این باشنده ولسوالی ناوه ولایت غزنی میگوید که به دلیل نبود برق مطمئن در منطقهشان، ناچارند برای تأمین سوخت از چوب و زغالسنگ استفاده کنند.
او میگوید که استفاده از این مواد سوختی، هرچند برای آنان مشکلات صحی ایجاد میکند، اما چاره دیگری ندارند.
در منطقه ما هیچ برق وجود ندارد. در سراسر منطقه از زغالسنگ و چوب استفاده میشود.
این زن که نخواست نامش در گزارش ذکر شود، به رادیو آزادی گفت: "برق بسیار مهم است، اما متأسفانه ما از آن محروم هستیم. در منطقه ما هیچ برق وجود ندارد. در سراسر منطقه از زغالسنگ و چوب استفاده میشود. چون برق نداریم، مشکل آب هم وجود دارد. اکنون که بارندگیها کاهش یافته، آب حتی برای زمینهای زراعتی ما نیز کافی نیست."
یکی از باشندگان ولایت بلخ که او نیز نمیخواهد نامش در گزارش منتشر شود، میگوید که نبود دسترسی به برق مطمئن، زنان این منطقه را با مشکلات فراوانی روبهرو ساخته است.
او گفت: "ما برای سوخت از چوب و زغالسنگ استفاده میکنیم، زیرا در بسیاری از مناطق اینجا هیچ برقی وجود ندارد. حتی وسایل برقی هم نداریم. بسیاری از مردم از چوب، زغالسنگ و سایر بوتهها و مواد سوختی استفاده میکنند و نیازهای روزمره خود را از این طریق برآورده میسازند."
این زنان افغان میگویند که در مناطق آنان شمار زیادی از زنان برای تهیه چوب و سایر مواد سوختی ساعتها پیادهروی میکنند و در کوهها به جمعآوری چوب میپردازند.
یکی از زنان باشنده یک منطقه دوردست شهر کندهار که او نیز نخواست نامش در گزارش منتشر شود، به رادیو آزادی گفت:
"برق نداریم، حتی یک تخته سولر هم نداریم که خانه خود را با آن روشن کنیم. من که در خانههای مردم کار میکنم، همین موبایل را هم همانجا چارج میکنم و در روشنی آن می نشینیم. در غیر آن، ما هیچ نوع برق نداریم."
این در حالی است که افغانستان همچنان از نظر انرژی یکی از ناامنترین کشورهای جهان به شمار میرود، بهویژه مناطق دوردست این کشور که باشندگان آن به دلیل نبود برق با مشکلات فراوانی دست و پنجه نرم میکنند.
برنامه توسعهای سازمان ملل متحد (UNDP) نیز به تازگی گفته که نبود دسترسی به برق در افغانستان، زنان روستایی را وادار کرده تا برای یافتن چوب مورد نیاز سوخت، مسیرهای طولانی را طی کنند.
این برنامه روز جمعه، ۱۵ جوزا، در گزارشی تأکید کرده که دسترسی به برق مطمئن تنها یک نیاز تخنیکی نیست، بلکه با کرامت انسانی، معیشت و بقای مردم ارتباط مستقیم دارد.
در گزارش آمده که در حال حاضر تنها ۳۳ درصد مردم افغانستان به انرژی برق دسترسی دارند و این میزان در مناطق روستایی حتی به کمتر از ۲۰ درصد میرسد.
در این گزارش گفته شده که اتکای مناطق روستایی به سوختهای جامد برای تأمین نیازهای انرژی، به دلیل آلودگی هوای داخل خانه خطرات جدی صحی را به همراه دارد و بهویژه فرصتهای پیشرفت را برای زنان و دختران محدود میسازد.
بر اساس این گزارش، میزان مصرف انرژی برای هر فرد در افغانستان در مقایسه با اوسط جهانی حدود ۳۰ برابر کمتر است که این موضوع یک چالش جدی در برابر توسعه افغانستان به شمار میرود.
برنامه توسعهای سازمان ملل متحد در ماه نوامبر سال گذشته نیز هشدار داده بود که ادامه کمبود برق در افغانستان بر سلامت، مصونیت و محیط زیست تأثیر منفی میگذارد.
این نهاد گفته بود که بسیاری از خانوادهها برای تأمین نیازهای روزانه خود به هیزم و چوب متکی هستند که استفاده گسترده از آنها سبب تخریب محیط زیست میشود.
بر اساس گزارشها، افغانستان در حال حاضر ۸۰ درصد برق مورد نیاز خود را از کشورهای همسایه، بهویژه تاجیکستان، ازبیکستان، ترکمنستان و ایران تأمین میکند، اما این روند نیز گاهگاهی به دلیل عوامل مختلف با مشکلاتی روبهرو میشود.
حکمتالله میوندی، سخنگوی شرکت برشنا تحت کنترول طالبان، به پرسشهای رادیو آزادی درباره نیاز افغانستان به برق و شکایتهای مردم پاسخ نداد، اما حکومت طالبان پیش از این گفته که تلاش میکند برق مورد نیاز کشور را در داخل افغانستان تولید کند.
سال گذشته یک شرکت داخلی به نام «عزیزی گروپ» وعده سپرد که در بخش برق در افغانستان سرمایهگذاری گسترده انجام خواهد داد و دستکم یک هزار میگاوات برق تولید خواهد کرد، اما با گذشت یک سال هنوز هم در این زمینه پیشرفت چشمگیری مشاهده نشده است.
