در کنار دریای کنر، دهها خانواده که در نتیجهٔ جنگها از مناطق نزدیک خط دیورند بیجا شدهاند، هنوز هم در خیمههای موقتی زندگی میکنند.
این خانوادهها میگویند در زمان بارندگی و توفانهای شدید با مشکلات بیشتری روبهرو میشوند و شرایط زندگی برایشان بسیار دشوار شده است.
این خانوادهها که هنوز بهدلیل ترس از جنگ به مناطق خود بازنگشتهاند، میگویند خانهها، مواشی و داراییهایشان در آنجا باقی مانده و آنان تنها توانستهاند جان خود را نجات دهند.
"هنوز هم آنجا مرمی میآید، ما نمیتوانیم به مناطق خود برگردیم."
شیرخان، باشندهٔ ولسوالی ناری ولایت کنر که با خانوادهٔ هشتنفریاش در حاشیهٔ شهر اسعدآباد در کنار دریای کنر در یک خیمه زندگی میکند، از نهادهای کمکرسان خواستار کمک است.
او روز شنبه ۲۹ حمل به رادیو آزادی گفت: "ما در اینجا با مشکلات زیادی روبهرو هستیم. از آنجا فقط جان خود را نجات دادیم، نمیتوانیم برگردیم چون هنوز هم مرمی میآید و خانههای ما نیز ویران شده است. همهچیز ما از بین رفته، اینجا هیچی نداریم، فقط همین خیمه است؛ نه کمپل داریم، نه ظروف و نه کدام امکانات دیگر."
اما تنها کنر نیست که در نتیجهٔ درگیریهای اخیر میان طالبان و نیروهای پاکستانی، صدها خانواده از خانههایشان بیجا شدهاند؛ بلکه شماری از خانوادههای بیجاشده در ولایت ننگرهار نیز هنوز به مناطق اصلی خود بازنگشتهاند.
محمدالله، یک تن از بیجاشدگان از ولسوالی مهمنددرهٔ ننگرهار که به منطقهٔ گردی غوث بیجا شده، به رادیو آزادی گفت:
همهٔ مردم بیرون شدهاند و اینجا افتادهاند. هیچ نوع امکاناتی وجود ندارد.
"همهٔ مردم بیرون شدهاند و اینجا افتادهاند. هیچ نوع امکاناتی وجود ندارد. همه در این دشت خشک بدون سرپناه زندگی میکنند؛ کودکان و زنان هستند و خدمات صحی هم در دسترس نیست."
در همین حال، شماری از خانوادههایی که از ولسوالی سپین بولدک به مناطق نزدیک شهر کندهار بیجا شدهاند نیز با مشکلات مشابه روبهرو هستند.
یکی از آنها که نخواست نامش در گزارش گرفته شود، به رادیو آزادی گفت: "آرد میخواهیم، روغن میخواهیم، هیچ چیزی نداریم. گرسنه و تشنه اینجا نشستهایم. خیمهها چکک میکند. خانههایما را پر از وسایل گذاشتهایم، اما اینجا هیچ چیز نداریم. از حکومت میخواهیم که به ما کمک کند."
درگیریها میان حکومت طالبان و پاکستان پس از ۲۶ فبروری بهگونهٔ وقفهای ادامه داشته است.
سازمان ملل گفته که در نتیجهٔ این درگیریها نیازهای بشری در منطقه افزایش یافته است.
استفان دوجاریک، سخنگوی سرمنشی این سازمان، روز جمعه ۲۸ حمل در یک کنفرانس خبری گفت که در این درگیریها، که شامل حملات راکتی و هوایی نیز بوده، صدها خانه و زیربناهای ملکی از جمله مکاتب و شفاخانهها آسیب دیده یا تخریب شدهاند.
او افزوده که کمکهای بشری با موانع روبهرو است و مهمات منفجرناشده هنوز هم یک تهدید جدی بهشمار میرود.
توقف کمکها در چند ولایت
به گفتهٔ او، در نتیجهٔ این خشونتها تا اکنون بیش از ۹۴ هزار تن در ولایتهای خوست، کنر، ننگرهار، پکتیا، پکتیکا و نورستان بیجا شدهاند؛ حدود ۱۶۰ هزار تن با ناامنی غذایی روبهرو اند، خدمات صحی به نزدیک به ۹۰ هزار تن تعلیق شده و آموزش حدود ۱۲ هزار شاگرد نیز آسیب دیده است.
همچنان، برنامه جهانی غذا (WFP) روز پنجشنبه ۲۷ حمل در گزارشی هشدار داد که درگیریهای اخیر در امتداد خط دیورند باعث توقف برنامهها و کمکهای این نهاد در چندین ولایت افغانستان شده و این بیثباتی ناامنی غذایی را بیشتر افزایش میدهد.
با آنکه آتشبسی که به مناسبت عید فطر در ۱۸ مارچ میان دو طرف برقرار شده بود، در ۲۴ همان ماه پایان یافت، اما پس از آن سطح خشونتها ظاهراً کاهش یافته است.
هرچند تاکنون گزارش رسمی دربارهٔ پایان کامل درگیریها منتشر نشده، اما مذاکراتی که از اول اپریل در شهر ارومچی چین میان هیأتهای طالبان و پاکستان آغاز شد و هفت روز ادامه یافت، به گفتهٔ وزارت خارجهٔ چین با تعهد دو طرف برای حل اختلافات و عادیسازی روابط همراه بوده است.
در این مذاکرات که با میانجیگری چین برگزار شد، دو طرف همچنان توافق کردند که از هر اقدامی که باعث تشدید یا پیچیدهتر شدن وضعیت شود، خودداری کنند.
با این حال، طاهر اندرابی، سخنگوی وزارت خارجهٔ پاکستان، روز جمعه ۲۸ حمل در نشست هفتهوار خود گفت که با وجود عدم درگیری پس از مذاکرات ارومچی، در صورت هرگونه حمله در داخل پاکستان، عملیات نظامی با شدت بیشتر از سر گرفته خواهد شد.
پاکستان، حکومت طالبان در افغانستان را به همکاری با تحریک طالبان پاکستان (TTP) متهم میکند، اما حکومت طالبان این اتهام را رد کرده و گفته است که اجازه نمیدهد از خاک افغانستان علیه هیچ کشوری استفاده شود.