آنان در صحبت با رادیو آزادی میگویند که اکنون در این فصل زمستان، دیگر نمیدانند چگونه هزینههای زندگی خود را فراهم کنند.
یکی از رانندگان ریکشا در هرات که نخواست نامش در گزارش گرفته شود، به رادیو آزادی گفت که پیش از بازگشت دوبارۀ طالبان به قدرت، در بخش قضا مصروف کار بود، اما پس از بیکار شدن، ناچار شد ریکشارانی کند.
تمام سرمایۀ من همین ۱۵۵ هزار افغانی بود که با آن این ریکشا را خریدم. بعد از این دیگر کدام سرمایهای نداریم که بتوانم روی کار دیگری سرمایهگذاری کنم.
"تمام سرمایۀ من همین ۱۵۵ هزار افغانی بود که با آن این ریکشا را خریدم. بعد از این دیگر کدام سرمایهای نداریم که بتوانم روی کار دیگری سرمایهگذاری کنم. همین حالا خودم هم در فکر استم که چه کنم؟ از یک طرف زمستان است و از طرف دیگر خانۀ کرایی. با این همه مشکل، حیران ماندهایم که چه کنیم و به کجا برویم."
رانندهی دیگری که او نیز به دلیل حساسیت موضوع نخواست نام در گزارش نشر شود، به رادیو آزادی گفت که با وجود داشتن تحصیلات عالی نتوانسته کار پیدا کند و ناچار شده با فروش طلاهای همسرش ریکشا خریداری کند؛ منبع درآمدی که اکنون با این تصمیم از دست رفته است.
این نگرانیها در حالی مطرح میشود که ادارۀ ترافیک حکومت طالبان در هرات اعلام کرده است که بر بنیاد تصمیم کمیسیون نظم شهری، از روز شنبه، ۱۳ جدی، تردد تمامی ریکشاها چه دارای اسناد و چه بدون اسناد، در سطح شهر ممنوع میشود.
مسئولان ادارۀ ترافیک طالبان هدف از این تصمیم را کاهش ازدحام و بینظمی شهری عنوان میکنند.
اما شماری از باشندگان شهر هرات میگویند که نبود ریکشاها، آنان را نیز در رفتوآمد روزانه با مشکلات جدی روبهرو ساخته است.
یکی از آنها که نخواست نامش در گزارش گرفته شود، به رادیو آزادی گفت: "تمام ریکشاها را بند کردهاند و بدبختانه یک مشکل کلان این است که امروز طبقۀ اناث ما تا ساعت هشت شب در چهارراهیها منتظر میمانند، چون هیچ وسیلهای برای انتقالشان به خانه پیدا نمیشود. مردان هم کیلومترها پیادهروی میکنند تا به جایی برسند که شاید برای رفتن تا خانه یک وسیلۀ نقلیه خالی پیدا کنند."
یکی دیگر از باشندگان شهر هرات که او نیز نخواست نامش در گزارش گرفته شود، با اشاره به نقش ریکشاها در زندگی روزمره مردم فقیر میگوید، این وسایط برای قشر کمدرآمد یک سهولت مهم به شمار میرفت.
امروز که در سطح شهر گشتوگذار میکردم، در برخی ایستگاهها تعداد زیادی از مردم منتظر بودند تا از یک مکان به مکان دیگر بروند.
او به رادیو آزادی گفت: "امروز که در سطح شهر گشتوگذار میکردم، در برخی ایستگاهها تعداد زیادی از مردم منتظر بودند تا از یک مکان به مکان دیگر بروند، اما شمار سهچرخهها و وسایط ترانسپورت شهری بسیار محدود بود و مردم از این ناحیه با مشکل روبهرو شده بودند."
آنان تأکید میکنند که هرچند افزایش ریکشاها باعث ازدحام ترافیکی شده بود، اما ادارۀ ترافیک باید پیش از ممنوعیت کامل، به راههای بدیل فکر میکرد؛ راهحلهایی که به گفتۀ آنان هم نظم شهری را تأمین کند و هم معیشت رانندگان ریکشا و رفتوآمد مردم آسیب نبیند.
قابل ذکر است که روز شنبه، ۱۳ جدی، شماری از رانندگان ریکشا تلاش کردند تجمع اعتراضی برگزار کنند، اما به گفتۀ منابع محلی، این تجمع با شلیکهای هوایی نیروهای طالبان پراکنده شد.
بر بنیاد گزارش نهادهای بینالمللی، پس از بازگشت طالبان به قدرت در افغانستان، میزان فقر و بیکاری بهگونۀ چشمگیری افزایش یافته است. کاهش فرصتهای شغلی، محدودیتهای اقتصادی و نبود برنامههای حمایتی، هزاران خانواده را ناچار ساخته تا به مشاغل غیررسمی روی آورند؛ مشاغلی که به گفتۀ مردم، با تصمیمهای ناگهانی حکومت طالبان در معرض تهدید قرار گرفتهاند.
پیش از این نیز شماری از دستفروشان شکایتهای مشابهی را در پی تصمیم حکومت طالبان مبنی بر منع کارشان در کنار جادهها مطرح کرده بودند.