او که باشنده کابل است به رادیو آزادی گفت زمانی که ۱۷ ساله و در صنف نهم مکتب بود با منع آموزش دختران بالاتر از صنف ششم از سوی حکومت طالبان، از مکتب بازماند.
او از دو سال به اینسو نقاشی می کند:
دروازههای که برای علم، امید و آینده باز بود، حالا به روی ما بسته شده است، اما آرزوهای ما هنوز زنده است
من و بسیاری از دخترانی که حق رفتن به مکتب را ندارند، درد، امید و اشکهای خاموش خود را در نقاشی بیان میکنیم. ما در این رنگها غم، امید و ترس از آینده را ترسیم میکنیم. هر نقاشی ما داستان یک دختر است. زمانی که از ما حق قلم، نوشتن و کتاب خواندن گرفته شد، ما قلممو و رنگ را برداشتیم تا به جهان نشان دهیم که صدای ما هنوز زنده است."
راحیل سروری، یک دختری دیگر محروم از آموزش در افغانستان است. او نیز حدود چهار و نیم سال میشود که نقاشی می کند.
راحیل ۲۱ ساله است و در صنف یازدهم مکتب از ادامه آموزش از سوی طالبان محروم شده است.
او نیز میگوید بیشتر آثارش بر محور امیدهای نیمهتمام، برنامههای آینده و حس ناامیدی از محروم شدن از آموزش شکل میگیرد:
دخترانی که از آموزش بازماندهاند، به نقاشی و هنرهای دیگر روی آوردهاند
اکنون تا حدی بهگونه آنلاین و در خانه فرصت یادگیری این هنر را دارند. در حال حاضر بیشتر دختران حرفهای ناگفته یا امیدهایی را که معلوم نیست به واقعیت تبدیل میشود یا نه، در نقاشیهای خود بیان میکنند. اما متأسفانه نمیتوانند این آثار را به بیرون، نمایشگاهها، تلویزیون یا برنامهها ببرند و آنها را در خانه نگه میدارند. من خودم از این وضعیت بسیار ناراحت هستم و همین ناراحتیها را در نقاشیهایم بازتاب میدهم."
این دختران از حکومت طالبان میخواهند که هرچه زودتر دروازههای آموزش را به روی دختران باز کند.
پس از بازگشت طالبان به قدرت در ماه اسد سال ۱۴۰۰خورشیدی، آموزش دختران بالاتر از صنف ششم در مکاتب منع شد و در قوس ۱۴۰۱ پوهنتون ها نیز به روی دختران بسته شدند.
در قوس ۱۴۰۳ آموزش دختران در موسسات نیمهعالی طبی متوقف شد و به این ترتیب دسترسی دختران به آموزش بهطور کامل محدود شد.
با آنکه حکومت طالبان مدعی است که حقوق زنان و دختران در افغانستان در چهارچوب شریعت اسلام تامین است، اما محدودیت های وضع شده از سوی طالبان بر آموزش دختران واکنشهای گسترده داخلی و بینالمللی را به همراه داشته است.
صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد یونیسف در گزارشی در ۲۸ اپریل هشدار داد که ادامه این ممنوعیت میتواند تا سال ۲۰۳۰ افغانستان را با کمبود بیش از ۲۰ هزار معلم زن و بیش از پنج هزار کارمند صحی زن مواجه کند.
سازمان آموزشی، علمی و فرهنگی ملل متحد یونسکو نیز پیشتر گفته بود که در حال حاضر حدود ۱.۴ میلیون دختر از آموزش محروماند و اگر این وضعیت ادامه یابد، بیش از ۴ میلیون دختر تا سال ۲۰۳۰ از تعلیم باز خواهند ماند.
در بخشی از این گزارش همچنین آمده که هرچند این دختران از طریق نقاشی تلاش میکنند صدای خود را به مردم برسانند، اما محدودیتهای حکومت طالبان این مسیر را نیز محدود کرده است.
بر اساس قانون امر به معروف و نهی از منکر طالبان در سال ۲۰۲۴، نمایش تصاویر موجودات زنده، نقاشیها و برگزاری نمایشگاههای هنری نیز محدود یا ممنوع شده است.