او که از هر دو پا معلول است و مسئولیت تأمین هزینههای خانواده ۱۶ نفره اش شامل هشت فرزند، پدر و مادر و خانواده برادرش را نیز بر دوش دارد، میگوید خیاطی میکند و هرگاه کاری پیدا شود، روزانه ۱۰۰ تا ۲۰۰ افغانی عاید به دست میآورد؛ اما به گفته او، نبود کار دوامدار سبب شده که خانوادهاش در بسیاری موارد با کمبود غذا روبهرو باشد.
رحیمالله به رادیو آزادی گفت که داکتر گفته کودکان خانوادهاش به سوءتغذیه و کمخونی مبتلا شدهاند:
اگر کار باشد و همان روز صد یا دوصد افغانی پیدا کنم، مطابق همان چیزی به خانه میآورم، اما چنین نیست که بتوان با آن غذای خوب خورد
وضعیت خانواده من همینگونه است که اگر کار هم باشد، باز هم گذاره نمیشود و اگر نباشد، حتی همان چای هم پیدا نمیشود. به همین دلیل همین حالا در خانه من ۴ یا ۵ مریض بستر هستند. یکی از برادرزادههایم شش شب به دلیل همین سوءتغذیه بستر بود. دختر کوچکم که چند روز سخت بیمار بود، دیروز او را نزد داکتر بردم، گفته که به کمخونی مبتلا شده. این دخترم تقریباً ۱۵ ماهه است."
رحیمالله میگوید تنها او نیست، بلکه بسیاری از نزدیکان و آشنایانش نیز در وضعیت مشابه قرار دارند و نمیتوانند به او کمک کنند.
او میافزاید که بیشتر اوقات فقط نان خشک و چای میخورند و در رژیم غذایی شان حتی در طول یک ماه هم غذاهای مناسب وجود ندارد آنچه که به گفته او داکتران می گویند که غذای پروتین دار، میوه، گوشت و دیگر مواد مغذی باید وجود داشته باشد تا کودکان و همسرش که مادر شیرده است، از آن به طور مناسب تغذیه شوند.
به گفته رحیم الله این وضعیت فشارهای شدید جسمی و روانی بر او و فرزندانش وارد کرده و داکتر آنان را با مشکلات عصبی تشخیص داده، زیرا بیشتر وقتها نگران این است که چگونه یک وعده غذای خانوادهاش را تهیه کند:
"پسرانم بزرگ شده و دچار مشکلات عصبی شدهاند، وقتی شرایط من و خانواده را میبینند، بسیار فکر میکنند که این وضعیت چگونه خواهد شد. بسیاری از مردم افغانستان به همین دلیل مشکلات عصبی پیدا کردهاند. خودم حتی دواهای اعصاب مصرف میکنم. بسیاری از افرادی که سرپرست خانوادهاند، از شدت فشار حتی با خودشان صحبت میکنند، چون هیچکس نمیتواند گرسنگی و رنج خانواده و فرزندانش را تحمل کند."
او گفت که پیش از بازگشت طالبان به قدرت، کار و وضعیت اقتصادی زندگیاش نسبتاً بهتر بود، اما پس از حاکمیت دوباره طالبان، وضعیت اقتصادی و معیشتی او بهمراتب دشوارو ناپایدار شده است.
او از حکومت طالبان و نهادهای امدادرسان خواست تا زمینه کار را فراهم کنند و از خانوادههای نیازمند مانند خانواده او حمایت کنند.
پس از بازگشت طالبان به قدرت، شماری از افغانها شغلها و وظایف قبلی خود را از دست دادهاند.
با وجود اقدامات اعلامشده از سوی حکومت طالبان برای رسیدگی به وضعیت فقر، از جمله ایجاد برنامههای حمایتی محدود، توزیع کمکهای بشری در برخی مناطق و تلاش برای جلب کمکهای بینالمللی، گزارشها نشان میدهد که سطح فقر و ناامنی غذایی در افغانستان همچنان بالا باقی مانده است.
نهادهای بین المللی ومؤسسات خیریه داخلی، همواره درباره نا امنی غذایی در افغانستان و افزایش سطح آن هشدار داده اند
در تازهترین گزارش، برنامه جهانی غذا دبلیو اف پی گفت که بر اساس ارزیابی انجامشده از نوامبر ۲۰۲۵ تا مارچ ۲۰۲۶، حدود ۱۷.۴ میلیون نفر در افغانستان، که نزدیک به یکسوم جمعیت این کشور را تشکیل میدهند، با بحران شدید عدم مصونیت غذایی روبهرو هستند.
این سازمان افزود که از این میان، نزدیک به ۴.۷ میلیون نفر در وضعیت اضطراری قرار دارند و به کمکهای فوری نجاتبخش نیاز دارند.
بر بنیاد معلومات برنامه جهانی غذا (دبلیو اف پی ) از آغاز سال ۲۰۲۶ تا پایان ماه مارچ، در سراسر افغانستان ۴.۹ میلیون مورد سوءتغذیه کودکان و ۳.۷ میلیون مورد سوءتغذیه مادران ثبت شده است.
همچنان نهادهای مختلف بینالمللی در گزارشهای پیهم هشدار دادهاند که کاهش کمکهای خارجی، آفات طبیعی از جمله خشکسالی، زلزله و سیلاب، بیکاری، رکود اقتصادی، محدودیتهای حکومت طالبان بهویژه ممنوعیت کار زنان به ویژه زنانی که سرپرست خانواده های شان بودند و درعین زمان بازگشت میلیون ها افغان از ایران و پاکستان، وضعیت را بیش از پیش وخیم ساخته است.
این در حالی است که شماری از نهادهای بینالمللی بارها تأکید کردهاند که به دلیل کمبود بودجه، تنها قادر به رساندن کمک به بخش محدودی از افغانهای نیازمند هستند.