اسراء از جمله همین دختران است که در شهر مزار شریف ولایت بلخ، یک کارگاه خیاطی راهاندازی کردهاست: «از ۶۰ هزار تا ۱۰۰ هزار افغانی قیمت دارد، کار زیادی روی آن انجام میشود؛ اینها لباسهای مجلسی و لباس عروس هستند.»
او میگوید که بیشتر سفارشها را از افغانهای خارج کشور دریافت میکند که شامل لباسهای محفلی و لباس عروس است.
اسراء درباره چگونگی انجام این کار به رادیو آزادی گفت: «مشتریان با ما تماس میگیرند یا پیام صوتی میفرستند و میگویند چنین لباسی میخواهند و قیمتش چقدر است. اگر یک دست لباس را مثلاً به قیمت ۲۰ هزار افغانی بپسندند، ۱۰ هزار افغانی را پیشپرداخت میفرستند و ۱۰ هزار دیگر را در پایان میپردازند. اندازههای خود را از طریق واتساپ میفرستند و ما بر اساس همان برایشان لباس میدوزیم.»
او میافزاید که سپس این لباسها را از طریق شرکتهای باربری (کارگو) برای مشتریان خود ارسال میکند.
اسراء که دختر جوانی است، میگوید اکنون حامی مالی خانوادهاش نیز است.
او میافزاید که حدود ۱۸ دختر دیگر هم با او کار میکنند: «اکنون من با خانوادهام کمک میکنم. ما یک کارگاه داریم و همه کسانیکه با ما کار میکنند استادکار هستند، تقریباً ۱۸ نفر با من کار میکنند.»
همان روزی که از پایاننامه خود دفاع کردیم، طالبان تحصیلات عالی دختران را ممنوع کردند.
هرچند کار اسرا رونق خوبی دارد و میگوید از آن راضی است، اما تأکید میکند که اگر زمینه فراهم شود، میخواهد در رشته ای کار کند که درس خوانده است.
او میافزاید: «من چهار سال رشته حقوق خواندهام. همان روزی که از پایاننامه خود دفاع کردیم، طالبان تحصیلات عالی دختران را ممنوع کردند. من به تجارت هم علاقه داشتم، اما اینکه باید سارنوال میشدم موضوع دیگری بود. اگر نظام تغییر کند، دوباره به همان وظیفه برمیگردم.»
طالبان که در سال ۱۴۰۰ دوباره در افغانستان به قدرت رسیدند، کار زنان را در بسیاری از ادارههای دولتی و غیر دولتی ممنوع کردند.
آنان همچنان آرایشگاههای زنانه را بستند و بهگفته شماری دختران و زنان افغان، فعالیتهای تجاری آنان را نیز محدود ساختند؛ زیرا سفرهای دور بدون محرم شرعی زنان را نیز منع کردند.