بازی پلخمان یکی از بازی های عنعنوی افغان ها است که خاصتاً در ولایت پنجشیر میان جوانان و یا نوجوانان دوقریه اجرا می شود این بازی بیشتر در فصل زمستان رواج دارد که در بین کاسه پلخمان برف پندی یا کلوله برف را می گذارند که بعضی اوقات میان برف سنگ را نیز می گذارند و گاهی هم تنها سنگ را در پلخمان جا می دهند که خیلی خطرناک و حتی سبب کشتن افراد می شود و از این گونه پلخمان بازی در جنگ های گروهی، قومی و ملی استفاده صورت گرفته است.
گفته می شود، خود پلخمان از پشم گوسفند و یا تار های نایلونی بسیار محکم
بافته شده و شکل تور مانند داشته و طویل می باشد و یک بازیکن با مهارت خیلی فاصله های دور را می تواند با پلخمان هدف بگیرد.
عنعنه نشره خوانی به استقبال از تولد پسر:
یکی از عادات و رسوم قدیمی افغان ها بنام نشره خوانی بوده مخصوصاً به فامیلی که پسر تولد می گردید و همین که ملای مسجد اطلاع می یافت و صاحب مدرسه خبر می شد یک تعداد اطفال را که آواز خوش داشتند جمع می کرد و برای نشره خوانی به درب آن خانه می فرستاد، اطفال هم بخاطر ساعت تیری و هم بخاطردلخوشی استاد می رفتند.
بعد از خواندن نشره، بچه های دیگر به یک صدا می گفتند آمین آمین.
باید گفت: نشره همین اشعار بود که به استقبال طفل نوزاد خوانده می شد و در این هنگام صدای پتاقی ها نیز شنیده می شد، بعضی جا ها مانند دسته رمضانی با آلات موسیقی آن را می خواندند که در مقابل از طرف پدر کلان و یا مادر کلان نوزاد تحایف و یا پول نقد را نصیب می گردیدند.
این مطالب را مهریه انوری تهیه کرده است.
گفته می شود، خود پلخمان از پشم گوسفند و یا تار های نایلونی بسیار محکم
بافته شده و شکل تور مانند داشته و طویل می باشد و یک بازیکن با مهارت خیلی فاصله های دور را می تواند با پلخمان هدف بگیرد.
عنعنه نشره خوانی به استقبال از تولد پسر:
یکی از عادات و رسوم قدیمی افغان ها بنام نشره خوانی بوده مخصوصاً به فامیلی که پسر تولد می گردید و همین که ملای مسجد اطلاع می یافت و صاحب مدرسه خبر می شد یک تعداد اطفال را که آواز خوش داشتند جمع می کرد و برای نشره خوانی به درب آن خانه می فرستاد، اطفال هم بخاطر ساعت تیری و هم بخاطردلخوشی استاد می رفتند.
بعد از خواندن نشره، بچه های دیگر به یک صدا می گفتند آمین آمین.
باید گفت: نشره همین اشعار بود که به استقبال طفل نوزاد خوانده می شد و در این هنگام صدای پتاقی ها نیز شنیده می شد، بعضی جا ها مانند دسته رمضانی با آلات موسیقی آن را می خواندند که در مقابل از طرف پدر کلان و یا مادر کلان نوزاد تحایف و یا پول نقد را نصیب می گردیدند.
این مطالب را مهریه انوری تهیه کرده است.
