حمیدگل صافی کارگر معدن سنگ در ولسوالی چپه درۀ ولایت کنر است.
در این معدن توسط یک شرکت خصوصی کار استخراج جریان دارد.
او می گوید که حدود نه سال میشود که در اینجا کار میکند.
او افزود که معاش ثابت ندارد.
" بهصورت فیصدی کار میکنیم. اگر خدا رحم کند و معدن خوب باشد و کار جریان داشته باشد، پول به دست میآوریم، اما اگر نشود، حتی اگر کسی یک یا دو سال کار کرده باشد، با همان یک خریطه لباسش به خانه برمیگردد."
حمیدگل ۳۰ ساله که خودش نیز باشنده همین منطقه است، میگوید کار شان بسیار سخت است، اما هیچ امکاناتی در اختیار ندارند.
با توکل به خدا کار میکنیم، نه امکاناتی است و نه چیز دیگر
: "با توکل به خدا کار میکنیم، نه امکاناتی است و نه چیز دیگر. از مواد انفجاری استفاده میکنیم، بسیاری از همکاران ما در همین کار جان باخته اند، زخمی شدهاند، برخی دستهای شان را از دست دادهاند و برخی بیناییشان را."
بهگفته او، آنان بیمه صحی ندارند و اگر کسی هنگام کار زخمی یا بیمار شود، باید هزینهاش را خودش بپردازد. همچنین رخصتی خاصی ندارند و تنها یک روز در هفته رخصت اند
"کارگران روز پنجشنبه رخصت میشوند، به خانه میروند، روز جمعه را در خانه میگذرانند و روز شنبه دوباره به کار برمیگردند."
اما این مشکلی تنها حمیدگل نیست، بسیاری از کارگران در افغانستان با شرایط و مشکلات مشابه کار میکنند، موضوعیکه پیشتر در گزارشهای مختلف رادیو آزادی نیز مطرح شدهاست.
در میان آنان، شماری از متقاعدین نیز هستند که پس از بازگشت طالبان به قدرت، حقوق تقاعدی خود را دریافت نکردهاند.
یکی از آنان که به دلیل حساسیت موضوع نخواست نامش ذکر شود، به رادیو آزادی گفت: "من حدود ۴۵ سال در نساجی کار کردهام. حالا تقاعد نمیدهند و ما تقاعد نگرفته ایم. در سال ۱۹۹۹ تقاعد کردم و هنوز منتظر هستیم. چه کنیم، مشکلات اقتصادی است."
سمیعالله ابراهیمی، سخنگوی وزارت کار و امور اجتماعی حکومت طالبان، تا زمان نشر این گزارش به پرسشهای رادیو آزادی درباره وضعیت کار و مشکلات کارگران پاسخ نداد.
این وزارت اما پیش از این بارها ادعا کرده که برای ایجاد فرصتهای کاری، بهویژه برای جوانان، تلاش میکند.
وزارت کار و امور اجتماعی حکومت طالبان همچنین از اعزام شماری از کارگران به قطر خبر داده بود، اما جزئیات بیشتری در مورد پیشرفت این برنامه ارائه نشدهاست.
معروف قادری، رئیس پیشین اتحادیۀ کارگران افغانستان (امکا)، میگوید متأسفانه قانون کار و کنوانسیونهای سازمان بینالمللی کار که افغانستان عضویت آن را دارد، عملاً به حالت تعلیق درآمده است.
او در مورد وضعیت کارگران در افغانستان به رادیو آزادی گفت:
بسیاری از جوانان ما بیکار هستند، کار که حق آنان است به آنان داده نمیشود
"بسیاری از جوانان ما بیکار هستند، کار که حق آنان است به آنان داده نمیشود. کسانی هم که کار میکنند با تبعیض سیستماتیک مواجه اند، حقوق و امتیازاتشان بهطور درست پرداخته نمیشود، امنیت شغلی ندارند، در معادن زیر خاک میشوند، اگر بیمار شوند بیمه صحی ندارند و متأسفانه حقوق تقاعدیشان نیز پرداخت نمیشود."
او میگوید سالها برای این حقوق مبارزه شده، اما به گفتۀ او دولتهای وقت به آن توجه نکردهاند.
این درحالیست که اول ماه می، روز جهانی کارگر است.
در سال ۱۸۸۶، شماری از کارگران امریکایی در شهر شیکاگو تظاهرات کردند که با خشونت مواجه شد و تعدادی از آنان بازداشت، به محکمه کشانده شده و به اعدام محکوم شدند.
در سال ۱۸۹۹، در کنگرۀ بینالمللی کارگران در پاریس، به پیشنهاد نماینده کارگران امریکا، تصمیم گرفته شد که اول ماه می به عنوان روز جهانی کارگر گرامی داشته شود.
