آنان میگویند از این طریق بخشی از نفقه خانوادههایشان را تأمین می کنند.
از میان آنان، پرویز نوری، ۲۷ ساله باشنده کابل، یکی از جوانانی است که از حدود یکسال به اینسو با موترسایکل در بخش رسانیدن پارسل ها در این شهر کار میکند.
او میگوید روزانه از فروشگاهها، رستورانتها، دواخانهها و شرکتهای مختلف کالا و سفارشها را دریافت کرده و به آدرس مشتریان میرساند.
انواع مختلف اجناس را از فروشگاهها گرفته تا دواخانهها برای مردم میرسانیم
پرویز که فرزند بزرگ یک خانواده ۱۰ نفره شامل پدر، مادر، خواهران، برادران میشود و ازدواج کرده و پدر یک دختر ۸ ماهه است، میگوید از طریق این کار بخشی از نیازهای خانوادهاش را تأمین میکند.
«انواع مختلف اجناس را از فروشگاهها گرفته تا دواخانهها برای مردم میرسانیم، این کار بسیار خوب است، چون از همین راه میتوانیم نفقه خانواده خود را پیدا کنیم. اکنون در افغانستان بیکاری زیاد است، بنابراین ما میتوانیم از این راه یک منبع درآمد داشته باشیم. من هم از همین طریق تقریباً ۵۰ درصد مشکلات خانه را حل میکنم، شکر که پدرم هم هست.»
پرویز داکتر دندان نیز است، که به گفته خودش به دلیل نداشتن درآمد کافی نتوانسته در این رشته بهگونه مستقل کار کند.
او اما می گوید در ساعاتی که از کار رسانیدن پارسل ها و تحویل بسته ها فرصت پیدا می کند، در یک کلینیک خصوصی دندان نیز به عنوان دستیار داکتر کار میکند.
او میگوید که با یک شرکت آنلاین تجارتی در بخش رساندن پارسل ها « Delivery» کار میکند و این موترسایکل نیز از سوی همان شرکت در اختیارش قرار داده شده تا هنگام کار از آن استفاده کند.
پرویز میگوید با آنکه این کار بهویژه هنگام برفباری و باران آسان نیست و در جریان رساندن پارسلها برای پیدا کردن آدرس مشتریان با مشکلات زیادی روبهرو میشود، اما روزانه دستکم ۵ تا ۱۰ پارسل را انتقال میدهد و در برابر هر پارسل ۱۰۰ تا ۱۵۰ افغانی دریافت میکند.
بزرگترین مشکل کار دلیوری پیدا کردن آدرسهاست، چون گوگل مپ اینجا درست تنظیم نیست
«حتی وقتی برف یا باران هم باشد، ما اجناس را به خانه مشتری میرسانیم و تحویل میدهیم؛ اما بزرگترین مشکل کار دلیوری پیدا کردن آدرسهاست، چون گوگل مپ اینجا درست تنظیم نیست، گاهی آدرسی که مشتری میفرستد آخر سرک یا بسته میباشد و یا اصلاً خانه در همان مسیر نیست. بعد مجبور میشویم زنگ بزنیم و از طریق تماس تیلفونی آدرس را پیدا کنیم. مشکلات زیاد است، اما چه کنیم، کار ما همین است. از هر پارسل ۱۰۰ یا ۱۵۰ افغانی میگیرم.»
پرویز از دیگر جوانان میخواهد که در شرایط کنونی بیکاری گسترده، حتی با کمترین امکانات نیز برای پیدا کردن کار راههای مختلف را جستجو کنند و خود را مصروف نگه دارند.
تنها پرویز نیست، بلکه دهها جوان دیگر نیز در شهر کابل با استفاده از بایسکل و سایر وسایل نقلیه، رساندن پارسلها را از فروشگاههای آنلاین، شرکتها، دواخانهها و مارکیتهای مواد غذایی و سفارش غذا از رستورانتها، تا آدرس مشتریان آغاز کردهاند.
هرچند این نوع فعالیت در گذشته بهصورت محدود در کابل وجود داشت، اما در سالهای اخیر با گسترش تجارت آنلاین و افزایش استفاده از خدمات رسانیدن پارسل ها، گزارشها نشان میدهند که این بخش در حال رشد بوده و برای شماری از جوانان زمینه کار ایجاد کرده است.
پیش از این، شماری از جوانان در صحبت با رادیو آزادی از گسترش بیکاری و فقر شکایت کردهاند.
همچنان سازمانهای بینالمللی در گزارشهای پیدرپی نسبت به وضعیت بازار کار و افزایش فشارهای اقتصادی ابراز نگرانی کردهاند.
با این حال، جوانانی مانند پرویز با رویآوردن به کارهای مختلف، تلاش میکنند برای خود زمینه درآمد و و تامین نفقه خانوادههایشان را فراهم سازند.