یکی از این زنان در کابل که نخواست نامش در گزارش منتشر شود، روز یکشنبه (۱۵ حمل) به رادیو آزادی گفت:
پیش از این خوب بود، به پارکها همراه شوهر یا فرزندانم میرفتم
"پیش از این خوب بود، به پارکها همراه شوهر یا فرزندانم میرفتم، چای یا چیزی با خود میبردیم، زیر آفتاب مینشستیم و ذهنم تغییر میکرد؛ اما حالا این مکانها و پارکها (برای ما) بسته است، نمیتوانیم جایی برویم.»
او بیشتر گفت:
« من خودم به دلیل تشویش بسیار مریض شدم، به افسردگی شدید مبتلا بودم، دو سال دوا گرفتم، داکتر میگفت به تفریح و مکانهای سبز برو، هر وقتی که آنجا میرفتم بهتر میشدم، اما حالا آن مکانها به روی ما بسته است.»
شفیقه باشندهٔ ولایت ننگرهار که از ادامهٔ تحصیلات عالی بازمانده میگوید که بیشتر وقتش را بدون مصروفیت خاص در خانه سپری میکند که به گفتهٔ او، این وضعیت نه تنها خودش ؛بلکه دیگر زنان خانواده اش را نیز روز به روز به سوی افسردگی میکشاند.
شفیقه به رادیو آزادی گفت که قبلاً با خانوادهاش به برخی مکانهای تفریحی یا باغهای ویژهٔ زنان میرفت.
دوباره مکانهای ویژه برای زنان ایجاد شود تا در فضای آرام تفریح کنند
« زنان که در خانه مصروف کارها هستند، در حالی که دروازههای پوهنتون، مکتب و آموزش به رویشان بسته است، به تفریح و آرامش نیاز دارند؛ باید دوباره مکانهای ویژه برای زنان ایجاد شود تا آنان بتوانند در فضای آرام تفریح کنند.»
حکومت طالبان در ماه نوامبر سال ۲۰۲۲ رفتن زنان و دختران به پارکها، ورزشگاه ها، حمامهای زنانه و مکانهای تفریحی را ممنوع اعلام کرد.
این تصمیم از سوی وزارت امر به معروف و نهی از منکر حکومت طالبان اعلام شده بود و همچنان پابرجاست.
سحر بارش، باشندهٔ شهر کابل و فعال حقوق زنان میگوید که مانند سایر زنان از این وضعیت خسته شده است.
او گفت که چنین محدودیتها بر حقوق و آزادیهای اساسی زنان، آنان را روز به روز بیشتر از جامعه دور میسازد و تأکید میکند که جامعهٔ جهانی باید برای رفع این محدودیتها فشار بر طالبان را افزایش دهد.
«در شرایط کنونی، نقش جامعهٔ جهانی بسیار مهم است. جامعهٔ جهانی باید از طریق دیپلماسی، حمایت از حقوق بشر و توجه جدی به وضعیت زنان تلاش کند تا این محدودیتها بر زنان افغان کاهش یابد و حقوق اساسی آنان دوباره تأمین شود..»
تلاش کردیم در گزارش، دیدگاه وزارت امر به معروف و نهی از منکر حکومت طالبان را نیز در مورد نگرانیها و خواسته های زنان و دختران داشته باشیم ؛ اما سیفالاسلام خیبر سخنگوی این وزارت، تا زمان نشر گزارش به پرسشهای رادیو آزادی پاسخ نداد.
با این حال، سخنگویان حکومت طالبان پیش از این ادعا کردهاند که حقوق زنان در چارچوب شریعت اسلامی محفوظ است؛ چیزی که از سوی زنان افغان و گروه های حقوق بشری پذیرفتنی نیست.
پیش از این کشور ها و نهاد های حقوق بشری، ممنوعیتها و محدودیتهای حکومت طالبان بر آموزش دختران بالاتر از صنف ششم، کار زنان و همچنان رفتن آنان به مکانهای تفریحی، ورزشگاهها و دیگر مکانهای عمومی را محکوم کردهاند.
ادارات مختلف سازمان ملل متحد، سازمان عفو بینالملل و دیدبان حقوق بشر در موارد متعدد، این محدودیتها را نقض حقوق اساسی زنان و تبعیض بر بنیاد جنسیت خواندهاند.