مادر این کودکان میگوید که همسرش حدود ده سال پیش برای کار به عربستان سعودی رفت و در آنجا در بخش ساختمانی کارگری می کند و آنان در هفت سال زندگی مشترک، تنها هر دو یا سه سال یکبار توانستهاند چند ماه در کنار هم باشند.
این زن که نخواست نامش در گزارش منتشر شود، به رادیو آزادی گفت که دلیل این جدایی طولانی، نبود فرصتهای کاری مناسب در افغانستان است.
"برای سه طفلم هم مادر هستم و هم پدر، زیرا شوهر مسافر دارم."
این زن رقم دقیق درآمد ماهانه همسرش را نگفت، اما گفت که درآمد او هزینههای زندگی خانواده در افغانستان، از جمله کرایه آپارتمان و سایر نیاز های اساسی آنان را تأمین میکند.
برای سه طفلم هم مادر هستم و هم پدر، زیرا شوهر مسافر دارم.
"اگر شوهرم مسافری نکند پس ما چی بخوریم؟ نفقه درآمد ما از کجا بیاید؟ اگر ما اینقدر شرایط سخت را تحمل نکنیم و در گردن نگیریم، زندگی را برای این سه طفل چگونه فراهم کنیم، این سه طفل مصرف دارد، پس ما اینقدر از کجا کنیم؟"
این زن میگوید در سال های گذشته، بیشتر مسئولیتهای زندگی و تربیت فرزندانش را به تنهایی به دوش کشیده و دوری همسرش در این مدت برای او دشوار بوده است.
"دو سال بعد، همین دفعه مشکل پیش آمد که دو نیم سال بعد دیدیم، فکر کنید که من چقدر وقت بعد شوهر خود را میبینم،کودک ما دو ساله اش در بغل می گیرد. ولادت های دشوار خود را به تنهایی سپری کردم شوهرم نبود که دستم را گرفته همدردی کند، درد خود را به تنهایی متقبل شدم."
به گفته او، کودکان هر بار پس از بازگشت پدر، به او عادت میکنند؛ اما با رفتنش دوباره جدایی را تجربه میکنند.
در این حال وزارت کار و امور اجتماعی حکومت طالبان در ۲۵ اپریل ۲۰۲۶ ادعا کرده بود که برای ایجاد فرصتهای کاری و گسترش آموزشهای فنی و مسلکی تلاش میکند.
اما گزارشهای نهادهای بینالمللی تصویر دشواری از بازار کار افغانستان ارائه میکند.
بر اساس گزارش بانک جهانی که در اپریل ۲۰۲۵ منتشر شده، بیکاری در میان جوانان افغانستان افزایش یافته و نرخ بیکاری مردان جوان ۱۵ تا ۲۹ ساله در سال ۲۰۲۳ به ۲۲ درصد رسیده است.
طالبان پس از رسیدن به قدرت در سال ۲۰۲۱، در کنار اعمال محدودیتهای دیگر بر زنان و دختران، محدودیتهای گسترده ای را بر کار زنان در بسیاری از ادارات دولتی و غیر دولتی وضع کرد.
سازمان بینالمللی کار در ۱۸ اگست ۲۰۲۶ گزارش داده که نرخ مشارکت زنان در نیروی کار افغانستان، تنها ۵.۱ درصد است.
این زن در سمت شمال افغانستان نیز میگوید با وجود داشتن مدرک لیسانس و توانایی کاری، به دلیل محدودیتهای موجود بر کار زنان نتوانسته کار کند و از درآمدش برای کمک به تأمین هزینههای خانواده استفاده کند.
او می افزاید اگر برای شوهرش در افغانستان، حتی با درآمدی اندک، کاری پیدا شود، ترجیح میدهد خانواده دوباره در کنار هم زندگی کند.
"اگر من امروز بفهمم که شوهر من در افغانستان ماه ده هزار افغانی درآمد دارد، حتی یک ثانیه هم نمیگذارم که او مسافر باشد، جوانی ما حیف شد."
