بسیاری از افغانها از کشورهای همسایه دست خالی به کشور بازگشتهاند و این سبب شده تا فشار بیشتری بر اقتصاد شکننده افغانستان وارد شود.
در افغانستان هیچ سرپناهی نداریم.
رحمت بهتازگی مجبور به ترک پاکستان و بازگشت به افغانستان شده است.
او به رادیو آزادی بیشتر گفت: «وقتی به اینجا آمدیم، حکومت پاکستان تمام دارایی، خانه، اموال و ملکیت ما را گرفت. حالا ۱۵ روز میشود که در کمپ عمری هستیم. اکنون باید از اینجا هم بیرون شویم، اما هیچ جایی نداریم؛ در افغانستان هیچ سرپناهی نداریم.»
برنامه توسعهای سازمان ملل متحد، یواندیپی، روز چهارشنبه، ۲۳ ماه ثور گفت که در سال ۲۰۲۵، حدود ۷۴ درصد مردم افغانستان با ناامنی غذایی روبهرو بودهاند که نشاندهنده عمیقتر شدن بحران بشری و اقتصادی در این کشور است.
این نهاد در گزارش تازه خود درباره وضعیت اقتصادی افغانستان گفته است که رشد اقتصادی در سال ۲۰۲۵ به ۱.۹ درصد رسیده، اما به گفتهاش این میزان رشد به اندازهای نیست که با افزایش سریع جمعیت و بالا رفتن هزینههای زندگی برابری کند.
در گزارش آمده است که از سال ۲۰۲۳ تا ۲۰۲۵ نزدیک به پنج میلیون افغان به افغانستان بازگشتهاند.
در ادامه گفته شده که بازگشتکنندگان تازه نسبت به دیگران آسیبپذیرتر هستند؛ ۹۲ درصد آنان با مشکلات شدید زندگی مواجهاند، در حالی که این رقم در سطح کشور ۷۴ درصد است.
بر اساس گزارش، در ولایتهایی که شمار زیادی از بازگشتکنندگان حضور دارند، تنها ۳ درصد مردم شغل رسمی دارند و ۷۸ درصد به کارهای روزمزدی وابستهاند.
در این میان یان ایگلند، رئیس شورای مهاجران ناروی چهارشنبه با اشاره به تاثیر جنگ ایالات متحده و اسرائیل با ایران بر مهاجران افغان در آن کشور در شبکه ایکس نوشت که بودجۀ شان برای کمک به این مهاجران بسنده نیست و بودجۀ اضطراری کمکی شان ظرف یک ماه تمام خواهد شد.
او از تمویل کنندگان خواست تا به فراخوان شان برای فراهم کردن کمکهای مالی پاسخ دهند.
فقط یک روز نان داریم و دو روز را گرسنه سپری میکنیم.
یکی از باشندگان ننگرهار که سالها در بخش ساختمان کار کرده، میگوید از یک سال به اینسو بیکار است.
او که نخواست نامش فاش شود، به رادیو آزادی گفت: «بل برق هم بالایم اضافه شده است. چند روز پیش صاحبخانه مکتوب احضاریه حوزه را آورده بود و گفت خانه را تخلیه کن و کرایه را هم بپرداز. ما در چنین وضعیتی زندگی میکنیم؛ فقط یک روز نان داریم و دو روز را گرسنه سپری میکنیم. دو فرزندم در بازار پلاستیک میفروشند و روزانه پنجاه یا شصت افغانی درآمد دارند، غیر از این هیچ چیزی نداریم.»
در گزارش برنامه توسعهای سازمان ملل آمده است که محدودیتهای ساختاری، کمبود فرصتهای کاری، افزایش کسری تجاری و کاهش کمکهای جهانی، روند بهبود اقتصادی افغانستان را کند ساخته است.
در گزارش گفته شده که فقر در افغانستان بیشتر شده و در سال ۲۰۲۵ حدود ۲۸ میلیون نفر، یعنی سهچهارم جمعیت کشور، توان تأمین نیازهای اولیه زندگی خود را نداشتهاند.