شماری از مهاجران افغان در اروپا و امریکا میگویند که فرستادن پول به خانوادههایشان در افغانستان، در کنار هزینههای سنگین زندهگی در کشورهای میزبان، فشار اقتصادی و روانی زیادی بر آنان وارد میکند.
بهگفته آنها، مجبور هستند که برای حمایت از خانوادههایشان، کارهای شاقه انجام بدهند.
جاوید، یکی ازین مهاجران افغان مقیم جرمنی که در یک شرکت لوجستیکی کار میکند، میگوید مهاجران جوان با وجود هزینههای زندهگی در اروپا، ناگزیرند بخش بزرگی از درآمدشان را برای خانوادههایشان در افغانستان بفرستند.
او به رادیو آزادی گفت: "جوانان اینجا مجبور هستند که حدود هشت الی ۱۰ ساعت کار کنند و مجبورند برای خانوادههای شان پول روان کنند، اگر یک جوان ۱،۷۰۰ یا ۱،۸۰۰ در ماه کار کند و یک هزار آن را به فامیل در افغانستان بفرستد باز هم میگن کم است، یک جوان میتواند با آن پول اینجا برای خود یک زندهگی متوسط بسازد، اما جوانان مجبور هستند که بهخاطر فامیلشان زندهگی را با بسیار مشکل سپری کنند و به فامیلشان پول روان کنند."
جاوید میگوید، این وضعیت باعث شده که برخی مهاجران برای تأمین نیازهای خانواده، زندهگی خودشان را نیز با دشواری سپری کنند.
در همین حال، مهاجران میگویند که تأمین هزینه خانواده در افغانستان، در کنار مصارف زندهگی در کشورهای میزبان، فشار دیگری بر آنان وارد میکند.
تانیا، مهاجر افغان مقیم کانادا، میگوید کرایه خانه، مالیات و هزینههای دیگر، بخش قابل توجهی از درآمد مهاجران را مصرف میکند.
او افزود: "در خارج وقتی تو پولی را که از کار پیدا میکنی چقدر مصارف گزاف دیگر را مجبور هستی بپردازی مثل کرایهٔ خانه، مالیه موتر، بل برق و گاز که هر کدام آن را که جداگانه بسنجیم، نظر به عاید هیچ است، و از یکسو هم اگر به افغانستان به فامیل پول روان کرده نتوانی این هم بسیار عذابآور است، خیلی آدم را از درون درد میدهد که اگر نتوانم پول روان کنم فردا چطور به چشمهای آنها بیبینیم و از یک طرف هم استرس مصارف اینجا."
در سوی دیگر، خانوادههای این جوانان مهاجر در افغانستان میگویند که به دلیل نبود فرصتهای کاری و درآمد کافی، برای تأمین نیازهای اساسی زندهگی به این کمکها وابسته اند.
بهگفته آنها، برای برخی خانوادهها در افغانستان پولیکه از خارج میرسد، بخشی از هزینههای اساسی زندهگی را تأمین میکند.
یک تن از باشندهگان افغانستان که نخواست نامش در گزارش گرفته شود، میگوید خانواده هفت نفری آنان بدون کمک بستهگانشان در خارج، در تأمین نیازهای ضروری با مشکل روبهرو میشوند.
او میافزاید: "برای ما کاکایم از خارج پول روان میکند، اینکه چقدر روان میکند بستهگی به خودش دارد که چقدر روان کند و این کمک نیازهای ضروری خانواده ما را برطرف میسازد، این کمک اگر برای ما نرسد تأمین نیازهای زندهگی برای ما بسیار سخت میشود و مجبور میشویم از خارج پول بخواهیم."
آذرخش حافظی، کارشناس اقتصادی، میگوید بخش قابل توجهی از پول افغانهای مقیم خارج برای حمایت از خانوادهها و دیگر مصارف به افغانستان فرستاده میشود: "بین ۲،۷ یا یا سهونیم میلیارد دالر افغانهای مقیم خارج برای خانواده، مؤسسههای خیریه و یا برای خرید و فروش امکان رهایشی و ترمیم جایدادهای شان روان میکنند، چون در افغانستان فقر بیداد میکند و این گپ نو نیست و فقر هر روز در حال افزایش است."
این وابستهگی خانوادهها به پول بستهگانشان در خارج، درحالیست که افغانستان همچنان با فقر گسترده و کمبود فرصتهای کاری روبهرو است.
برنامه توسعهای سازمان ملل متحد میگوید که در سال ۲۰۲۵ حدود ۷۴ درصد افغانها، نزدیک به ۲۸ میلیون نفر، قادر به تأمین نیازهای اساسی زندهگیشان نبودهاند.
این نهاد میگوید محدودیت فرصتهای کاری، بدهی و کاهش منابع درآمدی، آسیبپذیری خانوادهها را بیشتر کردهاست.
بانک جهانی نیز میگوید با وجود رشد اقتصادی، فقر و ناامنی غذایی همچنان از چالشهای جدی افغانستان است و کاهش درآمد سرانه، بهبود سطح زندهگی مردم را دشوار کردهاست.
در چنین شرایطی، حوالههای مهاجران برای شماری از خانوادهها به یکی از منابع مهم تأمین هزینههای زندهگی تبدیل شدهاست.
برای مهاجران، فرستادن پول به خانوادهها مسئولیتی است که با وجود هزینههای سنگین زندهگی در کشورهای میزبان ادامه دارد، اما برای خانوادههای آنان در افغانستان، این پول در شرایط فقر و کمبود فرصتهای کاری، گاهی برای تأمین نیازهای اساسی زندهگی ضروری و تنها روزنهٔ امید است.
