یک ترانس جندر ۲۳ ساله که باشنده اصلی ولایت کندز افغانستان است و خود را مهرماه مینامد، میگوید که در سال های گذشته در افغانستان بارها با تجاوز جنسی، بچهبازی و خشونت فزیکی روبهرو شده است.
مهرماه که پس از بازگشت طالبان به قدرت از افغانستان به فرانسه مهاجر شده و اکنون در پاریس مصروف تحصیل است، به رادیو آزادی گفت تا زمانی که به گفته خودش به سن بلوغ نرسیده بود، زندگیاش در کنار خانوادهاش آرام و خوشایند بود.
اما به گفته او، با آنکه از نظر بیولوژیکی پسر به دنیا آمده، اما رفتارها، چهره و خواستههایش شبیه دختران است و پس از رسیدن به سن ۱۳ سالگی، تغییراتی در بدن و ظاهرش بهوجود آمد و در قریه با برخوردهای تبعیضآمیز و الفاظ نامناسب از سوی شماری مردم روبرو شد؛ برخوردی که به گفته او باعث شد خانوادهاش زندگی او را محدود بسازد:
وقتی کودک بودم، در ۱۳ سالگی، پدرم مرا با زولانه بست تا از خانه بیرون نروم یا فرار نکنم.
«وقتی کودک بودم، در ۱۳ سالگی، پدرم مرا با زولانه بست تا از خانه بیرون نروم یا فرار نکنم و حتی کسی مرا در بیرون نبیند.»
مهرماه میگوید که همواره از سوی خانوادهاش مورد آزار قرار میگرفت و بالاخره از خانه و قریه فرار کرد.
او در گفتگو با رادیو آزادی افزود زمانی که به شهر کابل رفت و تلاش کرد کاری پیدا کند، به دست برخی افراد زورمند افتاد و حتی با آزارهای جنسی روبرو شد:
«وقتی به کابل رفتم، تلاش کردم کار پیدا کنم، اما یک مرد مرا با خود برد و تلاش کرد به من تجاوز کند. چون کسی را نداشتم، با گروهی از افراد ترانسجنسیتی یکجا شدم. یک ماه بعد، توسط گروهی از مردان ربوده شدم و مرا به سالنگ بردند. با وجود اینکه بسیار کمسن بودم، بهزور به من الکول دادند، مرا بهشدت لتوکوب کردند و بارها بر من تجاوز کردند، پولیس هم همکاری نمیکرد و ما (از ترس) نمیتوانستیم شکایت کنیم.»
مهرماه میگوید که نه تنها او، بلکه شماری از دوستانش نیز بهزور به محفلهای مختلف برده میشدند و در آنجا قربانی بچهبازی میشدند.
او میافزاید که تنها فرد ترانس جندر در خانوادهاش بود و به همین دلیل از رفتن به مکتب محروم ساخته شد.
او میگوید پس از آن که از خانواده اش جدا شد تا سن ۱۸ سالگی، از سوی یک مرد زورمند حدود ۴۵ ساله در منطقه سالنگ افغانستان بهگونه اجباری برای اهداف بچهبازی نگهداری میشد.
بیشتر در این باره:
سیانان: دگرباشان جنسی در زندانهای طالبان، مورد تجاوز و خشونتهای شدید فزیکی قرار گرفتهاندمهرماه به رادیو آزادی گفت اگر آگاهی درباره حقوق این افراد در جامعه افزایش نیابد،ترانس جندر (ترانسجنسیتی)ها در آینده نیز مانند او قربانی این چالشها خواهند شد.
اما این تنها داستان زندگی مهرماه نیست، بلکه نمونهای از زندگی و چالشهای دهها زن ترانس و افراد تغییر جنسیتداده در افغانستان است.
براساس گزارشهای رسانههای مختلف داخلی و بینالمللی، در چند دهه گذشته در افغانستان، ترانسجنسیتیها، افراد تغییر جنسیتداده و دوجنسه با چالشهای گوناگون، تبعیض و نقض حقوق بشر روبهرو بودهاند. به گفته آنان، یکی از عوامل اصلی این مشکلات، نبود آگاهی عمومی درباره حقوق و پذیرش هویت جنسیتی این افراد در جامعه است.
هرچند حکومت طالبان اخیراً در مورد این افراد چیزی نگفته، اما پیش از این، مقامهای مختلف آن ادعا کردهاند که به حفاظت از حقوق مردم متعهد اند.
با این حال، ذبیحالله مجاهد، سخنگوی حکومت طالبان، در ماه دلو سال ۱۴۰۰ به رادیو آزادی گفته بود که همجنسگرایی خلاف ارزشهای اسلامی و جامعه افغانی است و ممنوع اعلام شده است و تأکید کرده بود که در صورت ادامه چنین اعمال، آنان در برابر آن اقدام خواهند کرد.
۳۱ مارچ، روز بینالمللی دیدهشدن ترانسجندرها است.
این روز برای نخستینبار در سال ۲۰۰۹ از سوی ریچل کرندال یک زن ترانس جندر امریکایی از طریق ایجاد یک نهاد بینالمللی برای حقوق این افراد، مطرح شد.
هدف از گرامیداشت این روز، افزایش آگاهی در جامعه درباره زندگی آشکار ترانسجنسیتیها، دستیابی آنان به حقوق، هویت، حضور اجتماعی، قدردانی از دستاوردهایشان و جلوگیری از تبعیض در برابر آنان عنوان شده است.
براساس معلومات، ترانسجندر به افرادی گفته میشود که هویت جنسیتیشان با جنسی که هنگام تولد بر اساس ویژگیهای بدنیشان مشخص میشود، تفاوت دارد.
اما به گفته برخی نهادهای مدافع حقوق این افراد، این موضوع به هویت انسانی مربوط میشود و ترانسجنسیتیها میتوانند هویت خود را به شیوههای مختلف مانند نام، پوشش و سبک زندگیشان ابراز کنند.