بایسکیل سواری برای یک زن در بسیاری از نقاط جهان غیر معمول نیست اما در افغانستان جایکه ورزش برای زنان از نگاه رسوم سخت، نا خوشایند پنداشته می شود غیر معمول می باشد.
تیم ملی بایسکیل سواران زن افغان، نه تنها چشم به بازی های المپیک 2020 میلادی دوخته و به آن آمادگی می گیرند، بلکه هدف بلندتر آنها تشویق زنان افغان به بایسکیل سواری در داخل این کشور هم است.
آژانس خبری فرانسه به نقل از مرجان صدیقی 26 ساله که یکی از اعضای تیم ملی بایسکیل سواران زن افغان است، می نویسد که گفته است:
" بایسکیل برای ما سمبول آزادی است. "
وی می افزاید:
" با بایسکیل سواری ما کدام شعار سیاسی نمیدهیم بلکه ما بایسکیل سواری را دوست داریم و اگر برادران ما بایسکیل سواری می توانند ما همچنان می توانیم. "
اما بایسکیل سواری بعضاً این خانم ها را با خطر نیز مواجه می سازد.
مرجان و اعضای این تیم که بین سنین 17 تا 21 سال دارند روزی برای تمرین از کابل به مسیر پغمان می رفتند که با چشم های خیره و الفاظ که بیشتر به دشنام می ماند از سوی کسانیکه در میسر راه با آنها روبرو شدند بدرقه شدند.
اما با وجود چنین برخورد ها این زنان به بایسکیل سواری خود ادامه دادند.
آنها می گوید، با دشنام و نگاه های نفرت آمیز مردم عادت کرده اند، اگر چه در سابق بایسکیل سواری یک زن در افغانستان دور از تصور نبود اما اکنون برخی ها این ورزش زنان را به چشم بد می نگرند.
آژانس خبری فرانسه می نویسد: مادر فروزان 20 ساله که یکی از اعضای این تیم است می گوید، دختر من رویای من را زنده می سازد.
وی می گوید:
" والدین من هیچگاه مرا اجازه بایسکیل سواری ندادند، من نمی خواهیم کاری را که به من اجازه نبود برای دخترم نیز نباشد. اما من و شوهر موضوع بایسکیل سواری دختر ما را از همسایه ها و خشاوندان خود پنهان کرده ایم زیرا آنها هیچگاه اینرا نخواهند پذیرفت. "
یک روزی که مرجان و دوستان اش بایسکیل سواری می کردند سه موتر سایکل سوار خود را با آنها نزدیک کرده و با آنها تصادم کردند.
در این رویداد مرجان زخمی شد و موتر سایکل سواران پا به فرار گذاشتند که بعداً یکی از آنها توسط محمد صدیق که در سال 2003 اتحادیه زنان بایسکیل سوار افغان را تشکیل داد، تعقیب دستگیر و به پولیس سپرده شد.
آقای صدیق می گوید، امنیت زنان در افغانستان قابل نگرانی است، و اگر طالبان دوباره به قدرت بیایند نخستین قربانی حقوق زنان در این کشور خواهد بود.