معلولیت نتوانست ارادهاش را بشکند و برای کشورش افتخار آفرید.
فرید درانی ۳۶ ساله کاپیتان تیم ملی کرکت با ویلچر افغانستان میگوید که پس از سالها تلاش و ورزش توانسته است در داخل و خارج از کشور افتخارات زیادی را در این رشته کسب کند.
“زمانی که به کمیته صلیب سرخ مراجعه کردم، برایم عصا دادند؛ اما گفتند که بار دوش خانواده نباش و برای پیشرفت خودت تلاش کن. همان زمان با خداوند عهد کردم که با وجود این معلولیت به جایگاهی خواهم رسید.”
این جوان که هرگز در برابر دشواریهای زندهگی سر خم نکرده، امروز به منبع الهام برای هزاران فرد دارای معلولیت در افغانستان تبدیل شده و این پیام را به جهان رسانده است که موفقیت نه با نیروی جسم، بلکه با قدرت اراده به دست میآید.
وی میگوید از کودکی به ورزش روی آورده و معلولیت نهتنها مانع پیشرفت او نشده، بلکه با ارادهی قوی توانسته همراه با تیمش افتخاراتی را برای افغانستان کسب کند.
فرید که پدر پنج فرزند و باشنده ولایت ننگرهار است، در گفتوگو با رادیو آزادی افزود که به مدت ۲۰ سال در تیم بسکتبال با ویلچر کمیته بینالمللی صلیب سرخ (آیسیآرسی) در مسابقات داخلی و خارجی بازی کردهاست.
او حدود چهار سال پیش به کرکت روی آورد و اکنون کاپیتان تیم ملی کریکت با ویلچر افغانستان است.
خوشبختانه در نخستین سفر خود توانستیم تیم ۱۶ نفره پاکستان را شکست دهیم و با قهرمانی به کشور بازگردیم.
او گفت: “مسابقات زیادی در داخل کشور انجام دادهایم، اما یک سفر به پاکستان داشتیم که شامل یک سلسله مسابقات چهارروزه بود. خوشبختانه در نخستین سفر خود توانستیم تیم ۱۶ نفره پاکستان را شکست دهیم و با قهرمانی به کشور بازگردیم. همچنین بیش از ۲۰۰ تا ۲۵۰ مسابقه داخلی انجام دادهام. در تیمهای بسکتبال ویلچری نیز از سال ۲۰۰۲ فعالیت خود را آغاز کرده بودم.”
فرید میگوید زمانیکه تنها ششماهه بود، پس از تزریقی که برای درمان تب به او داده شد، دچار معلولیت در پاهایش شد.
با وجود مشکلات اقتصادی و فشارهای فراوان، او توانسته است سرپرستی خانواده هشت نفری خود را بر عهده بگیرد و بیرق افغانستان را با افتخار به اهتزاز درآورد.
تیم ملی کرکت با ویلچر افغانستان در ماه اکتبر سال ۲۰۲۵ در برابر پاکستان به میدان رفت و توانست همراه با تیم خود پاکستان را با اختلاف ۳۱ دوش (۱۷۷ در برابر ۱۴۶ دوش در ۲۰ آور) شکست دهد.
فرید میگوید از دوران کودکی با آزمونهای دشوار زندهگی روبهرو بوده، اما هیچگاه رؤیاهایش را نیمهکاره رها نکردهاست.
بهگفته او، اگرچه معلولیت بخشی از وجودش است، اما هرگز مانع اندیشه، اراده و استعدادش نشدهاست.
او از طریق ورزش نهتنها شخصیت خود را ساخته، بلکه تلاش کردهاست پیام امید و اعتماد به نفس را به هزاران فرد دارای معلولیت منتقل کند.
اما در پشت این موفقیتها، چهره دیگری از زندهگی او نیز وجود دارد.
مشکلات اقتصادی، نبود فرصتهای شغلی و فشارهای روزمره از جمله چالشهایی هستند که همچنان با آنها دستوپنجه نرم میکند.
با این حال، فرید میگوید هنوز هم برای افتخار به کشورش تمرین میکند، خود را برای رقابتها آماده میسازد و رؤیای موفقیتهای بیشتر را در سر دارد.
من در زندهگی سختیها و تنگدستیهای زیادی را تجربه کردهام و نمیخواهم فرزندان و خانوادهام نیز همان مشکلات را تحمل کنند.
او میگوید: “من در زندهگی سختیها و تنگدستیهای زیادی را تجربه کردهام و نمیخواهم فرزندان و خانوادهام نیز همان مشکلات را تحمل کنند. آرزو دارم در آینده به جایگاهی برسم که بتوانم آینده آنها را تأمین کنم تا فرزندانم نگویند که پدر ما معلول بود و به همین دلیل عقب ماندیم. در ورزش نیز تا حد توانم تلاش میکنم، زیرا بدون تمرین و آمادهگی جسمانی نمیتوان به جایی رسید.”
او باور دارد که اگر فرصتها و حمایتهای مناسب برای افراد دارای معلولیت فراهم شود، آنان میتوانند در هر عرصهی از جامعه دستاوردهای بزرگی داشته باشند و برای کشور افتخار بیافرینند.
تلاشها و فداکاریهای فرید درانی در عرصه کرکت با ویلچر باعث شده که تیم ملی افغانستان در رقابتهای مختلف دستاوردهای قابل توجهی کسب کند.
او بهعنوان کاپیتان تیم همواره به همتیمیهای خود درس اتحاد، بردباری و مبارزه داده و کوشیده است نام افغانستان را در میادین بینالمللی بلند نگه دارد.
این درحالیست که هنوز هم بسیاری از افراد دارای معلولیت در افغانستان با مشکلات گوناگونی از جمله دریافت نکردن معاش و حقوق، چالشهای اقتصادی، بیکاری و وضعیت نامناسب انسانی روبهرو هستند.