او با گلوی پر از بغض، خاطراتی را به یاد میآورد که عید سال قبل با حضور مادرش تجربه کردند.
صفتالله به رادیو آزادی گفت که برخلاف این عید، عید فطر سال گذشته را در خانۀ بزرگ و در کنار مادر و با خانوادۀ ۲۲ نفره خود با خوشحالی تجلیل کردند.
صفتالله میگوید که اکنون در فاصلۀ حدود ۱۵ کیلومتری زادگاهش، در منطقۀ گردیغوث همین ولسوالی، در یک چهار دیواری که تنها یک اتاق دارد بسر میبرند.
"ما تقریباً پنج خانواده بودیم، خانۀ ما بزرگ بود، چاه، سیستم سولر و سیستم برق داشتیم و همه چیز آماده بود، اما اکنون در این چهار دیواری که تنها یک اتاق دارد، رنگ چهره همه تغییر کرده و رنج بسیار زیاد است."
اما نه تنها خانواده صفتالله در شرق افغانستان، بلکه برخی ساکنان ولایت پکتیکا نیز وضعیت مشابه را گزارش میدهند.
عثمان که پیش از این در قریۀ لر ولسوالی برمل ولایت پکتیکا زندگی میکرد، میگوید که عید فطر را در کنار رودخانه، دشتها و تپهها بدون هیچ امکاناتی و سرپناهی سپری کرده است.
"در حال حاضر ما در منطقۀ تور تنگی مستقر شدهایم، اعضای خانوادۀ من ۵۵ نفر هستند، نه خیمه داریم و نه سرپناه مناسب، با مشکلات زیادی روبرو هستیم؛ سال گذشته عید را در خانه های خود جشن گرفتیم که بسیار خوشایند بود، اما امسال عید ما در کوههاست، با سرمای شدید و بارشهای سخت، همه کودکان کوچک به دلیل سرما بیمار شدهاند."
یک باشندۀ سابق دیگر این ولسوالی که نخواست نامش در گزارش گرفته شود و اکنون خانوادهاش به ولسوالی ارگون بیجا شده نیز به رادیو آزادی گفت که نه تنها آنها، بلکه بیشتر اهالی قریه که به گفتۀ او صدها نفر هستند، مجبور به ترک خانههای خود شدهاند و علاوه بر سپری کردن نیمی از ماه رمضان، عید را هم زیر خیمهها و برخی در خانههای برخی نزدیکان خود در ولسوالیهای دیگر سپری کردند.
او افزود که برای یک فرصت کوتاه بخاطر گرفتن مواد غذایی از خانه، به منطقه بازگشته است.
"خانواده ما و اکثر مردم که آواره شدهاند هنوز بازنگشتهاند. دیروز هم برخی آوارگان حرکت کردند و امروز هم در حال حرکت هستند، زیرا وضعیت اینجا مناسب نیست و آتشبس هم در حال پایان است. سال گذشته بسیار خوشحال بودیم، جنگ و درگیری نبود، جشنها برگزار میشد، مردم به گردش میرفتند و هیچ خطری در راه نبود، اما اکنون وضعیت بسیار دشوار است، امسال هیچ جشن و مراسم عیدی برگزار نشد و مردم حتی برای نماز هم با ترس رفتند."
او گفت که با وجود انتقال خانوادهاش حدود ۲۰ کیلومتر دورتر، احتمال تهدید در هر منطقه ولایت پکتیکا وجود دارد.
این افغانها میگویند که با سرنوشت نامشخص روبرو هستند و وضعیت اعضای خانوادهشان، به ویژه کودکان و زنان، هر روز وخیمتر میشود.
آنها از حکومتهای طالبان و پاکستان خواستند که جنگ را متوقف کرده، آتشبس دائمی برقرار کنند و مشکلات خود را از طریق مذاکرات حل کنند؛ خواستهای که توسط سازمانهای بینالمللی مختلف و کشورهای زیادی نیز مطرح شده است.
درگیریها میان طالبان و نیروهای پاکستانی در امتداد خط دیورند از ۲۶ فبروری آغاز شد که در این جریان حکومت طالبان ادعا کرد که پاکستان چندین بار حتی بر کابل نیز حمله کرده و به گفتۀ این حکومت صدها شهروند ملکی افغان در نتیجه این حملات کشته و زخمی شدند.
پاکستان ادعاها در مورد هدف قرار دادن افراد ملکی در این حملات را رد کرده و مدعی شده که مکانهای تسلحیاتی طالبان و "گروههای تروریستی" را در افغانستان هدف قرار داده است.
پیش از این، دفتر هماهنگی امور بشردوستانۀ ملل متحد (اوچا) در گزارشی بتاریخ ۴ فبروری اعلام کرده که در جریان درگیریها بین حکومت طالبان و پاکستان از ۲۶ فبروری تا ۳ مارچ، حداقل ۱۱۵ هزار نفر از خانههای خود در افغانستان بیجا شدهاند، اما از آن زمان، درگیریها در ۱۱ ولایت افغانستان تشدید شده و بر اساس گزارش ها تعداد آوارگان افزایش یافته است.
این در حالیست که حکومت پاکستان و طالبان در روزهای عید آتشبس موقت اعلام کرده اند، اما بسیاری از بیجا شده و افراد آسیبدیده از درگیریها، از جمله صفتالله و عثمان، اکنون با پایان روزهای عید نگران احتمال از سرگیری درگیریها هستند.
