سحر پرنیان تا چند روز پیش هم دوست داشت همه او را تماشا کنند، اما حالا از نظر همه، حتی از نظر دوست دارانش، خود را پنهان کرده است.
این هنر پیشهء جوان تهدید به مرگ شده و برای حفظ جان خود مدتیست در یک محل نا معلوم پناه برده است.
او برای اینکه هنر پیشهء معروفی شود سال ها تلاش کرد و در چندین فلم هنری و سریال های تلویزیونی نقش بازی کرد.
اکنون این آروزی سحر پرنیان برآورده شده اما نه آنچنانی که خودش می خواست.
پرنیان در گذشته نیز چندین بار تهدید شده بود اما این بار نخست است که خود را از همه پنهان می کند.
او این تهدید را پس از آن جدی گرفت که افراد ناشناس بنفشه یک دختر هنر پیشهء دیگر را در جریان روز های عید در غرب کابل به قتل رساندند.
پرنیان در یک تماس تلیفونی به رادیو آزادی گفت: پس از تماس تلیفونی تهدید آمیز افراد ناشناس، خانهء خود را ترک کرد و به محلی که نمی خواهد از آن نام ببرد پناه برد:
« همان روز دوم عید دختر هنر پیشهء را که در غرب کابل کشتند، دو شب بعدش برای من هم زنگ زدند. ناوقت شب بود که برایم زنگ زدند، خیلی دشنام دادند و گفتند که نفر بعدی من هستم. من هم لاچار خانهء خود را ترک کردم و اکنون در یک جای پت (پنهان) زنده گی می کنم. این اشخاص را نمی شناسم که کی هستند.»
سحر پرنیان که در سال 1386 به هنر پیشه گی روی آورد، توانست در مدت زمان کم علاوه بر بازی در فلم های پیوند، توبه و چوپان، در سریال های چون هیچ لند یا وزارت خانه، بین من و تو، بهشت خاموش، جنجال سرجنجال و از من چرا میرنجی نیز نقش بازی کند و علاقه مندان زیادی پیدا نماید.
گرچه زادگاه پدری سحر پرنیان قره باغ ولایت غزنی می باشد، اما وی تنها مدت زمان کمی را در آنجا سپری کرده است.
سحر پرنیان 21 سال عمر دارد و در یکی از شهر های ایران چشم به جهان باز کرده است.
او در لیسه شهید فتاحی در رشته ادبیات درس خوانده و تحصیلاتش را تا ختم دورهء یک ساله راه یابی به پوهنتون ادامه داده است، اما بنابر مشکلات در دیار مهاجرت مجبور به برگشت به کشورش شد و از ادامهء تحصیل باز ماند.
سحر پرنیان گفته است که یکی از مشوق های اصلی او در کار هنرپیشه گی، پدرش بوده است.
دختران هنر پیشهء دیگر نیز در افغانستان زنده گی متفاوتی نسبت به پرنیان ندارند.
صدیقه بشر دوست ممثلیست که به خاطر مخالفت همسایه هایش، مجبور شده محلهء را که قبلاً در آن زنده گی می کرد ترک گوید:
« همسایه های گرد و پیش ما که مشخصاً نمی شناختم شان که کی بودند اما مردها بودند، گفته اند که خواهرک تو در تلویزیون کار می کنی و در این منطقه هم می نشینی، کوشش کن که از اینجا برآیی یا که ما در این کوچه نمی مانیمت و می زنیمت باز ما از آن منطقه کوچ کردیم.»
یاسمین یارمل ممثل دیگریست که تهدید به مرگ شده است. و در مورد گفت:
« مشخصاً گفته نمی توانم که این افراد و اشخاص کی بودند که من را تهدید کردند، مثلاً حتا دختر همسایه ما را هم ایستاد کرده برایش گفتند که تو با همین خانم صحبت نکن و اگر تو با او حرف می زنی و سلام و علیکم می کنی ما برعلاوهء او ترا هم می کشیم.»
تهدید در برابر زنانیکه در صفحهء تلویزیون ظاهر می شوند موضوع تازهء نیست، اما اخیراً قتل بنفشه در غرب کابل و تهدید به مرگ هنرپیشه های دیگر مانند، سحر، صدیقه و یاسمین سبب شد تا فعالان حقوق بشر در افغانستان از این بابت ابراز نگرانی کنند.
کمسیون مستقل حقوق بشر افغانستان می گوید که به تازه گی 16 قضیهء تهدید زنان را که در بیرون از خانه کار می کنند دریافت کرده است.
ثریا صبحرنگ کمشنر بخش حمایت از حقوق زن در این کمسیون گفت، او و همکارانش بالای میکانیزم خاص برای حفظ جان زنان کار می کنند:
« تنها ممثلین زن نیستند، زن های که در رسانه ها کار می کنند و حتا زن های که در جامعهء مدنی فعالیت می کنند، تعدادی شان امروز تهدید شده اند. همین باعث شد که کمسیون مستقل حقوق بشر نیز کمیتهء را متشکل از نهاد های جامعهء مدنی و دولت ایجاد کند. خواستیم برای خانم های که تهدید می شوند مکانیزمی را ایجاد کنیم که چگونه می توانیم برای شان کمک کنیم.»
اما آیا از دست نیروهای امنیتی افغان هم در این رابطه کاری ساخته است؟
سحر پرنیان می گوید که وی از مخفیگاه خود با مسوولان امنیتی تماس گرفته و خواستار کمک شده که تا حال پاسخی دریافت نکرده است.
ولی محمد داوود امین معاون قوماندانی امنیهء کابل وضعیت را شکل دیگری تصویر می کند:
« همشیره های ما در پوست های بزرگ ایفای وظیفه می کنند. در تمام ریاست ها وزارتخانه ها مامورین هستند، مدیران هستند و رییسان هستند. این طور نیست که تنها در تیاتر باشند. چندین شبکهء تلویزیونی داریم که همیشره های ما به آرامی می توانند در ان وظیفهء خود را انجام دهند. این طور تهدید را ما درج نداریم که پولیس از آن آگاه باشد، ولی بی غم نشسته باشد.»
شاید بی امنیتی یگانه مشکل دختران افغان نباشد. در کل رسم و عنعنه و باور های تند مذهبی در جامعه موانع اساسی برای فعالیت آزادانهء دختران پنداشته می شوند.
افغانستان حدود سی سال جنگ را پشت سر گذاشته و در همهء این مدت از دین و مذهب در این کشور به حیث انگیزه و حتی ابزار جنگ استفاده شده است، مخصوصاً در زمان حاکمیت طالبان.
اکنون هم تعداد آنانی که طرفدار تطبیق عقاید مذهبی بنیادگرایانهء خود با زور تفنگ و خشونت اند، اندک نیست.
احمد مهجور استاد جامعه شناسی سیاسی در پوهنتون رووان فرانسه باور دارد که نسل حاکم در افغانستان هنوز هم متاثر از جنگ و عقاید تند روانهء مذهبیست:
« من فکر می کنم که این نسل که فعلاً در افغانستان تقریباً حاکم است، این نسل در متن جنگ بزرگ شده، با یک جامعهء مدرن سر و کار نداشته. چیزی که مردم را زیاد تحریک می کند در افغانستان ظاهر شدن زن ها با یک فرهنگ بیگانه در جامعه است و فکر می کنم تا هنوز هم زود است که مردم این را تحمل کند.
دولت در این راستا باید کار کند تا ذهنیت ها را آماده بسازد و فرهنگ مدارا را رشد بدهد. به عنوان یک سیاست نه بلکه به عنوان یک واقعیت باید در بارهء این پدیده عمل شود.»
شماری هم به این باور اند که تنها تلاش حکومت برای رفع این مشکل کافی نیست، نیاز است تا نهاد های جامعهء مدنی، رسانه ها و سازمان های جوانان فعال تر عمل کنند و جنبش های را به هدف آوردن تغییر در جامعه به راه بیندازند.
ممکن است راه اندازی این گونه جنبش ها چه به طور گروهی و چه انفرادی عاری از خطر نباشد.
سحر پرنیان، یکی از کسانیست که می گوید همهء دشواری ها را پذیرفته و به فعالیتش در آینده ادامه خواهد داد.
پرنیان نمی خواهد فعالیتش تنها در بخش سینما و تمثیل محدود باشد. او تلاش کرده تا مراکز آموزشی و ورزشی را نیز برای بانوان فعال سازد.
پرنیان که از محل نامعلوم با رادیو آزادی حرف می زد گفت، حاضر است با وجود همهء این دشواری ها در افغانستان بماند و برای رسیدن به هدفش، تلاش کند:
« اصلاً قصد ندارم از افغانستان بیرون شوم. من تازه جای را گرفته بودم تا کلپ ورزشی برای بانوان ایجاد کنم. خیلی هدف های دیگر هم دارم که می خواهم آنها را هم پوره کنم. چند سال است که من در اینجا جنگیده ام. با این مردها و با این خشونت ها جنگیدم و کار خود را پیش بردم. پس از این به بعد هم کار خود را پیش می برم. همین که تا به حال استقامت کردم، بعد از این هم می کنم.»
این هنر پیشهء جوان تهدید به مرگ شده و برای حفظ جان خود مدتیست در یک محل نا معلوم پناه برده است.
او برای اینکه هنر پیشهء معروفی شود سال ها تلاش کرد و در چندین فلم هنری و سریال های تلویزیونی نقش بازی کرد.
اکنون این آروزی سحر پرنیان برآورده شده اما نه آنچنانی که خودش می خواست.
پرنیان در گذشته نیز چندین بار تهدید شده بود اما این بار نخست است که خود را از همه پنهان می کند.
او این تهدید را پس از آن جدی گرفت که افراد ناشناس بنفشه یک دختر هنر پیشهء دیگر را در جریان روز های عید در غرب کابل به قتل رساندند.
پرنیان در یک تماس تلیفونی به رادیو آزادی گفت: پس از تماس تلیفونی تهدید آمیز افراد ناشناس، خانهء خود را ترک کرد و به محلی که نمی خواهد از آن نام ببرد پناه برد:
« همان روز دوم عید دختر هنر پیشهء را که در غرب کابل کشتند، دو شب بعدش برای من هم زنگ زدند. ناوقت شب بود که برایم زنگ زدند، خیلی دشنام دادند و گفتند که نفر بعدی من هستم. من هم لاچار خانهء خود را ترک کردم و اکنون در یک جای پت (پنهان) زنده گی می کنم. این اشخاص را نمی شناسم که کی هستند.»
سحر پرنیان که در سال 1386 به هنر پیشه گی روی آورد، توانست در مدت زمان کم علاوه بر بازی در فلم های پیوند، توبه و چوپان، در سریال های چون هیچ لند یا وزارت خانه، بین من و تو، بهشت خاموش، جنجال سرجنجال و از من چرا میرنجی نیز نقش بازی کند و علاقه مندان زیادی پیدا نماید.
گرچه زادگاه پدری سحر پرنیان قره باغ ولایت غزنی می باشد، اما وی تنها مدت زمان کمی را در آنجا سپری کرده است.
سحر پرنیان 21 سال عمر دارد و در یکی از شهر های ایران چشم به جهان باز کرده است.
او در لیسه شهید فتاحی در رشته ادبیات درس خوانده و تحصیلاتش را تا ختم دورهء یک ساله راه یابی به پوهنتون ادامه داده است، اما بنابر مشکلات در دیار مهاجرت مجبور به برگشت به کشورش شد و از ادامهء تحصیل باز ماند.
سحر پرنیان گفته است که یکی از مشوق های اصلی او در کار هنرپیشه گی، پدرش بوده است.
دختران هنر پیشهء دیگر نیز در افغانستان زنده گی متفاوتی نسبت به پرنیان ندارند.
صدیقه بشر دوست ممثلیست که به خاطر مخالفت همسایه هایش، مجبور شده محلهء را که قبلاً در آن زنده گی می کرد ترک گوید:
« همسایه های گرد و پیش ما که مشخصاً نمی شناختم شان که کی بودند اما مردها بودند، گفته اند که خواهرک تو در تلویزیون کار می کنی و در این منطقه هم می نشینی، کوشش کن که از اینجا برآیی یا که ما در این کوچه نمی مانیمت و می زنیمت باز ما از آن منطقه کوچ کردیم.»
یاسمین یارمل ممثل دیگریست که تهدید به مرگ شده است. و در مورد گفت:
« مشخصاً گفته نمی توانم که این افراد و اشخاص کی بودند که من را تهدید کردند، مثلاً حتا دختر همسایه ما را هم ایستاد کرده برایش گفتند که تو با همین خانم صحبت نکن و اگر تو با او حرف می زنی و سلام و علیکم می کنی ما برعلاوهء او ترا هم می کشیم.»
تهدید در برابر زنانیکه در صفحهء تلویزیون ظاهر می شوند موضوع تازهء نیست، اما اخیراً قتل بنفشه در غرب کابل و تهدید به مرگ هنرپیشه های دیگر مانند، سحر، صدیقه و یاسمین سبب شد تا فعالان حقوق بشر در افغانستان از این بابت ابراز نگرانی کنند.
کمسیون مستقل حقوق بشر افغانستان می گوید که به تازه گی 16 قضیهء تهدید زنان را که در بیرون از خانه کار می کنند دریافت کرده است.
ثریا صبحرنگ کمشنر بخش حمایت از حقوق زن در این کمسیون گفت، او و همکارانش بالای میکانیزم خاص برای حفظ جان زنان کار می کنند:
« تنها ممثلین زن نیستند، زن های که در رسانه ها کار می کنند و حتا زن های که در جامعهء مدنی فعالیت می کنند، تعدادی شان امروز تهدید شده اند. همین باعث شد که کمسیون مستقل حقوق بشر نیز کمیتهء را متشکل از نهاد های جامعهء مدنی و دولت ایجاد کند. خواستیم برای خانم های که تهدید می شوند مکانیزمی را ایجاد کنیم که چگونه می توانیم برای شان کمک کنیم.»
اما آیا از دست نیروهای امنیتی افغان هم در این رابطه کاری ساخته است؟
سحر پرنیان می گوید که وی از مخفیگاه خود با مسوولان امنیتی تماس گرفته و خواستار کمک شده که تا حال پاسخی دریافت نکرده است.
ولی محمد داوود امین معاون قوماندانی امنیهء کابل وضعیت را شکل دیگری تصویر می کند:
« همشیره های ما در پوست های بزرگ ایفای وظیفه می کنند. در تمام ریاست ها وزارتخانه ها مامورین هستند، مدیران هستند و رییسان هستند. این طور نیست که تنها در تیاتر باشند. چندین شبکهء تلویزیونی داریم که همیشره های ما به آرامی می توانند در ان وظیفهء خود را انجام دهند. این طور تهدید را ما درج نداریم که پولیس از آن آگاه باشد، ولی بی غم نشسته باشد.»
شاید بی امنیتی یگانه مشکل دختران افغان نباشد. در کل رسم و عنعنه و باور های تند مذهبی در جامعه موانع اساسی برای فعالیت آزادانهء دختران پنداشته می شوند.
افغانستان حدود سی سال جنگ را پشت سر گذاشته و در همهء این مدت از دین و مذهب در این کشور به حیث انگیزه و حتی ابزار جنگ استفاده شده است، مخصوصاً در زمان حاکمیت طالبان.
اکنون هم تعداد آنانی که طرفدار تطبیق عقاید مذهبی بنیادگرایانهء خود با زور تفنگ و خشونت اند، اندک نیست.
احمد مهجور استاد جامعه شناسی سیاسی در پوهنتون رووان فرانسه باور دارد که نسل حاکم در افغانستان هنوز هم متاثر از جنگ و عقاید تند روانهء مذهبیست:
« من فکر می کنم که این نسل که فعلاً در افغانستان تقریباً حاکم است، این نسل در متن جنگ بزرگ شده، با یک جامعهء مدرن سر و کار نداشته. چیزی که مردم را زیاد تحریک می کند در افغانستان ظاهر شدن زن ها با یک فرهنگ بیگانه در جامعه است و فکر می کنم تا هنوز هم زود است که مردم این را تحمل کند.
دولت در این راستا باید کار کند تا ذهنیت ها را آماده بسازد و فرهنگ مدارا را رشد بدهد. به عنوان یک سیاست نه بلکه به عنوان یک واقعیت باید در بارهء این پدیده عمل شود.»
شماری هم به این باور اند که تنها تلاش حکومت برای رفع این مشکل کافی نیست، نیاز است تا نهاد های جامعهء مدنی، رسانه ها و سازمان های جوانان فعال تر عمل کنند و جنبش های را به هدف آوردن تغییر در جامعه به راه بیندازند.
ممکن است راه اندازی این گونه جنبش ها چه به طور گروهی و چه انفرادی عاری از خطر نباشد.
سحر پرنیان، یکی از کسانیست که می گوید همهء دشواری ها را پذیرفته و به فعالیتش در آینده ادامه خواهد داد.
پرنیان نمی خواهد فعالیتش تنها در بخش سینما و تمثیل محدود باشد. او تلاش کرده تا مراکز آموزشی و ورزشی را نیز برای بانوان فعال سازد.
پرنیان که از محل نامعلوم با رادیو آزادی حرف می زد گفت، حاضر است با وجود همهء این دشواری ها در افغانستان بماند و برای رسیدن به هدفش، تلاش کند:
« اصلاً قصد ندارم از افغانستان بیرون شوم. من تازه جای را گرفته بودم تا کلپ ورزشی برای بانوان ایجاد کنم. خیلی هدف های دیگر هم دارم که می خواهم آنها را هم پوره کنم. چند سال است که من در اینجا جنگیده ام. با این مردها و با این خشونت ها جنگیدم و کار خود را پیش بردم. پس از این به بعد هم کار خود را پیش می برم. همین که تا به حال استقامت کردم، بعد از این هم می کنم.»