراج شده، میگوید در خیمه زندگی میکند و در این هوای سرد، زمستان در کنار فقر، تهدید دیگری برای کودکان است. «باران آمد، هوا بسیار سرد است، نه ما و نه کودکان نمیتوانیم راحت بخوابیم. همهجا گل است و خیمهها پر از آب شدهاند.»
داکتران میگویند سوءتغذیه در افغانستان پیامد دههها جنگ و رنج است. آنان برای پیشگیری از سوءتغذیه کودکان بر تغذیه با شیر مادر تأکید میکنند و میگویند پس از ششماهگی باید فوراً غذای کمکی مناسب نیز آغاز شود.
سخنگوی وزارت صحت عامه حکومت طالبان، داکتر شرافت زمان، نیز به خبرگزاری اسوشیتد پرس گفته است که آنان از وضعیت سوءتغذیه آگاهاند.
او افزوده است که اکنون شمار مراکز درمان سوءتغذیه در افغانستان از ۸۰۰ به ۲۳۰۰ مرکز افزایش یافته است.
وی تأکید کرده که کمکهای بینالمللی به بخش صحت باید افزایش یابد و جامعه جهانی نباید کمک به این بخش را سیاسی سازد.
او همچنان گفته است که حکومت آنان با نهادهای کمککنندهای که پروژههای خود را برای افغانستان متوقف یا کمکهایشان را کاهش دادهاند، گفتوگو کرده است.
افغانستان کشوری عمدتاً مصرفی است که اقتصاد آن بر کمکهای خارجی متکی است.
پس از بازگشت طالبان به قدرت، به دلیل برخی محدودیتهای وضعشده از سوی این حکومت، بسیاری از کشورها و سازمانها کمکهای خود به افغانستان را متوقف کردند که در کنار سایر بخشها، بخش صحت نیز آسیب دیده است.