با نزدیک شدن ماه رمضان، شماری از افغانها میگویند برای فراهم کردن مواد خوراکی برای این ماه نگران اند.
رحیمالله، باشندهٔ شهرکابل و سرپرست یک خانوادهٔ ۱۲ نفره که دچار معلولیت پا نیز است، به رادیو آزادی گفت:
«امسال در این زمستان سرد، برای گرمکردن اتاقهایما چیزی نداریم و در همین بحران اقتصادی، ماه رمضان هم نزدیک شده است. ما بسیار نگران و با کمبود مواد غذایی روبهرو هستیم. از حکومت و تاجران میخواهیم که به فقرا، به ویژه معلولان و خانواده های نیازمند، کمک کنند.»
همچنان حمید باشنده کابل در این مورد می گوید:
« وقتی که کار نباشد اقتصاد ضعیف باشد چگونه آمادگی بگیریم توکل بخدا فعلا هیچ چیزی در اختیار نداریم که مثلا خرچ ماه رمضان را تهیه کرده باشیم دیده شود هرچه که خداوند پاک بخواهد همان می شود.»
برخی سازمان های امدادرسان و رضاکاران نیز تأکید میکنند که افراد ثروتمند، حکومت و سازمان های بینالمللی باید از افغان های نیازمند حمایت کنند.
نثار احمد احمدی، جوان رضا کار ساکن ولایت کنر که در بخش توزیع کمکهای بشردوستانه فعالیت دارد، در گفتگو با رادیو آزادی گفت که علاوه بر کمک به فقرا، جوانان فعال جامعه و داوطلبان باید از همین حالا کمپاینهای جمعآوری کمک برای نیازمندان، را آغاز کنند .
«فرا رسیدن ماه رمضان، بسیاری از افغان های را که از زلزله، سیلاب، مهاجرت، بیکاری و فقر آسیب دیدهاند، با مشکلات بیشتری روبهرو خواهد ساخت. دولت، افراد توانمند و نهادهای خیریه باید در این ماه مبارک از مردم حمایت کنند. ما خودمان هم در سطح منطقه یک گروه غیررسمی داریم که از افراد توانمند داخل و خارج افغانستان و کسانی که مصروف کار و تجارتاند، کمکهای ماهانه جمعآوری میکنیم و سپس آن را در قریهٔ خود میان فقرا توزیع میکنیم. چهار–پنج روز پیش نیز چهارصد هزار افغانی کمک جمعآوری و میان نیازمندان توزیع کردیم تا برای ماه رمضان آماده شوند، اما این کمکها کافی نیست.»
هرچند تاریخ دقیق آغاز ماه رمضان هنوز مشخص نیست و معمولاً با دیدن ماه تعیین میشود، اما بر اساس تقویم، در سال ۲۰۲۶ میلادی احتمال میرود ماه رمضان از ۱۸ یا ۱۹ فبروری آغاز شود.
بسیاری از افغان ها معمولاً از یک هفته پیش برای آن آمادهگی میگیرند و تلاش میکنند مواد غذایی لازم را تهیه کنند.
این در حالی است که پس از بازگشت دوبارهٔ طالبان به قدرت در افغانستان، کمکهای بسیاری از کشورها به این کشور قطع یا بهشدت محدود شده، شمار زیادی از افغان ها شغلهایشان را از دست دادهاند و صدها هزار تن دیگر نیز بهگونهٔ اجباری از کشورهای همسایه به افغانستان بازگردانده شدهاند؛ افرادی که بیشترشان هنوز بیسرپناه بوده و با چالشهای شدید اقتصادی و بیکاری روبهرو هستند.
پیش از این نیز سازمانهای بینالمللی و نهادهای وابسته به سازمان ملل متحد بارها نسبت به وضعیت افغان ها ابراز نگرانی کردهاند. از جمله دفتر هماهنگی امور بشردوستانهٔ سازمان ملل متحد (اوچا) گفته است که در سال جاری نیز ۲۱٫۹ میلیون افغان به کمک های بشردوستانه نیاز خواهند داشت.