اما به گفته او، پسرش از نیمه راه بازگردانده شده، بهشدت بیمار شده و قرضهایش نه تنها پرداخته نشده؛ بلکه بیشتر نیز شده است.
گل محمد به رادیو آزادی گفت که پسر ۳۵ سالهاش به نام عصمت حدود شش ماه پیش بهگونه قاچاقی به طرف ترکیه در حرکت بود، اما در ایران از سوی افراد مسلح سارق بهشدت لتوکوب شده بود.
او میافزاید که یک پایش شکسته و سپس گردههایش نیز از کار افتاده و برای درمان، او مجبور به گرفتن قرضهای بیشتر شده است.
به دلیل وضعیت بدی اقتصادی که داشتیم، پسرم را به خارج فرستادم، در سرحد ایران او را گرفته و بهشدت لتوکوب کردند، دزدها او را گرفته بودند
وقتی برگشت، توان ایستادن نداشت. بعداً به پشاور بردیم چون گرده هایش از کار افتاده بود، مجبور به پرداخت پول هنگفت شدیم، حالا از افراد در قریه قرضدار مانده ایم، تقریباً ۲۵ لک کلدار مصرف شد و طلای عروسم را هم فروختیم، حالا حدود سه و نیم لک افغانی قرض باقی مانده است."
او در ادامه میافزاید که برای فرستادن پسرش به خارج و درمان او، در مجموع حدود ده و نیم لک افغانی قرض گرفته و تحت فشار طلبکاران، زمین زراعتیشان را نیز فروخته است؛ زمینی که منبع اصلی زندگیشان بود.
گل محمد میگوید:
"در وطن ما اگر قرض را به وقت ندهی، برخی ها بر مقدار آن اضافه می کنند، ما قرض کسانی را که زیاد فشار میآوردند خلاص کردیم، اما باقی قرضها مانده است. حالا که میآیند میپرسند، میگویم خدا خیر کند، قرض تو هم خلاص میشود، فقط رفتار بد نکنید. چون پسرم حالا توان کار ندارد، پایش فلج شده است. دیروز هم در کلینیک غنیخیل او را بردیم و دوا گرفت. گرده هایش از کار افتاده و با عصا راه میرود. زمینهای زراعتی را فروختیم و حالا در زمین دیگران کار میکنم."
گل محمد میگوید که اکنون مسئولیت نگهداری سایر اعضای خانواده، از جمله نواسههای خردسالش و همسر عصمت نیز بر دوش وی است، زیرا به گفته او پسرش دیگر توان کار کردن ندارد و منابع اقتصادی خانواده نیز از بین رفته است.
این تنها داستان عصمت و پدرش نیست، بلکه روایت شماری از خانوادههای افغان در شرایط بد بشری و فقر گسترده در کشور است؛ وضعیتی که بر اساس گزارش نهادهای بینالمللی همچنان ادامه دارد.
به دلیل مشکلات اقتصادی و بیکاری در افغانستان شماری از خانوادهها برای تأمین نیازهای خود مجبور به گرفتن قرض میشوند، این قرضها بیشتر برای فرستادن اعضای خانواده به خارج، مراسم عروسی، درمان، حوادث عاجل و مصارف روزمره گرفته میشود.
براساس گزارش ها شماری از مهاجران بازگشته به افغانستان نیز به وسیله گرفتن پول قرض زندگی روزمره شان را پیش می برند.
برنامه توسعه سازمان ملل متحد یو ان دی پی در ماه عقرب سال گذشته خورشیدی گفت که بیش از نیمی از بازگشتکنندگان برای تأمین غذا از خدمات صحی صرف نظر میکنند و ۹۰ درصد آنان قرضدار اند.