یک زن ساکن ولایت هرات میگوید که او و شش دخترش، علاوه بر تولید برخی صنایع دستی، بیشتر به بافتن لباسهای زمستانی مانند جاکت، شال، دستمال گردن و دستکش مشغول هستند.
او که نخواست نامش در گزارش ذکر شود، به رادیو آزادی گفت که این کار برای خودش و دخترانش که از ادامۀ تحصیل بازماندهاند، هم سرگرمی است و هم میتواند منبع برای کسب درآمد باشد.
او تأکید میکند که زنان و دختران دیگر نیز میتوانند از این راه عاید به دست بیآورند:
« امروز بیشتر زنان در افغانستان امکان کار بیرون از خانه را ندارند. در بافتن، نخست باید نخ خوب و باکیفیت گرفته شود که رنگ ندهد و زود پت نکشد. هنگام کار باید سر نخ را محکم بست تا هر چیزی که بافته میشود، چه جاکت باشد، لباس یا شال، منظم بافته شود. زنان باید انگیزه داشته باشند، طرحهای تازه یاد بگیرند و رنگهای مناسب انتخاب کنند. اگر روی آن مهره کار شود بهتر میشود. در قدم نخست، زنان باید برای خودشان نمونههای خوب مانند لباس، سرمیزی یا سیتهای آشپزخانه ببافند تا مردم آنها را ببینند و به این ترتیب بتوانند مشتریان بیشتری پیدا کنند.»
برای بافت معمولاً به وسایل اندکی نیاز است، مانند سیخ های بافت ،اوون (نخ مخصوص بافت) همچنان نوع دیگر آن به کُرشنیل (سوزن ویژه بافت) و نخ های نایلون رنگه نیاز دارد که در میان مردم بیشتر با نام «استرجی» شناخته میشود.
در ولایت ننگرهار نیز شماری از دختران میگویند که در بسیاری از قریهها و خانهها، زنان و دختران بهویژه در فصل های خزان و زمستان، برای اعضای خانواده، خویشاوندان و گاهی هم بهصورت سفارشی برای دیگران جاکت و دیگر لباسهای زمستانی میبافند.
ساجده حیدری، باشنده این ولایت به رادیو آزادی گفت:
«دختران خانواده ما جاکت، دستکش، جوراب، دامنهای کوتاه و برخی وسایل دیگر میبافند. در حال حاضر در افغانستان به این کار نیاز وجود دارد و بسیاری از زنان روی آن تمرکز کردهاند، چون اجازه کار بیرون از خانه را ندارند و با مشکلات اقتصادی روبهرو هستند. حتی برخی مراکز وجود دارد که محصولاتشان به بیرون از کشور نیز فرستاده میشود. سفارشدهندگان زیاد هستند، چون این تولیدات زیبایی خاص دارد. بیشتر مردم وقتی در خانوادهای کودکی به دنیا میآید، به خاطر تحفه برایش کلاه، جاکت و وسایل دیگر سفارش میدهند که با قیمت مناسب خریداری میشود، زیرا برای تهیهآن زحمت زیادی کشیده میشود و مردم آن را میپسندند.»
شماری از دختران و زنان همچنان از ولایت های کنر، کابل، غزنی و پروان نیز دیدگاههای مشابه را با رادیو آزادی مطرح کرده گفتهاند که بافتن لباسهای زمستانی، سرمیزیها و دیگر وسایل تزئینی نه تنها در شرایط کنونی، بلکه از دههها پیش، همانند زنان سایر نقاط جهان، برای زنان افغان نیز یک سرگرمی آرامبخش ذهنی بوده است.
به گفته این زنان، آنها با استفاده از اوون ها (نخ مخصوص بافت) یا نخ ها با رنگ های متفاوت با بافت لباسها تلاش میکنند، تا به فصل زمستان جلوه و زیبایی ببخشند و از این طریق احساسات، افکار و پیامهای درونی خود را به جامعه منتقل کنند.
این در حالی است که زنان و دختران در افغانستان از زمان بازگشت طالبان به قدرت در این کشور در بیش از چهار سال گذشته بهگونۀ تدریجی از کار در بسیاری از نهادهای دولتی و غیردولتی منع شدهاند. طالبان همچنان آموزش دختران بالاتر از صنف ششم را بهطور کامل متوقف کرده اند و پوهنتون ها را به روی دختران و زنان بسته اند.
این اقدامات طالبان، هرچند با واکنشهای گسترده در داخل و خارج از کشور روبرو شده است؛ اما طالبان نهتنها در این موارد نرمش نشان نداده، بلکه محدودیتهای بیشتری را نیز بر زنان وضع کرده اند.