پس از ادعای حکومت طالبان مبنی بر اینکه شمار کمرههای امنیتی در افغانستان از یکصد هزار فراتر رفته است، شماری از کارشناسان بخش تکنالوژی میگویند که این کمرهها میتوانند مؤثر باشند؛ اما تأکید دارند که در افغانستان تاکنون قوانین و میکانیزمهای مشخصی برای حفاظت از اطلاعات شخصی وجود ندارد.
آغاملوک سحر، کارشناس بخش تکنالوژی، به رادیو آزادی گفت که در کشورهای دیگر برای استفاده از چنین کمرههایی قوانین مشخص وجود دارد، سرورها بهگونه
افغانستان تاکنون در این زمینه اصول، قوانین و میکانیزم های حفاظت از اطلاعات شخصی نداردآغاملوک سحر، کارشناس بخش تکنالوژی
مصون نگهداری میشوند و نیروهای امنیتی نیز در این زمینه آموزش میبینند: «مهم این است که افغانستان تاکنون در این زمینه اصول، قوانین و میکانیزم های حفاظت از اطلاعات شخصی ندارد. به این معنا که این اطلاعات را چه کسی کنترول میکند و چه کسی به آن دسترسی دارد؟ در بسیاری از کشورها برای استفاده از سیستم تشخیص چهره قوانین سختگیرانه وضع شده است. این اطلاعات شامل معلومات شخصی میشود، بنابراین باید به شکل مصون نگهداری و نظارت شود.» وزارت امور داخله حکومت طالبان ادعا کرده است که شمار کمرههای امنیتی در افغانستان از یکصد هزار فراتر رفته و تلاش دارد با توجه به نیازهای امنیتی، شمار آنها را افزایش دهد.
عبدالمتین قانع، سخنگوی این وزارت، اخیراً در صحبت با شماری از رسانههای داخلی گفته است که در سراسر افغانستان، از جمله در شاهراهها، بندرها، میدانهای هوایی و بازارها، بهویژه در شهر کابل، کمرههای پیشرفتۀ امنیتی نصب شدهاند. اما او در مورد اینکه آیا برای استفاده از این کمرهها قوانین مشخص و میکانیزمهایی برای حفاظت از اطلاعات شخصی وجود دارد یا خیر، توضیحی نداده است.
شاه محمود میاخیل، کارشناس امور امنیتی، نیز بر موجودیت سیستمهای دیگر برای استفاده مؤثر از کمرههای امنیتی تأکید میکند و میگوید این کمرهها به تنهایی نمیتوانند از وقوع تمام رویدادهای امنیتی جلوگیری کنند:
«افراد مسلکی باید بتوانند این کمرهها را تعقیب و از اطلاعات آن استفاده کنند و سایر سیستم ها نیز باید فعال باشند. این کمرهها تا اندازهای تأثیر دارند، اما کمره های امنیتی نمیتوانند از وقوع تمام رویدادهای امنیتی و سایر حوادث جلوگیری کنند.»
شماری از باشندگان کابل نیز در مورد مؤثریت این کمرهها دیدگاههای متفاوت دارند. محمد آصف، باشندهٔ ناحیهٔ یازدهم کابل، به رادیو آزادی گفت: «در بلاک ما یک روز لباس های کسی دزدیده شده بود. کمره روشن بود و پولیس توانست لباسها را دوباره پیدا کند.»
اما یک باشندهٔ ناحیهٔ چهارم کابل که نمیخواهد نامش در گزارش منتشر شود، گفت: «وقتی برق نباشد، کمرههای امنیتی چه فایدهای دارند؟ همین حالا هم میشنویم که دزدان وارد خانهٔ کسی شدهاند و موتر کسی را از مقابل خانهاش بردهاند.»
وزارت امور داخله حکومت طالبان نگفته است که چه تعداد از این کمرهها از سوی حکومت و چه تعداد از سوی مردم نصب شدهاند. مسئول یک بلاک رهایشی که نخواست نامش در گزارش منتشر شود، به رادیو آزادی گفت که شماری از این کمرهها از سوی خود باشندگان نصب شدهاند: «این کمرهها را بعضی از باشندگان بلاکها خودشان، پیش از این، به دلیل ملاحظات امنیتی نصب کرده بودند. بعداً وقتی طالبان آمدند، آنها نصب کمره را در هر بلاک به خاطر امنیت اجباری کردند.»
کمرههای امنیتی میتوانند در نظارت و بررسی رویدادهای امنیتی نقش داشته باشند؛ اما به گفتۀ کارشناسان مصاحبهشده در این گزارش، نبود قوانین مشخص برای استفاده از آنها، میکانیزمهای حفاظت از اطلاعات، نیروی مسلکی و امکانات ضروری مانند برق، از چالشهای عمدۀ استفاده مؤثر از این سیستم در افغانستان به شمار میروند.